บทที่ 19

จู่ๆ โหลว หวู่ก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น และพูดว่า "ท่านพ่อ ท่านหมายความว่าอย่างไร ถ้าข้าไม่สามารถสานต่องานหมั้นกับองค์ชายได้ ข้าก็ต้องถูกฮ่องเต้ตัดศีรษะ"

“ท่านพ่อกลัวเรื่องแบบนี้ ข้าเป็นนายพลอยู่แล้ว และอำนาจทางการทหารที่ข้ามีก็ทำให้ฮ่องเต้หวาดกลัว ถ้าท่านรู้ว่าข้ามีลูกสาวสองคนที่มีความสามารถพิเศษเช่นนี้ ฮ่องเต้จะไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นอย่างไร จะปฏิบัติต่อเรา จะทำอย่างไร เราจึงต้องระมัดระวัง วันนี้ ฉันเรียกคุณมาที่นี่เพื่อจะบอกว่า จากนี้ไป อย่าแสดงความสามารถของคุณ"

“แต่ท่านพ่อ ข้าจะแข่งขันกับเจ้าชายในอีกสิบวัน”

"อย่ากลัวไปเลย เจ้าชายเป็นเชื้อพระวงศ์ เขามีการ์ดมากมาย แถมยังมีไฟแปลกๆ ในตัวด้วย มันยากสักหน่อยที่คุณจะเอาชนะเขาได้ คุณแค่ต้องการชัยชนะเล็กน้อย แล้วพยายามหลีกเลี่ยงความคมเหล่านั้นในอนาคต”

แน่นอน Lou Wuyi เข้าใจสถานการณ์ของพ่อของเธอ แต่เธอก็มาจากยุคปัจจุบัน และเธอก็รู้สึกว่าเธอไร้ประโยชน์พอ ดังนั้นเธอจึงพูดตรงๆ:

“ท่านพ่อ ข้าเข้าใจสิ่งที่ท่านคิด แต่ข้าไม่ได้เกรงกลัวราชวงศ์ ในเมื่อพวกเขาต้องการจะทำอะไรกับข้า ก็ไม่เป็นไร เราแค่ต้องเปลี่ยนราชวงศ์”

ทันทีที่นายพล Lou ได้ยินสิ่งที่ลูกสาวของเขาพูด เขาก็มองไปรอบๆ ด้วยความตกใจทันทีและพูดว่า "ระวังกำแพงรอบตัวเธอจะมีหู"

“พ่อครับ ไม่ต้องห่วง ผมไม่ใช่คนประเภทที่ไม่สนใจครอบครัว พวกคุณทุกคนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผมมาก ผมจะได้รู้ว่าผมควรทำอย่างไร เอาล่ะพ่อ ผมไปแล้ว รู้ว่านายจะพูดอะไร งั้นฉันจะกลับไปนอนก่อน”

"ดี."

เมื่อเห็นลูกสาวหันหลังกลับและจากไป เขาก็รู้ว่าลูกสาวของเขาเปลี่ยนไปมาก และเขาไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นดีหรือไม่ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หากถึงระดับนั้นจริงๆ โหลวเหวินเทียนจะไม่เป็นเช่นนั้นอย่างแน่นอน มังสวิรัติ

อย่างไรก็ตาม มุมปากของเขากระตุก เด็ก 2 คนที่เขาให้กำเนิดมีพรสวรรค์มากในการฝึกฝน ดูเหมือนว่าตระกูล Lou ของพวกเขาจะอยู่ใกล้แค่เอื้อม!

แม้ว่า Lou Wuyi จะอยู่ในระดับ Orange Phantom เท่านั้น แต่ก็ไม่สำคัญ ค่อยๆ ฝึกฝนเธอ และส่งเธอออกไปหากเธอมีโอกาส ใครจะรู้ว่าในอนาคตจะเป็นอย่างไร

ทันทีที่ Lou Wu กลับมาที่ห้องของเธอ เธอก็เริ่มคิดที่นั่น เนื่องจากพรสวรรค์ของเธอนั้นยอดเยี่ยมมาก เธอควรฝึกฝนให้ดีขึ้นอย่างไร?

"ช่างน่ากลัวอะไรเช่นนี้ คนหยุนเซียงของคุณก็เหมือนแม่มดน้อยและแม่มดใหญ่"

เมื่อได้ยินคำพูดที่เย่อหยิ่งเช่นนี้ หลู หวู่ก็พูดทันที: "อย่าอวดดีนัก เจ้าคิดว่าเจ้ามีพลังมากแค่ไหน? ถ้าไม่ใช่เพราะแก่นแท้โลหิตของข้า เจ้าคิดว่าเจ้าจะออกมาได้หรือไม่"

"นี่ ฉัน ฉัน..." อีกฝ่ายไม่รู้จะพูดอะไร แต่เขายังคงพูดว่า: "มันเป็นแค่สถานที่เล็กๆ และอย่างที่ฉันพูด ตราบใดที่ฉันหาเจ้าของใหม่ได้ ปล่อยคุณไป”