บทที่ 5

ความเร็วในการเปลี่ยนใบหน้าของสาวน้อย Xiaoling นั้นเร็วมาก เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ และเธอก็พูดว่า:

“คุณเยี่ยมมาก ในที่สุดคุณก็จำได้แล้ว”

เสี่ยวหยูลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ แล้วพูดว่า "นี่คือห้องของฉันเหรอ"

ทันทีที่เซียวหลิงได้ยินสิ่งนี้ เธอรู้สึกประหลาดใจและพูดว่า: "ใช่ คุณหนู คุณอยู่ที่นี่มาสิบห้าปีแล้ว คุณคงลืมอะไรบางอย่างไป มิส คุณมีรัศมีสีฟ้าเปล่งออกมา เกิดอะไรขึ้น? อาจารย์พูด ว่าคุณไม่มีพรสวรรค์ในการบ่มเพาะ พลาด คุณเสียใจมาตลอดเพราะเหตุนี้ แต่รัศมีสีฟ้าสามารถเปล่งออกมาได้โดยคนระดับมายาเท่านั้น!”

“ภาพลวงตา?”

เสี่ยวหยูมองเธออย่างแปลก ๆ ดูเหมือนว่าผู้คนที่นี่ล้วนเป็นผู้ฝึกฝน เป็นไปได้ไหมว่าเขามาถึงสถานที่ที่ไม่จริงสักแห่ง? เธอรีบถาม:

"บอกฉันว่า Qinghuan คืออะไร"

“มิส คุณลืมทุกอย่างแล้วจริงๆ เหรอ?”

"ฉัน..." เธอครุ่นคิดอย่างหนักและพูดว่า "แม้ฉันจะไม่รู้ว่าแสงรัศมีที่ฉันเปล่งออกมาก่อนหน้านี้คืออะไร ฉันอาจสูญเสียความทรงจำไปชั่วคราวหลังจากการโต้กลับ"

“อ๊ะ คุณหญิง ฉันจะทำอย่างไรดีคะ”

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะร้องไห้อีกครั้ง เสี่ยวหยูยังคงกระตุกมุมปากของเขาและพูดว่า "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เสี่ยวหลิง ฉันเพิ่งสูญเสียความทรงจำไปชั่วคราว คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ฉัน จะฟื้นตัวได้ในไม่ช้า"

หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เซียวหลิงรู้สึกว่าสิ่งที่เธอพูดก็ถูกต้องเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงพูดว่า "เอาล่ะ ในเมื่อมิสจำไม่ได้แล้ว งั้นเซียวหลิงจะบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้"

เซียวหลิงเริ่มพูด ซึ่งทำให้อันเสี่ยวหยู่ตระหนักว่าสถานที่นี้เป็นสถานที่สำหรับฝึกฝนจริง ๆ ถ้าเกี่ยวกับการเพาะปลูกก็เริ่มต้นด้วยภาพลวงตาเจ็ดสี แดง ส้ม เหลือง เขียว ฟ้า น้ำเงิน และม่วง ด้วยรัศมีสีแดงที่เปล่งออกมา มันคือภาพลวงตาสีแดงซึ่งเป็นระดับต่ำสุดของที่นี่

แต่อย่ามองว่าเป็นระดับต่ำสุด มันไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะมีพรสวรรค์ในการฝึกฝน ดังนั้น Hong Huan จึงมีพลังมากสำหรับหลาย ๆ คน และเมื่อมันขึ้นไป Zi Huan นั้นทรงพลังที่สุด แต่ไม่ใช่ ไม่ได้หมายความว่าคนเหล่านี้สามารถปลูกฝังได้อย่างแท้จริง ท้ายที่สุด คนหนึ่งคือภูตผีที่อยู่ด้านบนสุด และการกลายเป็นภูตผีที่แท้จริงเท่านั้นคือจุดเริ่มต้นของการฝึกฝน