บทที่ 8

“นายควรจะพูดให้เร็วกว่านี้!”

เมื่ออันเสี่ยวหยูรู้สึกตื่นเต้น เขาก็พูดคำนั้นพร้อมกัน

เซียวหลิงมองเธอแปลกไปกว่าเดิม และเธอรีบพูดด้วยรอยยิ้มเขินอาย: "ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร"

เธอรู้สึกจริงๆ ว่าหญิงสาวของเธอเปลี่ยนไปมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอบอกไว้ก่อนว่าเธอสูญเสียความทรงจำไปชั่วคราว ดังนั้นดูเหมือนว่าบุคลิกของเธอจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย! ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ตราบใดที่หญิงสาวของพวกเขาไม่ทิ้งตัวลงแม่น้ำและมีสุขภาพดี มันก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

เสี่ยวหยู่ชำเลืองมองเสี่ยวหลิง และเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สงสัยอะไรอีกต่อไป เธอถามในใจ: "ซู่จื่อน้อย เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ฉันไม่รู้จักชื่อของคุณ คุณคือใคร และหน้าที่ของคุณคืออะไร? " ?"

บอกไปมากแล้วว่าเธอยังไม่รู้ข้อมูลสำคัญจึงต้องค้นหา

ดูเหมือนว่าเมื่อถึงจุดเจ็บปวด Xiao Zhuzi ถอนหายใจจริง ๆ อาจเป็นเพราะทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ตามสัญญาและเธอสามารถรู้สึกได้ในสิ่งที่เธอรู้สึก

"มีอะไรผิดปกติ?"

“จริง ๆ แล้วฉันไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันลืมไปหมดแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันชื่ออะไร ทำอะไร ฉันไม่รู้ ฉันจำได้ลาง ๆ ว่าเคยมีพระอาจารย์ผู้ทรงอำนาจมาก” "

เสี่ยวหยู่ได้ยินเธอพูดดังนั้นเธอจึงรู้ แต่เมื่อเธอเห็นเธอเช่นนี้ เธอพูดว่า "อย่ากังวล บางทีคุณอาจจะคิดถึงบางสิ่งในอนาคต? ไม่ว่ายังไง คุณควรอยู่เคียงข้างฉันก่อน . เอาเถอะ บางทีฉันอาจจะช่วยคุณหาเจ้าของในอนาคตก็ได้"

“ด้วยความแข็งแกร่งของคุณ คุณยังต้องการช่วยฉันค้นหาอาจารย์อยู่ใช่ไหม ลืมมันไปซะ!”

เธอถูกดูหมิ่นโดยคนสวยอีกครั้ง

"เฮ้ Zhuzi ตัวน้อย เชื่อหรือไม่ว่าฉันสามารถขยี้คุณด้วยสองนิ้ว"

"ถ้าอย่างนั้นคุณลองได้"

เสี่ยวหยูไม่ได้สนใจน้อยลง เธอแค่หยิบลูกปัดเม็ดเล็กๆ ขึ้นมา จากนั้นเริ่มบีบมันด้วยนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ของเธอ เพียงเพื่อจะพบว่าไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

เธอพูดถูกเมื่อคิดเกี่ยวกับมัน ของแบบนั้นจะถูกบดขยี้อย่างไม่ตั้งใจได้อย่างไร? แต่ภายหลังเธอพบว่าลูกปัดเม็ดเล็กนี้เป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ระหว่างสวรรค์และโลก และแน่นอนว่าไม่ใช่ทุกสิ่งจะถูกทำลายได้ง่ายๆ

"ดูสิว่าฉันมีความสามารถอะไร! แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าฉันมีความสามารถอะไรอีก แต่อย่างไรก็ตาม มันดีมากสำหรับคุณที่มีฉันอยู่ข้างๆ"