บทที่ 9

อันเซียวหยู ไม่ ฉันควรเรียกเธอว่าโหลวหยู่ตอนนี้ หลังจากฟังสิ่งที่พวกเขาพูดที่ประตูสักพัก เธอก็เดินเข้าไปอย่างช้าๆ แม้ว่าฉันจะไม่รู้กฎของที่นี่ แต่ก่อนหน้านี้ฉันดูในทีวี เครื่องแต่งกายมากมาย ละครรู้อยู่แล้วว่าต้องวางตัวยังไง ฉันจึงก้มตัวแล้วพูดว่า

"หวู่เอ๋อได้พบกับพ่อ ได้พบกับฮัวซือจือ และได้พบกับองค์ชายสี่"

คนสองคนนี้สามารถดูแลตัวเองได้จนถึงตอนนี้ ดูเหมือนว่า Lou Wuyi ก่อนหน้านี้ยังดีมาก

นายพลหลูรีบเข้ามาและพูดว่า "หวู่เอ๋อ คุณดีขึ้นมากไหม"

“ขอบคุณท่านพ่อที่เป็นห่วง หวู่เอ๋อร์จะสบายดี”

ทันทีที่โหลว หวู่เห็นว่าพ่อของเธอห่วงใยเธอจริงๆ ด้วยความห่วงใยเช่นนี้ เธอรู้สึกโล่งใจมาก อย่างน้อยในสมัยโบราณนี้ เธอไม่ควรอยู่อย่างอึดอัดจนเกินไป

นายพล Lou มองไปรอบๆ และพบว่าเธอสบายดี และเสื้อผ้าของเธอก็เรียบร้อยดี ดังนั้นในที่สุดเขาก็รู้สึกโล่งใจและพูดว่า:

"Wu'er มาและขอบคุณผู้ช่วยชีวิตของคุณ"

โหลวหวู่มองดูพวกเขาทั้งสอง เธอยังต้องทำสิ่งที่ต้องทำ ดังนั้นเธอจึงรีบโค้งคำนับร่างกายของเธอแล้วพูดว่า "ขอบคุณ องค์ชายฮัว และองค์ชายสี่ที่ช่วยชีวิตเธอ"

องค์ชายสี่มีรอยยิ้มแบบฮิปปี้บนพระพักตร์ และตรัสว่า "ไม่เป็นไร ข้าแค่ชอบทำความดี ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลอะไร"

Lou Wu หลงรักเขา และเขาเคยรู้สึกว่ารอยยิ้มของเขาสดใสมากมาก่อน แต่ Hua Shizi ตรงนั้นไม่เคยยิ้มเลย ราวกับว่าเขาไม่สามารถยิ้มได้ ยิ่งกว่านั้นองค์ชายสี่ก็ดูเข้ากับคนง่ายนางรู้ว่าคนในสมัยโบราณชอบผูกมิตรกับราชวงศ์หากนางมีความสัมพันธ์อันดีกับองค์ชายสี่ได้ก็คงจะดี

ฮัวซือจือมองไปที่พวกเขาสองคน และพูดในขณะนี้: "คุณโหลว ถ้าฉันจำไม่ผิด คุณไม่มีพรสวรรค์ในการฝึกฝน เกิดอะไรขึ้นกับรัศมีสีฟ้าที่แผ่ออกมาจากคุณในตอนนั้น? "

ในที่สุดก็ถึงจุดที่นายพล Lou ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขารีบมองไปที่ลูกสาวของเขาแล้วพูดว่า:

"ใช่ Wu'er บอกฉันว่าเกิดอะไรขึ้น"

Lou Wu คิดว่าพวกเขาจะถามเธอในตอนเช้า และเธอรู้เพียงเล็กน้อยเกี่ยวกับการฝึกฝนที่นี่จาก Xiaoling แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอรู้มาก ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการเปิดเผยมากนักในตอนนี้ เธอจึงกล่าวตามตรงว่า