บทที่ 20 แต่งตัวเหมือนผีบ้า

มีนาเปิดประตูห้องทำงานออกกว้างอย่างเปิดเผย ก่อนจะถอดแว่นกันแดดออก เอ่ยว่า “เธอดูเองสิ ข้างนอกไม่มีแม้แต่เงาคน ฉันก็เลยเดินเข้ามาทั้งแบบนี้เลย”

เอนได้ยินเสียง จึงจะรู้ว่าผู้หญิงที่เดินเข้ามาในห้องทำงานเธอคือมีนานี่เอง พลันเอ่ยอย่างคาดไม่ถึงว่า “เป็นเธอได้ยังไง? แต่งตัวเหมือนผีบ้าผีบอแบบนี้”

มีนาเดินมาที่ตรงหน้าเธอด้วยใบหน้าแต้มยิ้ม แล้วมองไปยังนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มขำเบาๆ เอ่ยว่า “ถ้าฉันไม่แต่งตัวแบบนี้ จะเข้ามาในบริษัทได้เหรอ......”

“รปภ.! รปภ.! เข้ามาพาเธอออกไป......”เอนตะโกนพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นเพียงรองผู้จัดการใหญ่ของบริษัทแอมทีวาตะเข้ามาในห้องทำงานเธอพร้อมทนาย ตามมาด้วยมาร์ชที่อยู่หลังพวกเขา

วาตะยิ้มให้มีนา พลันถามว่า “คุณก็คือนายหญิงรองสินะครับ?”

มีนาพยักหน้า แต่ไม่ได้ยิ้มตอบวาตะต่อหน้ามาร์ช เผื่อใครบางคนไม่พอใจอีก

“คุณหนูเอน คุณชายมาร์ช ในเมื่อพวกท่านมากันครบแล้ว ในกรณีที่มีทนาย ก็สามารถเซ็นรับมอบได้ครับ” วาตะเดินไปที่โต๊ะทำงาน ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารในมือลง

มาร์ชเหม่อมองเอกสารเหล่านี้ พลันถามด้วยท่าทางที่ดูไม่รู้เรื่องเลยสักนิดว่า “คุณลุงวาตะ นี่คืออะไรเหรอครับ? จุดสีดำบนนั้นที่มีหางอยู่ด้านหลังคือรูปวาดสัตว์อะไรงั้นเหรอครับ?”

วาตะยิ้มให้มาร์ช แต่ไม่ได้ตอบ

มีนารีบเอ่ยว่า “มาร์ช นี่คือแผนภาพวิเคราะห์ข้อมูล ไม่ใช่รูปสัตว์”

มาร์ชร้องอ้อ จากนั้นก็เอาของชิ้นเล็กๆที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเอนไปเล่นตรงอีกมุม

เอนทำใจยอมรับไม่ได้ จึงอยากจะยืดเยื้อเวลา เอ่ยว่า “คุณลุงวาตะ เซ็นรับมอบวันนี้เลยดูจะรีบไปหรือเปล่า? พนักงานยังยืนประท้วงกันตรงหน้าประตูอยู่เลย ควรยั้งพวกเขาก่อนดีไหม?”

“นายท่านสั่งผมว่าให้เซ็นรับมอบในวันนี้ครับ” วาตะมองไปที่นอกหน้าต่างอย่างลำบากใจ “มีคนจงใจก่อเรื่องในบริษัท ยังไม่ต้องสนใจพวกเขา รอพวกเขาเข้าใจว่าบริษัทจะไม่เลิกจ้างพนักงานก็ไม่เป็นไรแล้ว”

มีนาเริ่มเข้าใจแล้ว ว่าทำไมจู่ ๆพนักงานในบริษัทถึงต้องออกไปประท้วงกันที่หน้าประตู ดูเหมือนว่าจะมีคนจงใจให้เกิดเรื่องสินะ