บทที่ 218 รู้สึกเย็นไปถึงกระดูก

ม่อนยิ้มและพูดว่า "ผมชื่อม่อน เป็นผู้ช่วยของคุณพลครับ"

มีนาก็ยิ้มให้เขา “สวัสดีค่ะ”

เสร็จแล้วม่อนก็พูดว่า "เชิญขึ้นรถครับ"

มีนาที่เพิ่งขึ้นรถ ก็นึกได้ว่าตัวเธอเองเพิ่งออกจากวิลล่าได้ไม่นาน พลก็เห็นโน้ตที่เธอทิ้งไว้ได้เร็วขนาดนั้นเลย

ม่อนที่ขับรถอยู่ก็ถามเธอว่าจะไปไหน เธอบอกว่าที่อยู่คอนโดไป

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง แสงของทะเลสาบที่ผ่านไปก็เริ่มมืด และถามว่า “ม่อน คุณอยู่ข้างคุณพลตลอดเวลาเลยเหรอ? เขา....สบายดีไหม?”

“ผมเป็นผู้ช่วยของเขาสิบปี สำหรับชีวิตของคุณพลผมไม่ค่อยรู้มาก แค่ช่วยเขาในเวลาทำงานครับ” ม่อนตอบ

มีนาไม่ได้ถามอะไรต่อ ที่ๆพลอยู่ตอนนี้ เธอไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันรู้สึกอย่างไง

ตามที่พลบอกเขาได้พ่อแม่ที่ดี ได้ไปต่างประเทศ ชีวิตของเขาต้องดีมากๆ ด้วยบุคลิกของวัยเด็กของเขา เขาควรมีเพื่อนเยอะสิ

แต่พอคิดดูๆแล้ว เป็นเพราะว่าพลกลับมาได้ไม่นาน ในประเทศก็ไม่ได้มีคนที่รู้จักมากมาย ตัวเธอเองก็คิดมากเกินไปแล้ว

กลับมาถึงคอนโด แก้วเห็นว่าเธอกลับมา ก็เลยแปลกใจ รีบถาม "คุณมีนา สองวันนี้คุณไปไหนมา? ป้าโบว์รู้ว่าคุณไม่กลับเป็นห่วงมากเลย กลัวว่าคุณจะเกิดเรื่องอะไร”

“วันก่อนฉันตากฝน เป็นไข้แล้วก็เป็นหวัด ก็เลยไปนอนบ้านเพื่อนสองสามวัน” มีนาพูด

“คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” แก้วหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความให้ป้าโบว์

มีนาก็เลยพูดต่อว่า "ฉันขอกลับไปนอนพักก่อนนะ"

แก้วถาม “คุณมีนา คุณยังเป็นไข้อยู่ไหม ให้โทรเรียกหมอไหม?”

มีนาจับหัวของตัวเธอแล้วพูดว่า "ไม่มีไข้แล้ว ฉันขอนอนอีกหน่อยเดียวก็หาย"

“คุณชายน้อยล่ะ? ไม่ได้รับกลับมาเหรอคะ?” แก้วมองออกไปนอกประตูแล้วถาม

มีนาพยักหน้าและพูดว่า "อือ จริงๆฉันอยากไปรับอธิ แต่ป้าโบว์บอกว่ามาร์ชจะผ่าตัด ฉันก็เลยไปโรงพยาบาล พรุ่งนี้ฉันจะไปรับอธิเอง"

“โอเคค่ะ คุณมีนาไปพักผ่อนก่อน เดียวฉันจะไปซื้อไก่ มาทำซุปไก่ให้คุณกิน ซุปไก่จะช่วยทำให้หายดี” แก้วพูดจบก็เดินออกไปทันที

มีนาเรียกให้เธอหยุดและถามว่า "แก้ว ป้าโบว์ได้บอกอะไรคุณไหม มาร์ชา...อาการเป็นอย่างไงบ้าง?"

“คุณชายตื่นแล้ว การผ่าตัดเป็นไปด้วยดี กำลังพักฟื้น น่าจะมีปัญหาอะไร” แก้วบอกทุกอย่างที่เธอรู้

มีนาตอบอืมแล้วเดินกลับไปที่ห้อง อยู่บนเตียงนอนไม่หลับ งานของวาตะก็ทำต่อไปไม่ได้

เธอควรไปไหนดี ทำงานอะไรดี ต้องดูแลลูกของเธออีก

บัตรใบนั้นมันมีเท่าไหร่กันแน่ เธอยังไม่เคยตรวจเลย แต่ก็ไม่สนว่าข้างในนั้นจะมีเงินเท่าไหร่ ก็ไม่ควรที่จะไม่ทำงาน

ตราบใดที่เธอสามารถหาเงินเลี้ยงลูกด้วยตัวเองได้ เธอก็จะไม่ไปยุ่งกับเงินส่วนนั้นเด็ดขาด เก็บไว้ให้อธิ ต่อไปยังไงลูกก็ต้องได้ใช้

พอนึกถึงที่ชาร์วีพูดถึงการแข่งขันนั้น ยังบอกมีประโยชน์บ้าง เธอรีบลุกขึ้นมาจากเตียง เปิดคอมค้นหา หาข้อมูลที่เธอเคยแข่ง

อีเมลที่ใช่สมัครแข่งขันตอนนั้น หลังจากแข่งจบเธอก็ไม่ได้เปิดขึ้นมาดูอีกเลย ลืมรหัสไปแล้ว ทำได้แค่กู้รหัสคืนมา ถึงพบว่ามีบางอีเมลเธอไม่เคยเปิดอ่าน