บทที่ 223 โชคชะตาที่ผิด

พอถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน เธอวางโทรศัพท์มือถือลง และบอกกล่าวสองสามคำกับแก้วจากนั้นก็หยิบจดหมายลาออกที่เตรียมไว้ไปที่บริษัทแอมที

เมื่อเธอไปถึงประตูบริษัท เธอไม่ได้เข้าไปทันที แต่กลับเดินไปเดินมาที่ประตู เธอครุ่นคิดว่าจะพูดยังไงเมื่อพบกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆในบริษัท

เธอไม่ได้มาทำงานในบริษัทมาหลายวันแล้ว ทุกคนต้องถามเธอด้วยสงสัยแน่ๆ เธอรู้สึกว่าการมาหาเทมป์ที่บริษัทเป็นวิธีการที่ไม่ฉลาดเอาซะเลย นัดเขาออกมาซะยังจะดีกว่า

เธอกำลังจะกลับไปก่อน ทันใดนั้นก็ได้ยินคนเรียกเธอว่า: “พี่นานา เธอมาทำงานแล้วเหรอ? ทำไมไม่เข้าไปล่ะ?”

มีนาหันไปทางเสียงและเห็นว่าคนที่เรียกเธอคือบิว

เธอไม่หลบเลี่ยงแล้วเผชิญหน้าถามว่า: “บิว ช่วงนี้เธอสบายดีไหม?”

“ฉันสบายดี” บิวพูดด้วยรอยยิ้ม “แค่โต๊ะทำงานข้างๆฉันมักว่างเสมอ ฉันคิดถึงเธอมากเลย”

“เธอนี่นะ ปากหวานจริงๆ” มีนาก็หัวเราะออกมาเช่นกัน

บิวจับแขนของเธออย่างไม่อินังขังขอบ “ไปกันเถอะ เรากลับไปที่บริษัทด้วยกัน”

มีนาคว้าตัวเธอแล้วพูดว่า: “ฉันยังไปทำงานไม่ได้ อันที่จริง...… วันนี้ฉันมาหาหัวหน้าเทมป์เพื่อลาออกน่ะ”

“ลาออก!” บิวพูดด้วยความตกใจ “เธอทำงานอยู่ดีๆ ทำไมถึงลาออกล่ะ”

“ฉัน...…บ้านฉันเกิดเรื่องนิดหน่อย เลยไม่สามารถทำงานที่นี่ต่อได้อีก” มีนาไม่สามารถอธิบายอย่างชัดเจนกับเธอได้ และถามเธอว่า “วันนี้หัวหน้าเทมป์อยู่ในบริษัทรึเปล่า?”

บิวได้ยินว่าบ้านเธอเกิดเรื่องขึ้น เธอจึงไม่สามารถโน้มน้าวใจเธอได้อีก และพูดว่า: “ฉันมาเช็คอินตั้งแต่เช้า ก็ไปดูผ้าที่บริษัทผ้าแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าหัวหน้าเทมป์อยู่หรือไม่?”

มีนาทำเสียงอ้อโดยคิดว่าวันนี้เธอควรจะกลับก่อน

บิวพูดทันทีว่า: “เธอรอสักครู่ ฉันกลับไปดูที่บริษัทให้เธอก่อน”

“เยี่ยมมากเลย ถ้าเขาอยู่ที่นี่ เธอช่วยบอกให้เขามาหาฉันที่ร้านกาแฟข้างๆบริษัท ฉันจะรอเขาอยู่ในนั้น”

“โอเค งั้นรอแปปนึงนะ” บิวเดินเข้าไปในบริษัทอย่างรวดเร็ว

มีนามาที่ร้านกาแฟใกล้ๆบริษัทก่อนคนเดียว

ร้านกาแฟนี้ไม่ใหญ่แต่ตั้งอยู่ในย่านการค้าที่มีอาคารสำนักงานมากมาย เมื่อไหร่ที่มาที่นี่ ที่นี่มักมีนักธุรกิจมานักแทบเต็มโต๊ะเลย

เธอจำได้ว่าครั้งก่อนที่เธอมาที่นี่ เป็นเพราะเจย์มาขวางทางเธอที่ชั้นล่างของบริษัท เธอจึงมานั่งที่นี่อยู่ครู่หนึ่ง

ตอนนี้ร้านกาแฟมีคนไม่เยอะ และมีหลายที่นั่งให้เลือก เธอเลือกที่นั่งที่ใกล้ประตูที่สุด เธอจะสามารถสังเกตได้เสมอว่าเทมป์มาแล้วหรือไม่

เธอไม่รู้ว่าเทมป์จะมาได้ไหม เธอจึงสั่งกาแฟไว้แก้วหนึ่งก่อน แล้วมองดูผู้คนที่รีบเร่งนอกประตูกระจก รวมถึงย่านธุรกิจที่รุ่งเรืองที่อยู่ข้างหลังของพวกเขา นี่เป็นทิวทัศน์ที่สามารถพบได้ในเมืองใหญ่เท่านั้น

เธอเคยตกใจกับความแปลกประหลาดของมหานครแห่งนี้ และเธอก็เคยคิดที่จะปักหลักอยู่ที่นี่ สร้างความสำเร็จอันน่าตื่นตะลึงและตื่นตาตื่นใจ บรรลุความฝันของเธอ

แต่หลังจากผ่านอะไรมามากมาย เธอรู้สึกว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นี่ บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา

หลังจากนั้นไม่นาน ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น เธอเห็นเทมป์ในชุดสูทสีเทาเข้มกำลังเดินมาที่ร้านกาแฟ

ในเวลาเดียวกัน เธอก็ได้รับข่าวจากบิว “ฉันช่วยเธอเรียกหัวหน้าเทมป์ออกไปแล้ว หลังจากลาออก อย่าลืมติดต่อกันด้วยนะ”