บทที่ 225 ดูผิดคนหรือเปล่า

ชาร์วีไม่คิดว่าในที่สุดมาร์ชจะยอมฝึกกายภาพบำบัด ดังนั้นเขาจึงรีบผลักรถเข็นมา และพูดกับโรซี่ที่ยืนอยู่ข้างๆและต้องการเข้าใกล้มาร์ชว่า: “คุณโรซี่ เมื่อกี้มาร์ชอารมณ์ตื่นเต้นไปหน่อย เธอย่าไปถือสาเลย และพักผ่อนในห้องคนไข้ก่อน เดี๋ยวฉันะพาเขาไปเอง”

เขากลัวว่าถ้าโรซี่ตามมา มาร์ชอาจจะทำอะไรที่รุนแรงอีกก็ได้ เพราะอย่างไรก็ตาม เขารู้ดีที่สุดว่ามาร์ชนอกจากมีนาแล้ว ไม่สามารถทนกับผู้หญิงคนอื่นได้

โรซี่มองไปที่แผ่นหลังของมาร์ชที่ถูกผลักออกไป แล้วสัมผัสริมฝีปากของเธอ หัวใจของเธอนั้นว่างเปล่า และเธอรู้สึกว่ายิ่งเธออยู่ใกล้เขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งห่างไกลจากเขามากขึ้นเท่านั้น

แต่พวกเขากำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า เพียงพวกเขากลายเป็นสามีและภรรยาอย่างเป็นทางการ เธอก็จะได้เขามาอย่างแน่นอน!

ชาร์วีถามมาร์ชระหว่างทางไปที่ห้องกายภาพบำบัดว่า: “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น นายสนใจคุณโรซี่แล้วเหรอ แต่ยังไม่สามารถยอมให้เธอสัมผัสได้”

มาร์ชไม่มีอารมณ์จะบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ และถามเขากลับว่า: “นายรีบมาที่โรงพยาบาลหาฉันเพื่ออะไร?”

“ใช่ มีข่าวดี” จากนั้นชาร์วีค่อยจำธุระสำคัญได้และพูดว่า “เคนท์ได้ลงทุนเงินเข้าโครงการสวนสนุกในเขตชานเมืองของเรา และยังให้การสนับสนุนด้านเทคนิค โครงการนี้สามารถดำเนินการได้ตามปกติอีกครั้งแล้ว”

มาร์ชตอบอืมไป นี่เป็นข่าวดีสำหรับเขาจริงๆ

ในตอนนี้การเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งกับตระกูลกรภัควัฒน์ในการรุกและถอยนั้นต่างเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่เมื่อคิดว่าเขาจะต้องแต่งงานกับโรซี่ผู้หญิงคนนั้น อารมณ์ของเขาก็ไม่ค่อยดีนัก

อันที่จริงเขาต้องการถามชาร์วีเกี่ยวกับข่าวช่วงนี้ของมีนา เธอกับอธิยังสบายดีไหม?

แต่เขายับยั้งไว้ที่จะไม่ถาม เมื่อไม่กี่วันมานี้ เขาจงใจที่ไม่ไปฟังและถามเรื่องนี้ เพราะกลัวจะรู้ข่าวของเธอแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะเจอเธออีก

แต่วันนี้พฤติกรรมบ้าๆของโรซี่ ทำให้เขาตระหนักว่าเขาจะต้องหายดีให้เร็วๆ มีเพียงแค่หายกลับมาเป็นปกติโดยเร็วที่สุดเท่านั้น เขาจะสามารถควบคุมทุกอย่างได้อีกครั้ง

……

หลังจากกลับมาจากการยื่นจดหมายลาออก เธอไม่ได้ไปไหนเลย เธออยู่ในอพาร์ตเมนต์และคิดเกี่ยวกับแผนการในอนาคตของเธอ เธอตัดสินใจที่จะไม่จากไป เธอจะอยู่ในเมืองนี้ต่อ เพื่อให้อธิไม่ต้องไปปรับสภาพแวดล้อมและอยู่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี้ต่อ

เธอยังรอข่าวจากเทมป์ต่อ เพื่อดูว่าเธอจะหาบ้านที่เหมาะสมได้เมื่อไหร่ เธอปิดบังแก้วไว้ และเก็บของอย่างลับๆ

ขณะที่เธอกำลังเก็บของอยู่ในห้อง จู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ดูแล้วเป็นสายของอันดา

ผู้หญิงแก่นแก้วนี้ ไม่ใช่หายตัวไปสองสามวันโดยไม่มีข่าวคราวใดๆ ก็มาปรากฏตัวต่อหน้าอย่างกะทันหัน และขอให้เธอไปช้อปปิ้งและทานอาหารกับเธอ

ทุกครั้งที่เธอมองไปที่อันดาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา เธอก็รู้สึกว่าตัวเองนั้นแก่แล้ว หรืออย่างน้อยใจแก่แล้ว

มีเพียงเหมือนเธอที่ไม่มีการยึดติดใดๆเท่านั้น ถึงจะใช้ชีวิตอย่างห้าวหาญได้ทุกที่ ในขณะที่ผู้หญิงอย่างเธอที่มีลูกแต่เนิ่นๆนั้น ต้องใช้ชีวิตตามปกติกับลูกของเธอเท่านั้น

เธอคิดว่าอันดาจะเรียกเธอไปช้อปปิ้งกับเธออีกครั้ง เธอจึงพูดว่า: “วันนี้ฉันสัญญากับอธิว่าจะไปรับเขากินข้าวนอกบ้านหลังเลิกเรียน ฉันไม่มีเวลาไปบ้ากับเธอ……”

“ไอ๊หยา ไม่ได้จะไปบ้าที่ไหน ฉันแค่อยากถามเธอ เพื่อนตำรวจของเธอไม่ได้เป็นตำรวจแล้วเหรอ ช่วงนี้ฉันเจอเขาที่บาร์ทุกคืนเลย เขาถูกกลุ่มสาวสวยล้อมรอบไว้และดื่มจนเมาหัวราน้ำ มันจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์อาชีพของเขา”

มีนารู้สึกค่อนข้างกะทันหัน เธอกำลังพูดถึงเซทท์เหรอ?

เซทท์เป็นชายหนุ่มที่มีความยุติธรรมและน่าเกรงขาม เขาไม่เคยไปที่บาร์เลย

“ไม่ใช่มั้ง เธอดูผิดคนหรือเปล่า”

อันดากัดฟันและพูดว่า: “ไม่ได้ดูผิดแน่นอน ดื่มเป็นคนขี้เมา ตอนนี้ยังนอนไม่ตื่นอยู่ในบ้านของฉันเลย เธอจะมายืนยันตัวไหม ว่ามีฝาแฝดที่หน้าตาเหมือนเขาจริงๆหรือเปล่า”

เมื่อมีนาได้ยินน้ำเสียงของเธอที่ดูเหมือนจะไม่ได้ล้อเล่น จึงพูดทันทีว่า: “บ้านของเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปทันที”