บทที่ 230 ออกแรงหน่อย

ตอนนี้มีนารู้สึกว่าเธอประหม่าน้อยลงแล้ว และภายหลังเธอก็ดูพิธีมอบรางวัลได้ง่ายขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อพิธีมอบรางวัลสิ้นสุดลง เธอคิดว่าเธอสามารถกลับไปได้แล้ว แต่เธอไม่คิดว่าจะมีงานเลี้ยงฉลองอีก

พลมองออกว่าเธอเหนื่อยและหิว และดูทนต่อไปอีกไม่ไหว

ในงานเลี้ยง เขาพาเธอตรงไปยังมุมที่มีขนมหวานเล็กๆน้อยๆมากมาย เขากล่าวว่า: “เธอพักผ่อนอยู่ที่นี่ก่อน แล้วกินอะไรสักหน่อย ผู้รับรางวัลยังมีการสัมภาษณ์พิเศษอีก”

มีนาพนมมือแล้วไหว้เขา พูดว่า: “เรื่องสัมภาษณ์ช่างมันเถอะ นายช่วยยกเลิกให้ฉันหน่อยได้ไหม”

พลพยักหน้าด้วยเสียงหัวเราะ ในที่สุดมีนาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอเอนตัวไปที่มุมห้อง และกินของหวานที่เธอโปรดปราน

ทว่าพลถูกคนอื่นเรียกออกไป มีนามองดูเขาเหมือนจะเจอกับคนรู้จักในแวดวงธุรกิจ เขาไม่สามารถอยู่เคียงข้างเธอได้ในขณะนี้และไปทำธุรกิจของตัวเอง

มีนาคิดว่ามันเป็นเรื่องปกติ แค่เธอไม่คิดเลยว่าพลไม่เพียงจะกลายเป็นเศรษฐีเท่านั้น แต่ยังเป็นบุคคลสำคัญที่น่าจับตามองอีกด้วย

หลังจากทานขนมหวานเสร็จแล้ว มีนาก็ไปหาเครื่องดื่มด้วยตัวเอง เมื่อเห็นเครื่องดื่มหลากหลายสีบนโต๊ะสไตล์ยุโรป เธอก็ได้ลิ้มลองรสชาติแทบจะทุกสีเลย ซึ่งบางอันก็หวาน บางอันก็เปรี้ยว

เธอมองดูแก้วเปล่าที่ดื่มหมดแล้ว เธอรู้สึกลอยๆ แล้วค่อยรู้ว่านี่มันไม่ใช่น้ำหวาน แต่เป็นค็อกเทล

โอ้พระเจ้า เธอไม่อยากกลายเป็นไอ้ขี้เมาในโอกาสนี้ ถ้าเธอเมาจริงๆ มันคงทำให้พลขายหน้าแน่ๆ

เธอรีบหลีกเลี่ยงผู้คนแล้วเข้าห้องน้ำไปในทันที เธอยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า และพูดกับตัวเองว่า: “ค็อกเทลนี้คงไม่ทำให้เมาหรอก มีนาไม่เป็นไร อย่าปล่อยให้ตัวเองหมดสติไป”

หลังจากพูดกับตัวเอง เธอก้มศีรษะลงและล้างหน้าด้วยน้ำเย็นจัดเพื่อให้ตัวเองตื่น

หลังจากล้างหน้าเสร็จ เธอหยิบทิชชู่จากบนเคาน์เตอร์ออกมาแล้วเช็ดหน้า จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงคนพูดจากข้างๆว่า: “ดูสินี่ใครน่ะ ดีไซเนอร์ที่มีแนวโน้มมากที่สุด ไร้สาระสิ้นดี”

เห็นได้ชัดว่าคนๆนี้กำลังเยาะเย้ยเธอ

เธอรีบเช็ดน้ำออกจากใบหน้าและมองไปยังคนที่อยู่ข้างๆเธอ โลกนี้มันช่างกลมจริงๆ คนที่อยู่ข้างๆเธอในตอนนี้ไม่ใช่โรซี่แล้วจะเป็นใครได้อีก

โรซี่กอดอกและจ้องมาที่เธอด้วยสีหน้าเยาะเย้ย “น่าประหลาดใจจริงๆที่ได้พบเธอในโอกาสนี้ เธอเปลี่ยนผู้ชายเร็วมากนะ แล้วอดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจฝึกหัดนั้นล่ะ? แล้วเธอสามารถยั่วยวนคุณพลได้อย่างไร? เขาเป็นถึงอภิมหาเศรษฐีเลยนะ เขาเล่นผู้หญิงมากกว่ารองเท้าที่เธอใส่ซะอีก มาดูกันว่าเขาจะเบื่อแล้วโยนเธอทิ้งไปเมื่อไหร่”

มีนายิ้มและพูดว่า: “ขอบคุณที่เตือน แต่เรื่องของฉันไม่เกี่ยวข้องกับเธอเลย”

โรซี่หยุดมองเธอ เธอเปิดก๊อกน้ำแล้วล้างมือ “ก็ใช่ ตราบใดที่เธอไม่รบกวนมาร์ชของฉัน เธอจะไปยั่วยวนใครนั้นมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน? เป็นแค่โสเภณีที่ดีขึ้นมาหน่อยเท่านั้น ถ้ารู้แบบนี้แต่แรก ฉันก็ไม่ยื่นเรื่องร้องเรียนต่อตำรวจคนนั้นหรอก น่าเสียดายจริงๆที่ไล่เขาออกจากวงการตำรวจ ทั้งๆที่เป็นเด็กดีแบบนี้”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอไม่ได้ใช้ทิชชู่เช็ดมือของเธอ เธอสบัดหยดน้ำบนมือของเธออย่างแรง ซึ่งทั้งหมดนั้นกระเด็นไปยังเสื้อผ้าและใบหน้าของมีนา

มีนาหายใจเข้าลึกๆ ที่แท้ก็เป็นโรซี่ที่ไปยื่นเรื่องร้องเรียนเซทท์นี่เอง ไม่น่าแปลกใจที่เซทท์ไม่ผ่านช่วงฝึกงาน

“โอ้ แค่นี้ก็ปวดแล้วเหรอ ดูเหมือนว่าเธอจะชอบตำรวจน้อยคนนั้นมาก” โรซี่จัดผมของเธอตรงหน้ากระจก และเริ่มแต่งหน้าของเธอ “ตอนนี้เธอกำลังคบกับผู้ชายที่ร่ำรวย ถ้าเธอต้องการหางานให้ตำรวจน้อยคนนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องยากนิ แค่ออกแรงบนเตียงหน่อย ฉันอยากรู้จริงๆว่าถ้ามาร์ชรู้ว่าเธอเน่าขนาดนี้ เขาจะรู้สึกขยะแขยงเป็นพิเศษไหม?”

สายตาของมีนามองเธอเหมือนมีดคมและพูดอย่างเฉียบขาดว่า: “เธอกล้าดียังไง! มาร์ชกำลังฟื้นตัวอยู่ ถ้าเธอไปพูดมั่วอะไร มีแต่จะส่งผลต่อการฟื้นตัวของเขาเท่านั้น! เธอเป็นคู่หมั้นของเขา เธอไม่อยากให้เขาหายเร็วหรือ?“

โรซี่ตกใจกับดวงตาของเธอ เธอไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะดุได้ขนาดนี้ เธอจึงพูดอย่างเฉยเมยว่า: “เรื่องของเราไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ? ถ้าเขาฟื้นตัวได้เต็มที่ก็ฟื้นตัวได้เต็มที่ แต่ถ้าเขาฟื้นตัวได้ไม่เต็มที่ แล้วนั่งรถเข็นตลอดไปก็ไม่เห็นจะเป็นไร อย่างน้อยเขาก็จะเป็นของฉันโดยสมบูรณ์ และฉันก็ไม่ต้องกังวลว่าเขาจะบินหนีไป”