บทที่ 247 ก็นับว่าสะอาด

ทันทีที่เข้าประตู มีนาเหลือบไปทั่วห้องนั่งเล่น ซึ่งนอกจากแก้วแล้วก็ไม่มีใครเลย

เธออดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายและถามว่า: “อธิอยู่ในห้องเด็ก เขาตื่นแล้วหรือยัง?“

แก้วช่วยเธอแขวนเสื้อคลุม เธอส่ายหัวแล้วพูดว่า: “คุณชายน้อยยังไม่ตื่น ส่วนป้าโบว์กำลังเฝ้าอยู่ในห้อง เพราะกลัวว่าเขาจะไข้ขึ้นอีก”

“งั้นฉันจะไปดูเขา……”

“ไม่ให้ไป เธอไม่มีคุณสมบัติที่จะดูแลเด็กเลย!”

เสียงนั้นทำให้มีนาตกใจหมด และร่างที่สูงใหญ่ค่อยๆเดินลงมาจากชั้นสอง แล้วค่อยๆเข้าใกล้เธอทีละก้าว

เมื่อมีนาเห็นก้าวที่เดินมั่นคงของมาร์ช มีนาก็ตื่นเต้นและมีความสุขอย่างสุดจะพรรณนา “นาย…… ขาของนายหายดีแล้ว หายดีแล้ว!“

แต่ดวงตาของมาร์ชยังคงเย็นเฉียบอย่างน่ากลัว เขาไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น และทันใดนั้นก็ตะโกนใส่แก้วว่า: “ใครบอกให้เธอเปิดประตู ว่างมากใช่ไหม ยังไม่ไปทำงานอีก!“

แก้วตกใจมากจนเธอรีบวิ่งเข้าไปในครัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ ทั้งๆที่เป็นคุณชายสั่งให้เธอไปเปิดประตู

มีนากำลังจะพูดว่าเขาไม่ควรตะโกนใส่แก้วแบบนี้ และอีกอย่างร่างกายของเขาพึ่งจะหาดี เขาไม่ควรโกรธ เพราะการโกรธนั้นมันไม่ดีต่อร่างการ

แต่เธอมองไปที่ดวงตาที่มืดมนของมาร์ช เธอก็พูดคำพูดที่เป็นห่วงไม่ออก และรู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว

มาร์ชยังคงจ้องมองเธอ ราวกับว่ากำลังมองคนแปลกหน้า เธอพูดอย่างไม่สบายใจว่า: “ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรมาที่นี่อีก ฉันจะไปหลังจากรับลูกแล้ว ฉันจะไปทันที……”

แต่ก่อนที่เธอจะพูดจบ มาร์ชก็ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขนของเขาอย่างสุดกำลัง เขาผลักเธอขึ้นไปบนโซฟาในห้องนั่งเล่นอย่างไร้ความปรานี และฉีกเสื้อผ้าของเธอออก

มีนารู้สึกสับสนกับการกระทำของเขา และต่อต้านโดยสัญชาตญาณ แล้วถามว่า: “นายกำลังทำอะไรอยู่”

“เอามือของเธอออกไป!” มาร์ชเผด็จการและไม่ยอมให้ขัดเขา

มีนาไม่รู้ว่าเขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า และเธอจะไม่เอามือออกไปอย่างแน่นอน เธอปกป้องร่างกายของเธออย่างแน่นหนา

เธอไม่สามารถต้านทานความแข็งแกร่งของมาร์ชได้ มาร์ชยังคงถอดเสื้อผ้าของเธอออกหมดจด และมองดูเธออย่างประชดประชัน “เมื่อคืนนี้ไม่ไปรับเด็ก โทรศัพท์ก็ไม่รับ! เธอไปทำอะไร? ไปมัวแต่เล่นกับผู้ชายแน่ๆ!“

มีนาเขินอายและโกรธมาก แต่เมื่อเธอได้ยินคำพูดของเขา เธอก็จับไปที่คอของเธอโดยไม่รู้ตัว เมื่อคืนเธอหมดสติแล้วอยู่ที่บ้านของพล พลคงไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้บนร่างเธอใช่ไหม?

แต่เธอคิดได้ทันที ตัวเองกำลังคิดอะไรกันแน่ พี่พลไม่ใช่คนแบบนั้น

ทว่าเมื่อมาร์ชเห็นปฏิกิริยาของเธอ มาร์ชก็รีบพุ่งไปที่คอของเธอทันที เขาดึงผมของเธอขึ้นและตรวจดูที่คอของเธอ

โชคดีที่ไม่มีร่องรอยตามร่างกายและลำคอของเธอ และเธอก็นับว่าสะอาดอยู่

แต่เมื่อมาร์ชเข้าใกล้เธอ เขาได้กลิ่นหอมบนร่างกายของเธอ ซึ่งมันเป็นกลิ่นน้ำหอมที่ผู้ชายใช้เท่านั้น ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่กับผู้ชายคนอื่นเมื่อคืนนี้

มีนารู้สึกรำคาญและโกรธกับพฤติกรรมของเขา เธอพยายามคว้าเสื้อผ้าบนพื้น และต้องการผลักเขาออกไปแล้วพูดว่า: “มาร์ช นายเป็นหมาเหรอ? ดมอะไรอยู่ได้ ไอ้สารเลว ปล่อยฉันนะ!”

มาร์ชเพิกเฉยต่อคำพูดของเธอ เพียงแค่บีบคอของเธอแล้วถามว่า: “เมื่อคืนเธออยู่กับผู้ชายคนไหน? ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร?”

มีนาพยายามดิ้นรนและพูดว่า: “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย ฉันมาที่นี่เพื่อรับลูก นายไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้ามายุ่งกับชีวิตส่วนตัวของฉัน!”

มาร์ชเพิกเฉยต่อการประท้วงของเธอ ดวงตาของเขาแหลมคมราวกับต้องการจะกลืนกินเธอทั้งเป็น “เมื่อคืนเธออยู่กับผู้ชายคนนั้นใช่ไหม? เธอโกหกฉัน เธอกล้าดียังไงมาโกหกฉัน!”