บทที่ 291 ดีต่อผู้หญิงที่ตัวเองชอบก็พอ

บริษัทของมาร์ชอยู่ในช่วงวิกฤตก็แค่ตอนนี้ ตอนที่เขาเดินทางเพื่อบรรลุความฝันก็มักจะมีเรื่องพลิกผันอยู่เสมอ ส่วนเธอก็จะพยายามทำให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นโดยเร็ว ทำให้ตัวเองเทียบกับเขาได้ ช่วยเขาได้ เดินไล่ตามความฝันไปพร้อมกับเขา

คิดแบบนี้เธอจึงจะได้ไม่ต้องละอาย และไม่ต้องโกรธโทษตัวเอง ใช้กำลังทั้งหมดที่มีไปทำงาน

หลังจากเลิกงานเธอก็ไปรับอธิที่โรงเรียนอนุบาลเลย ทั้งสองกินลูกกวาดที่ซื้อจากหน้าประตูโรงเรียนอนุบาล พลางเดินกลับไปทางคอนโด

เธอจูงมืออธิ พลางฟังเรื่องสนุกระหว่างพวกเด็กๆอนุบาลที่เขาเล่า รู้สึกแค่ว่าความคิดของพวกเด็กๆช่างน่ารักและไร้เดียงสากันจริงๆ

“แม่ฮะ วันนี้มีเพื่อนผู้หญิงจุ้บที่หน้าผมด้วย น้ำลายเธอน่าหยะแหยงอ่ะ” อธิพูดพลางถูหน้าเล็กๆของตัวเองไปพลาง

มีนาถามอย่างตลก : “ทำไมเธอถึงมาจุ้บลูกล่ะ? เขาไม่รู้ว่าผู้ชายจะจุ้บผู้หญิงไม่ได้ ผู้หญิงก็จุ้บผู้ชายไม่ได้เหรอ? ”

“เธอบอกว่าอยู่ที่บ้านก็จุ้บน้องหมาแบบนี้ เห็นว่าน้องหมาน่ารักก็เลยอยากกอดขึ้นมาจุ้บสักที” อธิพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ สีหน้าแบบนี้มันเหมือนมาร์ชสุดๆเลย

มีนาพูดหยอกล้อเขา : “งั้นเขาก็คิดว่าลูกน่ารักสิ อธิของพวกเราก็น่ารักจริงๆนั่นแหละ”

อธิพูดอย่างเชิดๆ : “ผมไม่ใช่หมาน้อยน่ารักของเธอนะ หลังจากนี้ผมต้องหลบให้ห่างจากเธอหน่อย”

มีนามองเขาอย่างตลก แค่รู้สึกว่าการประพฤติและคุณธรรมของเขาแบบนี้นับวันยิ่งเหมือนกับมาร์ช เธอไม่อยากให้ลูกชายตัวเองกลายเป็นภูเขาน้ำแข็งลูกนึง เธออยากให้หลังจากนี้อธิกลายเป็นผู้ชายอบอุ่น

“อธิ ลูกปฏิบัติกับผู้หญิงแบบนี้ไม่ได้นะ จะต้องผ่อนปรนกับพวกผู้หญิงบ้าง แบบนี้ถึงจะเหมือนลูกผู้ชายนะ”

“แต่คุณพ่อไม่ได้พูดแบบนี้นี่ พ่อบอกว่าผู้หญิงนั้นยุ่งยากหมดทั้งนั้น ดีต่อผู้หญิงที่ตัวเองชอบก็พอแล้ว ส่วนที่ไม่ชอบก็ไม่ต้องไปสนใจเลย”

มีนานั้นหมดคำจะพูด ที่แท้มาร์ชนั้นสอนลูกชายแบบนี้นี่เอง

“ไม่ใช่แบบนั้น ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบ ก็ต้องสุภาพกับผู้หญิงนะ เข้าใจมั้ยครับ? ”

อธิเบิกตามองกว้าง พลางส่งเสียงตอบรับที่เหมือนจะเข้าใจ

เธอคิดว่าอีกแป๊บรอให้เจอมาร์ชแล้วจะต้องคุยกับเขาดีๆเรื่องแนวทางการสอนของเขา ทำให้ลูกเอนเอียงแล้ว

ไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงใต้ตึกคอนโดอย่างไม่รู้ตัว อธิถามอย่างแปลกๆ : “แม่ฮะ พวกเรามาทำอะไรที่นี่ แม่ไม่พาผมไปกินของหวาน หรือไปเล่นที่สวนสนุกเหรอ? ”

“วันนี้พวกเราไม่ออกไปกินข้างนอกแล้ว แม่จะทำอะไรอร่อยๆให้กิน” มีนายิ้มพลางพูดกับเขา “ลูกลองเดาใครนะที่กำลังรอพวกเราอยู่ข้างบน? ”

อธิพูดออกมาสองคำ อย่างไม่ต้องคิดเลย “คุณพ่อ”

มีนาลูบหัวเขา “เด็กดี ลูกคนนี้ฉลาดมาก”

อธิฉีกยิ้มอย่างดีใจ “พวกพ่อกับแม่ดีกันแล้ว”

มาร์ชมาถึงที่คอนโดก่อน แล้วให้เลขาซื้อปลาและเนื้อสดใหม่กับพวกผักเอามาส่งให้เรียบร้อยแล้ว

เขากับชาร์วีเพิ่งจะคุยโทรศัพท์เสร็จเกี่ยวกับเรื่องที่บริษัทไซโอ้จะเข้าถือหุ้นในบริษัทแอมทีเพื่อก่อความวุ่นวาย ก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนที่นอกประตูห้อง ก็รู้ได้เลยว่ามีนานั้นเลิกงานและกลับมาแล้ว

แต่เดิมอยากจะจูบต้อนรับเธอที่หน้าประตู แต่กลับเห็นเธอจูงมืออธิเปิดประตูเข้ามา ก็แปลกใจเล็กน้อย

“เธอไปรับลูกมาเหรอ? ”

มีนาปล่อยมืออธิออก พลางพูด : “ก่อนที่นายจะส่งข้อความมา ฉันก็คุยเรื่องที่จะไปรับลูกกับป้าโบว์เรียบร้อยแล้ว”

“ป้าโบว์คนนี้สรุปแล้วอยู่ฝั่งฉัน หรือเป็นคนของเธอกันแน่เหนี่ย? ” มาร์ชยิ้มให้อธิ พลางพูดบ่น

มีนาเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็พูด : “นี่ยังต้องพูดอีกเหรอ”

อธิเดินไปอยู่ด้านข้างมาร์ช และพูดอย่างมีความสุข : “พ่อฮะ แม่บอกว่าจะทำของอร่อยๆให้พวกเรากินนะ”

มีนากำลังจะเดินไปทางห้องครัว ดูว่าด้านในตู้เย็นยังมีกับข้าวอะไรบ้าง