บทที่ 312 ทั้งหมดล้วนจบสิ้นแล้ว

มีนายิ่งรู้สึกว่าไม่ถูกต้อง จึงออกคำสั่งกับม่อนว่า “ปล่อยเขานะ! เขาเป็นพี่ชายของฉัน ให้เขาพูด ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

ม่อนกลับยังไม่ยอมปล่อยมือและพูดว่า “คุณมีนา นี่ไม่ใช่เรื่องที่คุณควรจะเข้ามายุ่งนะครับ คุณเข้าไปก่อนเถอะ ให้ผมไล่เขาไปเอง”

“ฉันสั่งให้นายปล่อยเขา!” มีนาพูดอย่างโมโหว่า “อะไรที่คือเรื่องที่ฉันไม่ควรจะเข้าไปยุ่ง นี่เป็นเรื่องในตระกูลของฉัน ทำไมฉันจะยุ่งไม่ได้!”

“แต่คุณพลเขา……”

“เดี๋ยวฉันพูดกับเขาเอง ถ้านายยังไม่ปล่อยมืออีก ฉันจะให้พลไล่นายออกตอนไหนก็ได้” มีนาพูดพร้อมมองเขาด้วยความโกรธเคือง

ก็ทำได้แค่ปล่อยมือจากเจย์ เขารู้ดีว่ามีนามีน้ำหนักแค่ไหนในใจพล ถ้าต้องฟังคำสั่งพล ก็ไม่อาจไม่ฟังคำสั่งของมีนาได้

เจย์สะบัดแขนตัวเองสองสามที มองไปที่มีนาแล้วเชื่อใจเธอขึ้นมานิดหนึ่ง จึงเอ่ยถามว่า “เธอไม่รู้จริงๆ เหรอว่าตัวเองทำอะไรลงไป? ไม่มีลายเซ็นของเธอET Groupก็ไม่มีทางเปลี่ยนเจ้าของได้ง่ายๆ หรอกนะ”

มีนาบอกเขาอีกครั้งอย่างมั่นใจว่า “ไม่นานมานี้ฉันไม่ได้เซ็นเอกสารทางการอะไรเลยสักอย่างจริงๆ นะ”

เจย์เอ่ยถามทันควันว่า “งั้นช่วงนี้เธอเซ็นอะไรไปบ้าง? หรือว่ามีอะไรที่จำเป็นที่จะต้องเซ็นชื่อบ้างไหม?”

มีนาพยายามย้อนคิด แล้วพูดออกมาทันทีว่า “ฉันแค่เซ็นชื่อบนเอกสารขอวีซ่า เอกสารกองพะเนินนั่นเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมดเลย”

“เธอวางแผนจะออกนอกประเทศเหรอ แต่ออกนอกประเทศต้องใช้เอกสารมากมายขนาดนั้นเลยเหรอ กระดาษทุกใบที่เธอเซ็นชื่อลงไปได้อ่านอย่างละเอียดแล้วรึยัง?”

มีนาถูกคำถามของเขาทำให้ชะงักไปครู่หนึ่ง อธิบายว่า “พลบอกว่าไม่ต้องไปเซ็นต่อหน้า แค่เอาเอกสารส่งไปรษณีย์ไป เพราะฉะนั้นเอกสารที่เตรียมเลยเยอะกว่าที่ไปเซ็นต่อหน้าอย่างมาก ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย ฉัน……”

เธอพูดไปพลางก็เข้าใจไปพลางว่าเอกสารภาษาอังกฤษพวกนั้นไม่เพียงแต่เป็นเอกสารของวีซ่า หรือว่ายังมีเอกสารโอนกรรมสิทธิ์บริษัทด้วยงั้นเหรอ?

“เธอไม่ได้ดูอย่างละเอียดใช่ไหม? เธอเซ็นชื่อลงบนนั้นไปเลยงั้นเหรอ จบสิ้นแล้วทุกสิ่งอย่าง จบสิ้นแล้ว!” เจย์เกิดอาการกระวนกระวายใจขึ้นมาอีกครั้ง

มีนาตอบด้วยท่าทีที่ตะลึงงันว่า “ไม่ ฉันคิดไม่ถึงว่า……”

ในตอนที่พลทำวีซ่าให้เธอ เดิมทีเธอเองก็ไม่ได้ยินยอม

ในตอนนั้นเขาบอกว่าวีซ่ามีเอกสารที่ต้องให้เธอเซ็นชื่อ มันเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด เธอก็เลยไม่เปลืองแรงอ่าน เซ็นชื่อส่งๆ ไปทั้งหมด

เธอนึกถึงตอนที่มาร์ชไปหาที่ร้านขนมหวาน และคำพูดพวกนั้นที่พูดกับเธอตอนที่พาอธิกลับไป น่าจะเป็นเพราะเรื่องนี้ คงคิดเหมือนกันสินะว่าเธอกับพลสมรู้ร่วมคิดกัน

จนถึงตอนนี้เธอเองก็ยังไม่เข้าใจ ทำไมพลถึงต้องทำแบบนี้?

มีนามองไปที่ม่อน แล้วถามว่า “พลอยู่ไหน? ฉันจะไปหาเขา”

“ผมไม่รู้ครับ คุณพลไม่ได้บอกผม จริงๆ นะครับ เขาแค่เตือนผมให้อย่าลืมไปรับคุณ นอกนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรครับ……”

ม่อนยังพูดไม่ทันจบ เสียงโทรศัพท์ของเจย์ก็ดังขึ้นเสียก่อน เขายื่นมือออกไปรับโทรศัพท์ ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร

สีหน้าของเขาดูเศร้าสร้อยผิดปกติ มองมีนาแล้วพูดว่า “โรงพยาบาลโทรมา บอกว่าแม่……แม่ใกล้จะไม่ไหวแล้ว……”

“พวกเราไปโรงพยาบาลด้วยกัน” มีนาไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบขึ้นรถของเขาที่จอดไว้ข้างๆ

ม่อนอยากห้ามแต่ก็ห้ามไม่อยู่ ทำได้เพียงขับรถตามพวกเขาอยู่ด้านหลัง

ในตอนที่พวกเขารีบมาถึงโรงพยาบาลนั้น คุณหมอส่ายหัวไปมาทางพวกเขา แล้วเอ่ยว่า “คนไข้ยังพอจะมีสติอยู่บ้าง ถ้ามีคำพูดส่งท้ายอะไรก็รีบพูดนะ”

เจย์คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเตียงผู้ป่วยของน้ำ กำมือของน้ำเอาไว้แน่น กลัวว่าหากปล่อยมือเธอก็จะหายไป

น้ำที่หายใจรวยริน ทันทีที่เห็นมีนา นัยน์ตาก็กลับมีแสงสว่างขึ้นมาอีกครั้ง