บทที่ 318 ตัดสินผู้คนจากรูปลักษณ์ภายนอก

โซฟียิ้มแล้วพูดว่า: “ไม่ว่าเธอจะเป็นโรคความจำเสื่อมหรือไม่ เธอมีแฟนที่สมบูรณ์แบบที่ไม่เคยทอดทิ้งเธอไป เธอก็มีความสุขมากกว่าคนทั่วไปแล้ว แล้วยังมีอะไรให้ไม่พอใจอีก”

มีนายิ้มอย่างรู้เท่าทัน เมื่อเธอนึกถึงพลดีต่อเธอมาก เธอไม่มีอะไรต้องไม่พอใจเลยจริงๆ แต่ลึกๆแล้วเธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอมีช่องว่างไว้ ราวกับว่ามีบางอย่างขาดหายไป หรือเธอลืมสิ่งที่สำคัญไป แต่จำไม่ได้

……

ในเวลาตอนเช้า มาร์ชนำร่างการออกแบบแฟชั่นของแอมทีมา และหลังจากบรรลุข้อตกลงความร่วมมือกับบริษัทออกแบบแฟชั่นที่มีชื่อเสียงที่นี่แล้ว เขาไม่ได้ออกจากโรงเรียนแฟชั่นดีไซน์นี้ในทันที

เขามาพบคนรู้จักในโรงเรียน ตรวจสอบบันทึกการลงทะเบียนของมีนา และพบว่ามีนาลงทะเบียนเรียนในเดือนกันยายน ดังนั้นหลักสูตรที่ศึกษาเป็นเวลาหนึ่งปี

ทว่าโรงเรียนได้ออกจดหมายเชิญรับเข้าเรียนเมื่อสองสามปีก่อน แต่เธอไม่ตอบกลับจนกระทั่งครึ่งแรกของปีนี้

คณะกรรมการของโรงเรียนได้ตัดสินใจหลังจากประชุมแล้วว่า คำเชิญของเธอยังคงมีผล ดังนั้นเธอจึงมาเรียนตามที่กำหนดในปีนี้

มาร์ชอ่านเอกสารเหล่านี้แล้วถามถึงสถานการณ์ในช่วงนี้ของเธออีก

ผู้รับผิดชอบการรับเข้าเรียนของโรงเรียนบอกเขาว่า ทางโรงเรียนได้จัดหาทุนการศึกษาและหอพักให้มีนาแล้ว ทว่าเธอไม่ได้อาศัยอยู่ในหอพัก แต่กลับอาศัยอยู่ข้างนอก ตามที่ครูผู้สอนพวกเขาบอกว่าเธอเป็นนักเรียนที่ยอดเยี่ยมในปีนี้

พอเธอจบการศึกษาในปีนี้ ครูของโรงเรียนจะผลักดันให้เธอทำงานในบริษัทแฟชั่นชั้นนำของโลก แต่ก็ต้องดูความปรารถนาส่วนตัวของเธอด้วย

จากในสถานการณ์ของโรงเรียน มาร์ชไม่สามารถรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอในช่วงเวลานี้ จนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร หรือบางทีอาจเกิดเรื่องขึ้นก่อนที่เธอจะมาเรียนที่นี่?

จนถึงเวลาเย็น เขาจึงค่อยออกจากโรงเรียน

เมื่อเขาเดินไปที่ประตู ทันใดนั้นเขาก็ต้องการเจอและพบเธออีกครั้ง แม้ว่าเธอจะมองว่าเขาเป็นคนแปลกหน้า เขาก็ยังอยากพบเธอมาก

เขาอดไม่ได้ที่จะดูถูกตัวเองอย่างมาก เขาถูกผู้หญิงคนนี้ทำร้ายจนถลอกปอกเปิกไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังหวังและคิดถึงเธออยู่เสมอ

เขาอ้อยอิ่งอยู่ที่ประตูโรงเรียนเป็นเวลานาน โดยคนในโรงเรียนบอกเขาว่า มีนาไม่ได้พักอาศัยอยู่ในหอพัก ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะรอที่นี่ เขาหัวเราะเยาะตัวเองและเตรียมจะจากไป

เมื่อเข้ากำลังเก้าเท้าออก เขาเห็นว่าหญิงสาวที่อยู่กับมีนาในตอนเช้ากำลังกลับมาในโรงเรียน ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะทักทายหญิงสาวคนนั้นว่า: “สวัสดี เธอชื่อโซฟีใช่ไหม?”

โซฟีตกใจมากเมื่อพบเขาอีกครั้ง และก้าวถอยหลังออก “นี่คุณ ทำไมคุณยังเดินเตร็ดเตร่อยู่รอบๆโรงเรียนของเรา คุณกำลังพยายามจะทำอะไรกันแน่?”

มาร์ชพูดกับเธออย่างสุภาพว่า: “เธอเป็นนักศึกษาต่างชาติจากในประเทศใช่ไหม”

โซฟีไม่ตอบเขา เธอเพียงมองดูเขาอีกครั้ง และยังคงตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก เธอไม่คิดว่าผู้ชายที่จะสูงและหล่อเท่าเขา และหล่อเหมือนดาราแบบนี้ จะไปคิดร้ายอะไรกับเธอได้ เธอจึงลองพูดว่า: “กระเป้าเงินนายหายที่นี่เหรอ? ไม่มีเงินค่าอาหารและที่พักเหรอ”

ขณะที่เธอพูดนั้น เธอหยิบเงินสองสามยูโรออกจากกระเป๋าของเธอ แล้วยัดใส่เขาพูดว่า: “แค่นี้พอไหม ทางที่ดีควรติดต่อสถานทูตโดยเร็วที่สุด และหาทางกลับประเทศให้เร็วที่สุด”