บทที่ 331 อย่ามายุ่งกับผมอีก

ดาวตกตะลึงยืนงุนงงอยู่กับที่ เวลาที่มีนามองเธอราวกับมองคนแปลกหน้า และไม่เหมือนเป็นการเสแสร้งอีกด้วย

ไม่อยากเชื่อไม่เจอมีนาแค่ครึ่งปี และไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ทำไมถึงจำเธอไม่ได้ ช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน

“คุณดาว เธอความจำเสื่อม ไม่เพียงไม่รู้จักคุณ เธอก็จำผมไม่ได้เหมือนกัน” ไม่รู้ว่ามาร์ชมายืนอยู่ข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ ในมือถือแก้วไวน์อยู่ พูดออกมาด้วยเสียงที่ขมขื่น

ดาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ไม่รู้ความโกรธมาจากไหน ถามคำถามออกไปว่า： “คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง หรือว่าเป็นคุณที่ทำให้มีนาจำอะไรไม่ได้？”

“ตอนที่ผมเจอเธอ เธอก็กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว” มาร์ชเขย่าแก้วไวน์แล้วพูดออกมาว่า “คุณไปหาเธอแล้วลองชวนเธอคุยเรื่องราวในอดีต ไม่แน่อาจสามารถรื้อฟื้นความทรงจำเธอขึ้นมาได้”

ดาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชดว่า： “คุณไม่ได้อยู่เมืองCรับผิดชอบในสิ่งที่ทำกับโรซี่ ที่แท้ก็หลบมาอยู่ที่นี่กับมีนานั่นเอง คุณจะเหยียบเรือสองรำในเวลาเดียวกันแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่？”

มาร์ชพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า： “ผมไม่เคยเหยียบเรือสองรำพร้อมกันเลย ผมขอพูดอีกครั้ง เด็กในท้องของโรซี่ไม่ใช่ลูกผม ผมกับเธอไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน คุณเชื่อคำพูดของเธอมากขนาดนี้เลยเหรอ？”

“มาร์ช แน่นอนฉันเชื่อเธออยู่แล้ว ไม่มีผู้หญิงคนไหนเอาเรื่องแบบนี้มาพูดเล่นหรอก” ดาวมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามแล้วพูดขึ้นว่า “เรื่องที่เขาไปหาคุณที่ต่างประเทศ เรื่องนี้ฉันรู้ เพราะตอนนั้นเธออยู่ในร้านของฉัน และบอกกับฉันว่าเธอต้องการกอบกู้ความสัมพันธ์ของพวกคุณคืนกลับมา”

สายตาของมาร์ชมองตามร่างของมีนาอย่างไม่ให้คลาดสายตา พูดอธิบายขึ้นมาอย่างไม่แคร์ว่า： “ความรักประโยคนี้ คุณใช้คำพูดหนักเกินไปแล้ว พวกเราในวงการนี้รู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ไม่ได้สนิทกันมาก ระหว่างผมกับเธอไม่เคยมีความรักต่อกัน เวลานี้เธอจะพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้กับทุกคน ผมคงทำอะไรไม่ได้ ก็รอดูแล้วกัน รอให้เธอคลอดลูกออกมาตรวจDNAความจริงก็จะปรากฏขึ้นมาเอง”

เมื่อดาวเห็นเขาจะเดินออกไป จึงรีบดึงตัวเขาไว้ “คุณอย่าเพิ่งไป！คุณช่างเลือดเย็นไม่มีหัวใจเหลือเกิน ผู้หญิงคนหนึ่งทำเพื่อคุณมากขนาดนี้ คุณก็รู้ว่าเธอรักคุณมากขนาดไหน？ในเมื่อคุณไม่เคยคิดที่จะรักเธอมา แล้วทำไมต้องไปยุ่งกับเธอด้วย？”

มาร์ชเห็นมีนาห่างออกจากเขาไปเรื่อยๆ อยากเดินตามไปด้วย จึงถามกลับดาวอย่างไม่พอใจ “ตั้งแต่ต้นจนจบผมไปยุ่งกับเธอตอนไหน？”

“คุณก็ความจำเสื่อมเหมือนกันเหรอ？” ดาวถามขึ้นมาอย่างโกรธเคือง “ครั้งหนึ่งงานกินเลี้ยงที่บ้านของตระกูลกรภัควัฒน์ คือใครที่กระโดดเข้าไปในสระว่ายน้ำเพื่อช่วยเธออย่างไม่คิดชีวิต？ก่อนที่ผู้ใหญ่จะมาถึง คือใครที่กอดเธอไว้แน่น กลัวเธอหนาว และปลอบเธอตลอดเวลาว่าไม่ต้องกลัว！”

มาร์ชเอียงตัวหันไปมองเธอ พยายามนึกเกี่ยวกับสิ่งที่เธอพูด แล้วนึกขึ้นได้ ตอนเด็กเหมือนจะเคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น แต่นั่นเป็นแค่เรื่องบังเอิญ

เขาว่ายน้ำเป็น และเจอเรื่องแบบนี้พอดี จะปล่อยให้วิญญาณซี่ตายไปต่อหน้าต่อตาก็คงไม่ได้

ในสายตาเขาเรื่องแบบนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยที่ใครก็ทำได้ หลังจากเรื่องผ่านไปแล้วก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจอีก ถ้าไม่ใช่เพราะดาวพูดออกมา เขาลืมมันไปตั้งนานแล้ว

“ไม่ว่าเป็นใครที่อยู่ในสระผมก็ต้องลงไปช่วยอยู่แล้ว ก็แค่ไม่อยากเห็นคนจมน้ำตาย” มาร์ชพูดออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “อีกอย่างตอนนั้นพวกเราต่างเป็นเด็ก ไม่รู้อะไรคือความรักด้วยซ้ำ”

“สำหรับคุณเรื่องเล็กแบบนี้น่าจะลืมไปแล้ว แต่สำหรับโรซี่มันเป็นเรื่องใหญ่มาก นับตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาคุณก็อยู่ในใจเธอมาตลอด” ดาวรู้สึกไม่คุ้มเลยกับการทุ่มเทของโรซี่ ถ้ารู้ว่ามาร์ชจำเรื่องที่เคยช่วยเหลือเธอไม่ได้คงจะเสียใจมาก

มาร์ชหมดความอดทนกับเธออีกต่อไป พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า： “ปล่อยมือ คนที่ไม่รู้อาจจะคิดว่าพวกเรามีอะไรกันได้”

“แล้วเมื่อคุณโตขึ้นมาทำไมต้องสัญญาว่าจะแต่งงานกับเธอ พวกคุณเตรียมจะแต่งงานแล้วด้วยซ้ำ？” ดาวถามอย่างบีบคั้นออกมา

“เรื่องนี้ผมมีส่วนผิดต่อเธอ ตอนนั้นคิดแค่เรื่องผลประโยชน์ของการแต่งงาน นึกว่าเธอแต่งงานกับผมก็เพื่อผลประโยชน์ของตระกูลเธอเท่านั้น เพราะเธอรู้ทั้งรู้ว่าผมไม่ได้มีความรู้สึกกับเธอเลย แต่ทำไมต้องดันทุรังแบบนั้นด้วย？”

ดาวกัดเรื่องนี้ไม่ปล่อยแล้วพูดขึ้นว่า： “คุณก็ยอมรับผิดเหมือนกันใช่ไหมว่าคุณผิดต่อเธอ ถ้าอย่างนั้นคุณก็ต้องรับผิดชอบเธอ”

ในงานเลี้ยงสังสรรค์นี้ในเมื่อดาวต้องการจะเปิดอกคุยกัน มาร์ชก็ไม่มีปัญหาที่จะพูดกับเธอให้มากกว่านี้