บทที่ 338 ความหวังสุดท้าย

“ได้ ผมสนับสนุนคุณ คุณทำงานออกแบบของคุณให้ดี ระหว่างอาทิตย์นี้ผมจะให้ทางนิวยอร์กเตรียมงานแต่งงานของเราก่อน ” พลมองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วลูบไปที่เส้นผมของเธอเบาๆ ถ้าพาเธอกลับไปที่นิวยอร์กแล้ว ก็จะไม่มีวันให้เธอกลับมาที่ปารีสอีก

ตอนนี้มาร์ชรู้แล้วว่าเธออยู่ปารีส ต้องหาโอกาสมาเจอเธออีกแน่นอน และเขาจะไม่มีวันให้มาร์ชมีโอกาสแบบนี้เด็ดขาด

“พล ฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องดีกับฉันที่สุดเลย” มีนาเอียงตัวไปออดอ้อนเขา ดึงแขนของเขากอดแน่นยิ่งขึ้น

พลดึงแขนออกเบาๆ ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่โต๊ะ มองยาที่วางอยู่บนโต๊ะ คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย： “ยานี้คุณไม่ได้กินเหรอ ทำไมอย่างเหลืออยู่อีกครึ่งขวด”

มีนายิ้ม และเกาผมเบาๆ พูดขึ้นว่า： “โอะโอะ บางครั้งงานยุ่งกลับมาดึกก็เลยลืมกินยา แต่ฉันได้ใส่ในกระปุกเล็กๆ แล้วใส่ไว้ในกระเป๋า”

พูดจบเธอก็ลุกขึ้น เดินไปที่ประตู ดึงยาที่ใส่ไว้ในกระปุกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า แล้วเข่ยาขวดยาโชว์ให้เขาดู

พลถามออกมาอย่างอ่อนโยนว่า： “แล้ววันนี้กินยาแล้วหรือยัง？”

มีนาจ้องมองไปที่เขา ในใจยังมีความหวังอยู่เล็กน้อน เขารักเธอมาก ไม่ได้ต้องการจะทำลายสุขภาพของเธอ เพื่อให้เธอกลายเป็นคนโง่ พูดขึ้นว่า： “วันนี้ลืมกิน แต่ยานี้ช่วยรักษาความจำเสื่อมของฉันได้เหรอ ทำไมรู้สึกยิ่งกินยิ่งขี้ลืม……”

พลทำเหมือนไม่ได้ยินคำพูดช่วงท้ายของเธอ เทยาออกมาวางไว้บนฝ่ามือหนึ่งเม็ด พูดตัดบทเธอขึ้นมาว่า：คุณต้องเชื่อหมอ ถ้ากินยาตามปรกติ อาการความจำเสื่อมนี้ก็จะดีขึ้นเอง”

ขณะที่เขาพูดอยู่นั้นก็เดินไปเทน้ำอุ่นใส่แก้ว แล้วยื่นไปให้เธอ

มีนาจับแก้วน้ำไว้ ความหวังเส้นสุดท้ายในใจพังทลาย แสร้งยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นว่า： “พล……”

“เด็กดี อ้าปาก โตขนาดนี้แล้วยังกลัวกินยาอีก เหมือนเด็กเลย” พลเอายาในมือป้อนใส่ปากเธอ มองเธอดื่มน้ำอุ่นและกลิ่นยาลงไป

มีนากินยาเสร็จ แล้ววางแก้วลง ใจเหมือนโดนมีดกรีด ที่แท้หลังจากที่เธอความจำเสื่อมคนที่เธอเชื่อใจและรักที่สุด กลับต้องการทำร้ายเธอ ให้เธอกลายเป็นคนไร้ประโยชน์

“ก็เค้าไม่ชอบความขมของยาไง” มีนาออดอ้อนเขาต่อ แต่ในใจนั้นด้านชาไปหมดแล้ว ไม่มีความคาดหวังอะไรต่อเขาอีกต่อไป

พลกอดเอวเธอไว้ พูดออกมาอย่างรักใคร่ว่า： “คุณเนี่ยะ เมื่อไหร่ถึงจะโต เหมือนเด็กน้อยตลอดเลยนะ”

มีนาเอนตัวหาเขาแล้วพูดขึ้นว่า： “วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน เหนื่อยมากเลย อยากพักผ่อนแล้ว”

ตอนกลางคืนพวกเขานอนอยู่เตียงเดียวกัน พลดึงเธอเข้ามากอดไว้อ้อมแขน อ่อนโยนอ่อนหวานจนเธอไม่อาจขัดขืนได้

……

ช่วงสัปดาห์นี้ มีนารู้สึกว่ามันช้าเนิ่นนานและทรมานมาก

เธอต้องแกล้งทำเป็นเหมือนเชื่อฟังเขา เอาใจเขา……ให้เขาสังเกตเห็นความผิดปรกติของเธอไม่ได้

เมื่ออยู่ในโรงเรียนเธอขอความช่วยเหลือจากครูเอ็มม่าเป็นการส่วนตัว แอบยื่นใบคำขอพักการเรียนชั่วคราว และไม่ได้ทำตามที่พลพูดคือให้ลาออก

เรื่องนี้ครูเอ็มม่ารับปาก ว่าจะช่วยเธอเก็บเป็นความลับ นอกจากบุคคลที่ทำเอกสารแล้วจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด

ทางด้านดาวก็กำลังเร่งดำเนินการทำเอกสารปลอมตัวตนใหม่ให้เธอ ต้องเสร็จก่อนที่พลจะพาเธอกลับนิวยอร์ก ถึงจะให้เธอออกไปจากที่นี่ได้อย่างราบรื่น

มีนาใช้เวลาอยู่คนเดียวในสตูดิโอทุกวัน เพื่อแอบติดต่อกับดาวอย่างเงียบๆ หวังว่าครั้งนี้จะหลุดพ้นจากการควบคุมของพลได้

เวลาที่เธอนัดหมายกับพลไว้เหลืออีกแค่วันเดียว เธอเป็นกังวลมาก

พลได้จองตั๋วที่จะกลับนิวยอร์กวันมะรืนไว้แล้ว และเขาก็ได้จองโบสถ์ที่จะใช้ในการจัดงานแต่ง ชุดแต่งงาน และโรงแรมที่จะไปฮันนีมูน……ผ่านอินเทอร์เน็ต วิดีโอ และรูปถ่ายเรียบร้อยหมดแล้ว

มีนารู้ว่าเมื่อกลับไปที่นิวยอร์กกับพลแล้ว ก็จะไม่มีทางเลือกอีก และจะไม่มีวันฟื้นฟูความจำได้อีกต่อไป ไม่ช้าหรือเร็วเธอจะกลายเป็นคนเซ่อที่ไม่มีสติ เมื่อถึงในเวลานั้น เธอก็จะกลายเป็นหุ่นเชิดที่พลจะทำอะไรกับเธอก็ได้