บทที่ 35 เทมป์ เรื่องของฉันคุณช่วยไม่ได้หรอก

มีนาหน้าแดง ก้มศีรษะพูดขึ้น “นายท่าน คุณแซวฉันแล้ว งั้นฉันทานอาหารเช้าแล้วจะไปออกกำลังกาย”

“ฉันหวังอุ้มหลานไวๆ นะ” นายท่านตอบตกลงเธอ “ไปเถอะ ฉันจะให้คนขับรถไปส่งเธอ ออกกำลังกายเสร็จแล้วไปบริษัทแอมทีหน่อย วาตะบอกว่ามีเรื่องบริษัทต้องคุยกับเธออีกเยอะ”

“วันนี้มาร์ชมีธุระ ไว้วันหลังฉันค่อยไปบริษัทกับเขาก็ได้ค่ะ”

“ไม่เป็นไร เธอไปเจอวาตะก็เหมือนกัน ถึงตอนนั้นเธอค่อยอดทนอธิบายเรื่องในบริษัทให้มาร์ชฟัง” นายท่านยืนกรานจะให้เธอไปบริษัท

เธอตอบตกลง ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว นายท่านก็ให้คนขับรถไปส่งเธอที่ยิม

มาถึงยิมแห่งนั้น เธอลงจากรถ บอกคนขับรถว่าอีกประมาณสองชั่วโมงค่อยมารับ

หลังจากออกจากคุกได้ไม่นาน เธอก็เข้าร่วมโปรแกรมชกมวยในยิมแห่งนี้ อยากให้ตัวเองแข็งแกร่งก็ต้องเรียนศิลปะป้องกันตัวหน่อย จะได้ปกป้องตัวเองและลูกได้เต็มที่

แต่เพราะต้องแต่งงานกับมาร์ช เธอไม่ได้เข้าเรียนมาหนึ่งเดือนกว่า แต่ถ้ามีเวลาเมื่อไรเธอจะมาเรียนต่อ

ที่จริงแล้วเช้าวันนี้ไม่มีคลาสชกมวย พอเธอเข้ามาในยิม บอกโค้ชในยิมว่ามาเอาของบางอย่างในล็อกเกอร์ ไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยซ้ำ เดินหน้าแถวล็อกเกอร์หนึ่งรอบ แล้วออกประตูอีกบานหนึ่ง

เดินไปถึงถนน เธอรีบโบกรถแท็กซี่ ไปที่บ้านเช่าก่อนหน้านี้

ตอนแรกเธอจ่ายค่าเช่าบ้านครั้งละครึ่งปี ถึงแม้ตอนนี้บ้านจะว่าง แต่เธอยังไม่มีเวลามาคุยกับเจ้าของบ้านเรื่องการเลิกเช่า

บ้านเช่าตั้งอยู่ที่ชั้นสามของชุมชนเก่า เธอควักกุญแจออกมาเปิดประตู ตรงไปที่ห้องหยิบโน้ตบุ๊กแล้วจะออกไป

แต่เธอเพิ่งเปิดประตูจากด้านใน ก็เห็นเทมป์ยืนตรงประตู ยกมือข้างหนึ่งทำท่ากำลังจะเคาะประตู

“เทมป์ ทำไมเป็นคุณ? มาหาฉันมีอะไรเหรอ?”

เทมป์มองเธอ ใบหน้าเผยความประหลาดใจ “ในที่สุดคุณก็อยู่บ้าน ฉันมาหาหลายรอบ ทุกครั้งเคาะประตูอยู่นาน แต่ไม่มีคนตอบ ช่วงนี้คุณออกไปไหนไกลเหรอ?”

“ฉัน……ฉันน่าจะไม่อยู่ที่นี่อีกแล้วล่ะ วันนี้กลับมาเอาของนิดหน่อย” มีนาไม่รู้ว่าควรอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นช่วงนี้ยังไงดี

เทมป์คือเพื่อนเก่าเธอสมัยมหาวิทยาลัย แก่กว่าเธอปีหนึ่ง

ตอนรายงานตัวน้องใหม่ปีหนึ่ง เทมป์ช่วยเธอยกกระเป๋าเดินทาง มาส่งเธอที่ประตูหอพักหญิง

ต่อมาก็เจอกันบ่อยในมหาวิทยาลัย ก็สนิทกันขึ้นมา

ตอนนั้นเธออยู่มหาวิทยาลัยไม่เคยบอกใครเกี่ยวกับสถานการณ์ครอบครัวเธอ แค่บอกว่าตัวเองมาจากเมืองเล็กๆ ห่างไกล

เทมป์สถานะทางบ้านไม่ค่อยดี มาจากอำเภอเล็กๆ ทางตอนเหนือ เข้าเรียนมหาวิทยาลัยได้ก็มาจากความพยายามตัวเองทั้งหมด ทำงานพิเศษระหว่างเรียนเป็นประจำ

ตอนนั้นมีนาก็อยากทำงานพิเศษระหว่างเรียนละแวกโรงเรียนเช่นกัน ไปหาเขาให้ช่วยสองครั้ง พวกเขาจึงกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

ต่อมาเธอติดคุกอย่างไม่เป็นธรรม ถูกโรงเรียนไล่ออก ก็ไม่เคยเจอรุ่นพี่อีกเลย

หลังจากออกจากคุก เธอหางานทำทุกที่ ตอนบังเอิญไปสมัครบริษัทออกแบบโฆษณาแห่งหนึ่ง ก็ไปเจอเทมป์

เขาเรียนจบแล้ว เป็นเด็กฝึกงานที่บริษัทแห่งนั้น อยากอยู่เมืองใหญ่ด้วยความมุ่งมั่นของตัวเอง