บทที่ 355 นางโง่

กิ่งก็รู้สึกใจไม่ดีตามไปด้วย พูดว่า: “โอ๋ อย่าร้องไห้นะ แบบนี้จะไม่ดีต่อเด็กในท้องนะ ไม่ว่าจะยังไงคลอดออกมาแล้ว ไปตรวจDNA มาร์ชก็ปฏิเสธไม่ได้แล้ว ไอ้คนสารเลว”

โรซี่กลัวว่าถ้าเด็กคลอดออกมาแล้วหน้าตา เหมือนหมอฝรั่งคนนั้น ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องตรวจDNA ก็รู้ได้เลยว่าเป็นลูกของใคร

เธอเริ่มรู้ตัวว่าเรื่องนี้ไม่สามารถซ่อนต่อไปได้ ตอนแรกที่รู้ตัวว่าท้อง เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็ปัดเป็นความรับผิดชอบให้มาร์ชเขาหมด นึกว่ามาร์ชจะทนความกดดันไม่ไหว แล้วเพื่อบริษัท เพื่อชื่อเสียงของตัวเองก็ต้องยอมแต่งงานกับเธอ

แค่บรรลุถึงเป้าหมายของตัวเอง เธอก็ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

แต่ในความเป็นจริงแล้ว ต่อให้มาร์ชต้องทนกับความกดดันมากแต่ไหน ก็ไม่ยอมก้มหัวกับเธอ ก็รอว่าถ้าเธอคลอดลูกออกมาแล้ว คนที่ต้องไม่สามารถเผชิญปัญหาก็คือเธอเอง

เธอปล่อยแม่ออก ร้องไห้เสียเบาพร้อมพูดว่า: “แม่ แม่ แม่ต้องช่วยหนูนะ ช่วยหนูหน่อยนะคะ?”

“วางใจได้ พวกเราต้องช่วยหนูแน่นอน คุณพ่อเขาได้วางแผนไว้แล้ว แค่รอหนูคลอดลูกออกมา คุณพ่อเขาก็มีวิธีล้มบริษัทของมันได้ จะต้องให้มันรู้ว่าลูกสาวของตระกูลกรภัควัฒน์ไม่ใช่อยากได้ก็เอา ไม่อยากได้ก็ทิ้ง!” ในสายตาของกิ่งเต็มไปด้วยความแค้น

“แต่ แต่ว่า คุณแม่ ถ้าเด็กในท้องไม่ใช่......ไม่ใช่ของมาร์ชล่ะ ถึงตอนนั้นหนูควรทำยังไงดี แล้วอย่างนี้แม่จะยังช่วยหนูได้ไหม?” เสียงของโรซี่พูดอย่างแผ่วเบา

สีหน้าของกิ่งถึงกับตกตะลึง “แกว่ายังไงนะ พูดอีกรอบสิ”

โรซี่ก้มหัวลง กัดริมฝีปาก คิดว่าตอนนี้คนที่ช่วยเธอได้ และยอมที่จะช่วยเธอก็คงเหลือแค่แม่แล้ว ตัดสินใจพูดออกมาว่า: “เด็กในท้องหนูไม่น่าจะ.....เป็นของมาร์ช.....”

ตอนที่กิ่งกลับมา ในใจก็เกิดความสงสัย จนได้ยินจากปากของโรซี่ ก็ยังรู้สึกช๊อต “ลูกรัก อะไรที่เรียกว่าน่าจะ! เธอทำไม่โง่อย่างนี้ถึงไม่รู้ว่าพ่อของเด็กในท้องคือใครก็ไม่รู้”

“ในครั้งนั้นตอนอยู่โรงแรมที่ต่างประเทศมาร์ชเขาไม่ได้แตะต้องตัวหนู หลังจากนั้นหนูเมาจนไม่รู้เรื่อง และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น” ทุกครั้งที่โรซี่นึกถึงเรื่องนั้น ก็ยังตัวสั่นอยู่

หลังจากนั้นเธอรู้ว่าตัวเองได้ทำในสิ่งที่ไม่ควรกับหมอคนนั้นที่โรงแรม แต่เธอก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับฝรั่งคนนั้นอีก

เธอได้เอาเงินให้ฝรั่งคนนั้นไม่น้อย เพื่อให้มันลบภาพบันทึกของกล้องวงจรในโรงแรม เหลือไว้แค่ส่วนที่เห็นมาร์ช

นี่ก็เป็นสาเหตุที่พ่อของเธอไปตรวจกล้องวงจรของโรงแรมแล้ว ไม่เห็นชายอื่นเข้าไปในห้องของเธอ

“แกนี่มัน.......โง่ที่สุด” เรื่องเหมือนกับที่ชาร์วีพูดเลย กิ่งมือไม้อ่อนแรงแล้วลุกขึ้น เดินวนไปๆมาๆในห้องของเธอ

ถ้าเรื่องนี้ให้เคนท์รู้เข้า ว่าเธอได้ลูกสาวที่โง่เขลาเบาปัญญาแบบนี้ ทำให้แผนการใหญ่ของเขาล้มเหลว คงไล่เธอสองแม่ลูกออกจากตระกูลกรภัควัฒน์แน่

โรซี่มองกิ่งด้วยสายตาอ้อนวอน ก็รอว่าเธอจะหาทางออกที่ดีได้ไหม

ในความทรงจำ ตั้งแต่เล็กจนโตอยู่ที่บ้านที่มีความวุ่นวายของตระกูลกรภัควัฒน์ แก่งแย่งชินดีกันไม่ขาด ไม่มีเรื่องใดที่แม่ของเธอจะจัดการไม่ได้ ไม่เช่นนั้นแม่ของเธอก็ไม่สามารถยืนได้ถึงตอนนี้ และยังสามารถเป็นสะใภ้ที่ได้รับการยอมรับ ครองตำแหน่งนี้ไม่เคยหวั่นไหวเลย

กิ่งนึกอะไรขึ้นได้ ตบมือพูดขึ้นว่า: “อย่าไปสนใจว่าเป็นลูกของใคร รอให้หนูคลอดลูกออกมาแล้วตอนตรวจDNAฉันมาหาวิธีเอง ต่อให้ไม่ใช่ ก็ต้องทำให้ผลตรวจออกมาว่าใช่ เรื่องนี้ห้ามให้พ่อแกรู้เด็ดขาด เข้าใจไหม”

โรซี่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ วิธีนี้มันไม่สามารถแก้ปัญหาได้ แล้วพูดอย่างเสียงอ่อนว่า: “แม่ ถ้าเด็กคนนี้คลอดออกมาแล้วเป็นผมทอง ตาสีฟ้าแล้วจะทำยังไงดี? ต่อให้ไม่ตรวจDNA ไม่บอกกับคุณพ่อก็ไม่มีประโยช์......”