บทที่ 41 ไม่มีผู้ชายคนอื่น

ในหัวใจของเธอนอกจากความกลัวแล้ว ยังมีความเศร้าที่อธิบายไม่ถูกอีกด้วย “ก่อนหน้านี้นายท่านพูดเพียงแค่ว่าจะให้ลูกสาวของตระกูลจรัลพรไพศาลแต่งงานกับคุณ ฉันเป็นลูกสาวแท้ๆของปริญ และตอนนี้ฉันก็ได้แต่งงานกับคุณไปแล้ว มันก็เท่ากับว่าคุณอยากจะทำอะไรก็ได้ตามใจของคุณแล้ว คุณยังต้องการอะไรอีกเหรอ? ทำไมยังไม่ยอมปล่อยฉันไปอีก? ฉันไม่ต้องการตัวของคุณ ไม่ต้องการความมั่งคั่งและอำนาจของตระกูลธวัชพลังกรพวกคุณ หากคุณไม่พึงพอใจกับฉัน ก็ไปหาเมียน้อยสักสามสี่ห้าคนได้เลย……ฉันไม่สนใจอะไรเลย หรืออีกสักพัก เราก็สามารถหย่ากันได้……”

“พอแล้ว!” มาร์ชได้ยินเธอพูดว่าไม่ต้องการตัวของเขา และจะไม่สนใจอะไรเลย เขาก็รู้สึกเพียงแค่ว่าไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไปแล้ว ลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน และสายตาของเขาดูดุร้ายเป็นพิเศษ “หากคุณไม่ต้องการอะไรเลย แล้วจะแต่งงานกับผมเพื่ออะไรเหรอ?”

มีนามองดูเขาด้วยท่าทางที่น่าสังเวช “เพื่อ…… เพื่อช่วยพ่อของฉัน และช่วยตระกูลจรัลพรไพศาลผ่านความยากลำบาก”

จู่ๆ มาร์ชก็วางมีดและส้อมลง ยืนขึ้นและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เดินไปหาเธอ และค้นรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือให้เธอดู “แม้ว่าผมจะไม่สนใจว่าเธอจะเคยอยู่ที่ต่างประเทศมาก่อนหรือไม่ แต่นี่ก็คือเหตุผลที่คุณขอให้ผมไปหาผู้หญิงคนอื่นงั้นเหรอ!”

เธอจ้องไปที่รูปถ่ายบนโทรศัพท์มือถือของเขา รู้สึกตามืด และตอนที่เทมป์บังคับจะกอดเธอถูกคนอื่นถ่ายรูปไว้ได้ รูปภาพที่เยือกเย็นเหล่านี้ ดูสนิทสนมอย่างยิ่ง ซึ่งทำให้เธอพูดอะไรไม่ได้เลย

ว่าแต่ ทำไมมาร์ชถึงมีรูปถ่ายแบบนั้นล่ะ?

เธอละสายตาจากโทรศัพท์ และมองไปที่เขา “คุณหาคนติดตามฉันงั้นเหรอ?”

“คุณได้รับบาดเจ็บเมื่อไม่กี่วันก่อน ใครจะไปรู้ว่าจะมีคนอยากจะปองร้ายผม และเผลอทำร้ายคุณโดยไม่ได้ตั้งใจ ผมก็แค่ส่งคนไปปกป้องคุณ แต่ไม่คาดว่าจะได้พบกับคู่รักของคุณเร็วขนาดนี้” มาร์ชพูดอยู่และก็เอื้อมมือไปบีบคอเธอแล้วถามว่า “ถูกผมพบว่าเธอมีผู้ชายคนอื่น รู้สึกกลัวแล้วเหรอ?”

“ฉันเปล่า เขาก็เป็นแค่เพื่อนของฉัน ไม่มีอะไรระหว่างฉันกับเขาอย่างที่คุณคิดหรอก…….”

มาร์ชกระชับมือที่บีบอยู่ที่คอของเธอแน่นขึ้น “คุณโกหก โกหกต่อไปสิ ผมเกลียดคนที่โกหกผมมากที่สุด บางทีคุณอาจยังไม่รู้ว่าผมมีนิสัยอีกแบบหนึ่ง”

“นิสัยอะไรเหรอ?” คอของมีนาถูกเขาบีบจนเจ็บปวดมาก และเธอก็เริ่มหายใจไม่ออกเล็กน้อยแล้ว

“คนที่โกหกผมจะต้องรู้สึกตายทั้งเป็น”

มีนามึนงงไปทั้งคน และรู้สึกเพียงว่าชายที่อยู่ข้างหน้าเธอนั้นช่างน่ากลัวมากจริงๆ

เธอยอมรับเองว่าเรื่องบางเรื่องไม่สามารถบอกกับเขาได้ แต่เธอก็ไม่เคยโกหกเขาเลย แต่เขาคงไม่เชื่อหรอก การแต่งงานของพวกเขาไม่มีพื้นฐานสำหรับความไว้วางใจซึ่งกันและกันตั้งแต่แรกเริ่ม

เดิมทีคิดว่าตัวเองได้แต่งงานกับคนปัญญาอ่อนคนหนึ่ง และมากสุดก็แค่มีชีวิตการแต่งงานที่โชคร้ายเท่านั้น แต่ไม่คาดคิดว่าจะตกมาอยู่ในเงื้อมมือของชายผู้น่ากลัวคนนี้

“ฉัน…..ฉันพบกับเขาโดยบังเอิญ และเราก็แค่พูดคุยกันไม่กี่คำ” ริมฝีปากของมีนาสั่นเทา และแทบจะพูดไม่ออก

มาร์ชสะบัดคอของเธอออก แล้วถามว่า “คุณไปทำอะไรในอาคารที่พักอาศัยเก่า? คุณเคยพักอาศัยอยู่ในที่แบบนั้นเหรอ? หรือว่าพวกคุณเคยอาศัยอยู่ด้วยกันในที่สกปรกแบบนั้น?”

มีนาหอบหายใจแรงๆ และเอามือทั้งสองข้างคลุมกระเป๋าเป้ของเธอไว้ด้านหลังเก้าอี้โดยจิตสำนึก ชุมชนเก่าแก่แห่งนั้น ก็แค่บ้านพักเก่าเกินไปหน่อย แล้วมันจะกลายเป็นที่ที่สกปรกได้อย่างไร

เธอรู้สึกเพียงแค่ว่าชายผู้นี้ที่คิดว่าตัวเองเป็นผู้สูงส่งช่างน่าขันจริงๆ ทำไมในสายตาของเขาสถานที่ที่คนธรรมดาอาศัยอยู่นั้นถึงสกปรกไปหมด

แต่ตอนนี้เธอไม่อยากเถียงกับเขาในเรื่องพวกนี้ เธอแค่พยายามอธิบายให้ดีที่สุดว่า “ไม่ใช่ เขากับฉันเป็นแค่เพื่อนกัน”

มาร์ชสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ คว้ากระเป๋าเป้สะพายหลังที่อยู่ข้างหลังของเธอ คลายซิปกระเป๋าเป้สะพายหลัง และเทสิ่งของที่อยู่ในนั้นลงบนพื้นโดยตรง

มีนาเร่งรีบที่อยากจะแย่งกระเป๋าเป้สะพายหลังกลับมา และแย่งแล็ปท็อปตัวเองกลับมา แต่การเคลื่อนไหวของเธอก็ยังช้าไปเล็กน้อย เฝ้ามองดูแล็ปท็อปของตัวเองกระแทกลงกับพื้น และตะโกนว่า “นี่คุณทำอะไรอยู่เหรอ? แตะต้องกระเป๋าของฉันโดยไม่ได้รับอนุญาตได้อย่างไร?”

พูดจบเธอก็แทบจะคุกเข่าลงกับพื้น หยิบแล็ปท็อปตัวเองขึ้นมาเปิดดูว่ามันพังหรือเปล่า