บทที่ 423 ผู้ชายที่คิดช้า

“อะไรคืออันตรายถึงชีวิต นายพูดแบบนี้ออกมาได้ไง?”อันดาจ้องไปที่เขา รู้สึกว่าคำที่เขาพูดออกมามันตรงเกินไป กลัวทำให้มีนาตกใจ

เธอพูดปลอบใจมีนาว่า "ไม่เป็นไรนะ เมื่อก่อนฉันก็ช่วยเพื่อนคนหนึ่งที่เคยติดยา มันจะรู้สึกทรมานแต่มันก็ผ่านไปได้"

“ผมบอกแล้วไงว่าการล้างพิษมันไม่ได้ง่ายขนาดนั้น คุณอย่าทำให้พี่มีนาเข้าใจผิด ให้เธอเข้าใจอาการของมันเอง ถึงจะ......”

“นายไม่ต้องพูดแล้ว ยังไม่ถึงขั้นนั้นเลยนายก็ทำให้คนอื่นกลัวแล้ว ตอนนายพูดนายได้คิดก่อนหรือยัง......”

“พวกคุณไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว ฉันเข้าใจทุกอย่างที่พวกคุณพูด”มีนาหยุดพวกเขาที่กำลังทะเลาะกัน น่าจะรู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น

จำได้ว่าก่อนที่พลจะพาเธอหนี เธอเริ่มมีอาการความจำเสื่อม น่าจะเป็นตอนที่พลใช้ยาเพื่อที่จะควบคุมเธอ

นี่เป็นอาการแรกตอนที่อยู่ในคฤหาสน์ เธอเลยคิดว่าแมลงกัด พลก็เลยโกหกตามที่เธอคิด

เธอก็คิดว่าตัวเธอจะเก่งขนาดไหน ทำเป็นความจำเสื่อมเพื่อโกหกพล ไม่คิดเลยว่าเขาจะนำหน้าเธอไปหนึ่งก้าวแล้ว

พลก็ไม่อยู่แล้ว เธอจะไม่โดนเขาควบคุมได้อีกแล้ว เธอต้องเอาชนะยานี้ให้ได้

อันดามองมีนาอย่างเป็นห่วง แล้วพูดว่า "นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ขอแค่คนยังมีชีวิตอยู่ มันก็ต้องมียารักษาแน่นอน"

มีนาตอบกลับ แล้วถามเซทท์ว่า "งั้นตอนนี้ฉันไมรู้สึกว่าตัวเองไม่สบายแล้ว หมอของที่นี่เขาได้บรรเทาอาการของฉันอย่างไงเหรอ?"

เซทท์ลังเลอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็ได้ตัดสินใจบอกความจริง “หมอบอกว่าไม่มีทางเลือกที่ดี ผมได้ยื่นขอคำร้องกับตำรวจต่างประเทศ เพื่อส่งยาแบบเดียวกันของพลมาทางอากาศโดยเร็วที่สุด...”

“แล้วให้ฉันช้ายานั้นเหรอ?” มีนาถามอย่างมึนงง

เซทท์ก็พูดอย่างวิตกกังวล "ผมได้ปรึกษากับมาร์ชแล้ว พวกเราไม่ยอมให้พี่ต้องทรมานแบบนี้อีกต่อไป กลัวพี่จะทนไม่ได้ และอาจตายได้ พี่มีนา ผมขอโทษ ตอนนี้นี่คือวิธีเดียวเท่านั้น”

มีนาขานรับ แล้วทำตาโต ถึงจะมีชีวิตอยู่แบบนี้มันก็ไม่ต่างกับคนไร้ประโยนชเลย

อันดาไม่ได้พูดอะไรอีก และไม่รู้ว่าจะปลอบมีนายังไงดี

เซทท์ถามอีกครั้ง “พี่มีนา พี่จะได้ไหมว่าอาการกำเริบล่าสุดคือเมื่อไหร และห่างจากครั้งที่สองนานแค่ไหน?”

มีนาเรียกคืนสติ จากนั้นคิดแล้วพูดว่า "ห่างกันประมาณหนึ่งเดือน"

"โอเค พวกเราเอาข้อมูลมาบอกให้ผู้เชี่ยวชาญให้หมด ไม่แน่พวกเขาอาจจะหาวิธีแก้ยาตัวนี้ได้"

มีนาตัดสินใจแล้วพูดว่า "อาการออกรอบหน้า ไม่ต้องฉีดยาให้ฉันอีก ฉันต้องการเอาชนะ"

“เวลานั้นฉันจะอยู่กับคุณเอง ฉันจะช่วยคุณเอาชนะมันให้ได้”อันดาพูดให้กำลังใจเธอ

เซทท์ตอบกลับแค่ดี อันดาเพิ่งกลับมาจากเมืองD ไม่เคยเห็นพี่มีนาบาดเจ็บมาก่อน เธอถึงพูดแบบนั้นออกไป

มีนาจับมือของอันดา แล้วถามว่า "งั้นตอนนี้ฉันออกจากโรงพยาบาลได้หรือยัง ถ้าก่อนที่อาการกำเริบอีก ฉันจะไม่ต่างจากตอนยังเป็นปกติใช่ไหม?"

เซทท์ตอบว่า "จะพูดแบบนั้นก็ได้ ขอแค่อาการฟื้นตัวดีก็สามารถออกจากโรงพยาบาลได้"

“งั้นก็ดีเลย”อันดาพูดอย่างมีความสุข “มีนา พรุ่งนี้เราออกจากโรงพยาบาลเลยดีไหม? หลังจากออกแล้วไปเมืองDไปหาอธิกัน เขาอยากเจอพวกคุณมากๆ”

“โอเค”มีนาก็ยิ้มด้วย อย่างน้อยมันก็คือความสุขของวันนี ไม่มีความสุขก็เป็นอีกวันหนึ่ง ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเธอต้องมองโลกในแง่ดีเข้าไว้