บทที่ 47 มันน่าอายมากจริงๆ

นายท่านรับคำพูดของวรรณ และพูดกับพิมว่า “คุณได้ยินหรือยัง? เธอยังรู้ว่าไม่สามารถไม่แยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องส่วนรวมได้ คุณก็ต้องคิดทบทวนอย่างระมัดระวังบ้างแล้ว ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีใด ก็ต้องถอนเงินยี่สิบล้านคืนเข้าบัญชีบริษัท ส่วนเงินอื่นที่ขาดไป ต้องชดใช้ทีหลัง เข้าใจไหม?”

“ฉันเข้าใจแล้ว” พิมไม่กล้าปฏิเสธ แม้แต่วรรณก็ต้องยอมจำนน หากเธอตอบโต้อย่างดื้อรั้นอีก นายท่านอาจโทรแจ้งตำรวจจริงๆ

เธอต้องไม่ปล่อยให้ลูกสาวของเธอเอนมีประวัติอาชญากรรม แม้ว่าเธอจะเต็มใจรับผิดชอบทั้งหมด แต่เอนก็เคยเป็นผู้ดูแลบริษัทแอมทีมาก่อน และเธอก็จะไม่สามารถหลบหนีความรับผิดชอบได้อย่างแน่นอน

นายท่านรู้สึกเหนื่อยล้า กดหน้าผากของเธอ และพูดกับวรรณและพิมว่า “เรื่องที่ควรพูดฉันก็พูดออกมาหมดแล้ว พวกคุณสามารถจากไปได้แล้ว ฉันอยากจะกลับไปพักผ่อนที่ห้องแล้ว”

พิมเดินโซเซเพื่อยืนขึ้นจากพื้น กล่าวว่าตกลง และกำลังจะจากไปด้วยความผิดหวัง

วรรณยืนนิ่งและพูดว่า “นายท่าน เรื่องของวิดีโอนี้ฉันก็เชื่อในคำพูดของนานา ต้องมีใครบางคนจงใจเขียนลวกๆบนอินเทอร์เน็ต แต่นี่ไม่ใช่แค่เพื่อทำลายชื่อเสียงของเธอเท่านั้น แต่สำหรับใบหน้าของตระกูลธวัชพลังกรของเราก็เสียหายอย่างมากด้วย สามารถทำให้โอกาสผู้คนใช้ประโยชน์จากสิ่งนี้ได้ เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ก็เพราะว่านานายังเด็กเกินไป พอเจอเรื่องเข้าก็จะจัดการกับมันไม่เป็น หรือว่าให้ฉันไปคุยกับณนน และให้เขาหาคนคิดหาวิธี ทำให้การวิพากษ์วิจารณ์บนอินเทอร์เน็ตได้สงบลง”

“อืม คุณไปคุยกับณนน แล้วรีบหาคนมาลบวิดีโอนี้ออก บนอินเทอร์เน็ตไม่สามารถมีวิดีโอแบบนี้ออกมาอีกแล้ว” นายท่านมองมาที่เธอและพูดว่า

มีนารู้สึกว่าคำพูดของวรรณดูเหมือนจะไม่ได้ตั้งใจ โดยบอกนายท่านว่ายังคงเป็นความผิดของเธอ เธอเป็นคนทำลายชื่อเสียงของตัวเอง และยังทำร้ายใบหน้าของตระกูลธวัชพลังกรอีกด้วย

เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมวรรณถึงบอกว่าเธอจัดการไม่เป็นในเวลาที่เจอกับปัญหา เธอไม่พอใจและอยากจะอธิบายว่า “นายท่าน ไม่ใช่แบบนั้นหรอก......”

“หุบปากไปซะ ไปคุกเข่าอยู่นอกบ้าน” จู่ๆ นายท่านก็พูดด้วยเสียงดังกับมีนา

วรรณมองไปที่มีนา ด้วยการเยาะเย้ยที่มุมปากของเธอ สิ่งที่นายท่านสนใจมากที่สุดในชีวิตของเธอนั้นคืออะไร? นั่นก็คือความสง่างามของตัวเอง และความสง่างามของตระกูลธวัชพลังกร

ในเรื่องนี้ไม่ว่ามีนาจะถูกใส่ร้ายหรือไม่ก็ตาม เธอถูกคนถ่ายวิดีโอนี้ไว้ และยังถูกโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ตกลายเป็นเรื่อง นายท่านจะไม่รู้สึกโกรธเธอได้อย่างไร?

“โอเค ฉันจะไปโทรหาณนนเดี๋ยวนี้เลย” วรรณหันศีรษะแล้วพูดกับมีนาว่า “นายท่านให้คุณไปคุกเข่า คุณยังไม่รีบไปคุกเข่าอยู่นอกประตู นี่นายท่านก็เพราะเป็นห่วงคุณ และจะให้คุณหลาบจำบ้าง”

มีนามองมาที่เธอ และรู้ว่าเธอกำลังจะเพิ่มไฟอยู่ข้างๆ ถ้าเธอไม่คุกเข่า เธอก็จะสูญเสียหินหนุนหลังจากนายท่านในตระกูลธวัชพลังกร และเธออาจจะไม่สามารถอยู่ในตระกูลธวัชพลังกรได้แม้แต่วันเดียวในอนาคต

ป้าเค้กเข้ามาหาเธออย่างเงียบๆ ดึงเธอแล้วพูดว่า “นายหญิง ให้ฉันพาคุณออกไปคุกเข่า” เธอขยิบตาให้เธอในขณะที่พูด

แม้ว่ามีนายังคงไม่เข้าใจว่าป้าเค้กและนายท่านหมายถึงอะไร เธอก็ไม่ดื้อรั้นอีกต่อไป แต่เดินตามป้าเค้กไปที่หน้าประตู และภายใต้การชี้นำของป้าเค้กคุกเข่าลงบนกระเบื้องหินอ่อนที่ด้านข้างของประตู

เดิมทีพิมเดินออกไปไกลแล้ว แต่เมื่อเธอได้ยินเสียงเธอก็หันกลับมามอง และเห็นว่ามีนาก็ถูกนายท่านลงโทษให้คุกเข่า รู้สึกสบายใจมากขึ้น ก็เย้ยหยันไปทางที่เธอคุกเข่าอย่างขมขื่น

วรรณยิ่งเดินผ่านมีนาด้วยท่าทางที่ดูถูกเหยียดหยาม และเย้ยหยันในใจของเธอ รู้สึกเพียงตัวเองแน่กว่า พิมคนนั้นช่างไร้ประโยชน์จริงๆ แค่โดนนายท่านเอะไปหน่อยเดียวก็ลืมเรื่องที่จะจัดการกับมีนาไปแล้ว ถ้าได้โอกาสเธอจะปล่อยให้มีนาไปอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร

นายท่านรู้ดีว่าผู้หญิงที่ลูกชายสองคนหามานั้นไม่ใช่คนดีอะไร เธอจึงอดไม่ได้ที่จะนวดขมับของตัวเองอีกครั้งด้วยอาการปวดหัว ป้าเค้กจึงรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยนวดให้นายท่าน