บทที่ 590 คิดดีแล้วจริงๆเหรอ

ป้าโบว์เอามือลูบบนท้องเบาๆ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ท้องแฝดจะดิ้นกว่าท้องแรกหน่อย แต่เด็กสองคนนี้ค่อนข้างเป็นเด็กดีนะคะ”

“นั่นคือตอนที่ทารกในครรภ์ไม่ขยับ” มีนาพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ลูกทั้งสองคนยังสบายดี"ล”

“คุณผู้หญิงคะ ยังไงก็ตาม ฉันแค่คิดว่าคุณจะอยู่แต่ในห้องไม่ได้นะคะ คุณควรออกไปเดินเล่นหน่อย” ป้าโบว์ยิ้มและเก็บจาน ก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่รบกวนเธอต่อ

มีนาไม่ดูเอกสารต่อ เธอลุกขึ้นเดิน และพบว่าตัวเองปวดที่คอกับไหล่มาก เธอรู้สึกว่าป้าโบว์พูดถูก ได้เวลาออกไปเดินเล่นแล้ว

หลังจากลงบันไดแล้ว เธอก็เดินไปที่สวนหลังบ้านเพียงลำพัง เพื่อขยับกล้ามเนื้อและกระดูกของเธอ

เธอไม่เศร้าอีกต่อไปแล้ว อันดาก็กลับไปที่เมืองDเพื่อดูสถานการณ์ของร้านค้าและโรงงาน โดยบอกว่าจะกลับมาหาเธอในอีกไม่กี่วัน

เมื่อใดก็ตามที่เธอไม่มีอะไรทำ และอยู่ตนเดียว เธอมักจะนึกถึงเรื่องต่างๆที่เธอทำตอนอยู่กับมาร์ช

เธอนั่งบนชิงช้าอย่างโดดเดี่ยว มองดูพระจันทร์ในคืนนี้ มันใหญ่และกลม เธอรู้สึกได้ว่าลมที่พัดในยามค่ำคืนมันเย็นเล็กน้อย จึงอดไม่ได้ที่จะลุกและกบับไปที่ห้อง แต่เธอก็จำได้ว่าในเวลา มาร์ชมักจะถอดเสื้อนอกของเขามาคลุมให้เธอ และมักจะเอะอะโวยวายพลางกอดเธอเอาไว้

เขาจะใช้ร่างกายที่แข็งแรงของเขาเพื่อช่วยเธอในการป้องกันลมหนาว และพาเธอกลับไปที่ห้องทันที

ทุกครั้งที่เธอทักท้วง หัวใจของเธอมักจะรู้สึกอบอุ่น แต่ผู้ชายที่เอาแต่ใจเธออยู่เสมอไม่ได้อยู่เคียงข้างเธออีกต่อไปแล้ว

เธอกลับไปที่ห้องของเธออย่างโดดเดี่ยว และไม่อยากอ่านเอกสารที่น่าเบื่อเหล่านั้นในคืนนี้ เธอนอนอยู่บนเตียงโดยอดไม่ได้ที่จะเอนตัวไปทางด้านที่มาร์ชเคยนอนในอดีต

ถึงแม้ว่าเตียงจะใหญ่ แต่ทุกครั้งที่เธอจะนอนหลับ เธอมักจะชอบมุดเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของมาร์ช

มาร์ชเองก็ไม่ได้รำคาญเธอ เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนตั้งแต่หัวจรดเท้า และยังจูบเธอ ก่อนจะบอกราตรีสวัสดิ์

มีนาลูบหมอนที่เขาเคยหนุน และพยายามกลั้นน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่น ในใจก็ได้แต่ถามพระเจ้าอย่างเงียบๆ ว่าตอนนี้มาร์ชอยู่ที่ไหน?

เป็นไปได้ไหมว่าเขาได้รับการช่วยเหลือจากคนใจดี แต่เขาสูญเสียความทรงจำ ทำให้เขาลืมเธอกับอธิ และทุกคนในบ้านนี้?

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาจำไม่ได้ คงไม่มีทางที่เขาจะไม่กลับมา

ป้าโบว์เองก็เคยพูดว่าตราบใดที่มาร์ชยังไม่ตาย ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหนเขาจะต้องกลับมาที่บ้านอย่างแน่นอน

แต่เพียงชั่วพริบตาเวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ทำไมมาร์ชถึงยังไม่กลับมา เขาจำทางกลับบ้านไม่ได้เหรอ?

……

มาร์ชมองดูดวงจันทร์เต็มดวงที่อยู่นอกหน้าต่างและพูดกับเซทท์ที่นั่งอยู่ข้างๆเขาว่า: “คืนนี้ช่างสวยงามจริงๆ คงจะสวยงามกว่านี้ถ้าได้ชมแสงจันทร์ที่สวนดอกไม้หลังบ้านของฉัน”