บทที่ 592 เกิดภาพลวงตา

“เขาป่วยเหรอครับ เป็นโรคอะไร เป็นโรคชนิดที่รักษาไม่หายเหรอครับ”อธิขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เพื่อนที่โรงเรียนอนุบาลบอกผมว่าตาของเขาป่วย แล้วก็ตายไป ไม่มีวันได้พบกันอีกตลอดกาล”

เมื่ออายุมากขึ้นการโน้มน้าวอธิก็ยากขึ้นเรื่อยๆ นานากล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “อาการป่วยของพ่อรักษาได้ แค่ต้องใช้เวลา อาจจะสองสามเดือน บางทีอาจสองสามปี อย่างไรก็ตามสามารถรักษาให้หายได้”

“อ้อ ถ้างั้นตอนที่พ่อกำลังรักษาอาการป่วยผมในฐานะลูกผู้ชายจะปกป้องแม่เอง”อธิยกแขนเล็กๆของเขาขึ้น ต้องการให้ทุกคนเห็นกล้ามของเขา

แก้วที่อยู่ข้างๆอดปาดน้ำตาไม่ไหว ตอนที่อยู่กับป้าเค้ก นายน้อยมักจะถามเธอว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณชาย เธอตอบอย่างคลุมเครือไม่กล้าตอบตรงๆ

“เอาล่ะๆ” ป้าโบว์ดึงอธิมาแล้วพูดว่า “นายน้อยพวกคุณเหนื่อยล้าจากการเดินทาง รีบกลับห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ”

นานาเอามือลูบหัวเขาแล้วพูดว่า “ใช่ รีบไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวแม่จะพาไปเที่ยว”

……

วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ สวนสนุกขนาดใหญ่ภายใต้ธงของNX Group มีคนไม่มากนัก อธินั่งบนม้าหมุนที่เกือบจะร้างผู้คนโบกมือให้นานาไม่หยุด

นานายืนอยู่นอกรั้วและยิ้มให้เขา คิ้วและตาของเขานับวันจะเหมือนมาร์ชมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เธอนึกถึงภาพที่แต่ก่อนพวกเขาสามคนครอบครัวมาเล่นที่นี่ ช่างเป็นวันที่แสนหวานและมีความสุขจริงๆ

แต่ข้างๆม้าหมุนของอธิไม่สามารถเห็นเงาของมาร์ชได้อีกต่อไป ตอนที่เธอหลอกอธิเธอก็ยังหลอกตัวเอง อาจจะเป็นสองสามวัน อาจเป็นสองสามเดือน หรืออาจเป็นสองสามปี... เธอก็ไม่รู้ว่ามาร์ชจะกลับมาเมื่อไร

“มาร์ช ควรกลับโรงพยาบาลแล้ว”ชาร์วีที่อยู่ข้างๆพูดเตือนเขาว่า “อยู่ข้างนอกนานระวังแผลจะติดเชื้อ”

มาร์ชสวมเสื้อกันลมสีดำหน้ากากสีดำและหมวกสีดำ ยืนอยู่ริมหน้าต่างในห้องอาหารสำหรับเด็กหันหน้าไปทางม้าหมุนของโครงการ มองนานาสองแม่ลูกอย่างเงียบๆ

นานาอ้วนขึ้น พุงยื่นออกมาชัดเจนแล้ว

อธิผิวเข้มขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงตาดำราวกับหินออบซิเดียนคู่นั้นทำให้ผู้คนรู้สึกสดใสขึ้น มองดูสุขภาพดีและมีชีวิตชีวา

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะชินกับวันที่ไม่มีเขา ทั้งคู่ต่างยิ้มอย่างมีความสุข เขาสามารถวางใจไปสิ่งที่ควรจะทำได้แล้ว

ชาร์วีเตือนเขาอีกครั้งว่า “วันนี้คนในสวนสนุกน้อยถ้ายังไม่ไป ระวังคุณหญิงจะเจอเข้า ถ้านายยังปล่อยวางพวกเขาไปไม่ได้ ไม่อย่างนั้น...”

“เข้าใจแล้ว”มาร์ชชำเลืองมองพวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย แค่หน้าต่างหนึ่งบานที่ขวางกั้น ห่างกันสิบกว่าก้าว ราวกับปิดกั้นพวกเขาไปตลอดชีวิต

นานา ผมไม่รู้จะกลับบ้านได้หรือเปล่า กลับไปอยู่ข้างๆคุณ ดูแลตัวเองให้ดีด้วยนะ!

ขอโทษ ครั้งนี้ผมโกหกคุณ ถ้าผมไม่สามารถทำตามสัญญาในชาตินี้ ขอแค่เกลียดผมโทษผม แล้วเจอกันใหม่ชาติหน้า...

“ไปกันเถอะ”มาร์ชหันหลังกลับอย่างแน่วแน่ ชาร์วีตามเขาอย่างระมัดระวังเดินออกไปทางประตูหลังของร้านอาหารสำหรับเด็ก

“แม่ครับ ผมจะไปกินอาหารร้านนั้น!”อธิชี้ไปที่ร้านอาหารสำหรับเด็กที่อยู่ด้านหลังนานาไม่ไกล

นานารู้สึกว่ามีคนอยู่ข้างหลังอย่างบอกไม่ถูก ทันใดนั้นก็หันไปมองที่ร้านอาหารสำหรับเด็ก มองเห็นด้านหลังที่คุ้นเคยจากหน้าต่างแบบที่ยาวจรดพื้นซึ่งหันเข้าหาเธอ

ชาร์วีเหรอ ด้านหลังนั้นดูเหมือนชาร์วี

เวลานี้ทำไมคุณชาร์วีจึงมาอยู่ที่ร้านอาหารสำหรับเด็กในสวนสนุก เขาควรอยู่ในออฟฟิศไม่ใช่เหรอ?

ตอนนี้เพลงของม้าหมุนหยุดลง อธิลงจากม้าหมุนด้วยตัวเอง วิ่งไปที่นานาและตะโกนว่า “แม่ แม่กำลังมองอะไรอยู่”

นานารู้สึกตัว หันไปมองอธิแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไร แม่ดูว่าวันนี้ร้านอาหารเปิดไหม”

“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูกันก็รู้แล้ว”อธิจูงมือเธอไปที่ร้านอาหารสำหรับเด็ก