บทที่ 595 ช่างคุ้นเคย

เมื่อนานามองไปที่ สกายอีกครั้ง พบว่าเธอถูกคุณธนยศ อุ้มเธอขึ้นมา และรีบพูดขึ้น “คุณรีบดูสิ คุณธนยศที่ขึ้นชื่อว่าเจ้าชู้ จะพาเธอไปที่ไหนกัน”

“จะไปที่ไหนได้ ก็เปิดห้องในโรงแรมน่ะสิ”ชาร์วีพูดด้วยหน้าตาเฉยเมย “เธอคงไม่โง่คิดว่าไวน์หนึ่งแก้วมีมูลค่าสิบล้านหรอกมั้ง อยากนอนหาเงินก็รอถูกคนเล่นสนุกจนเบื่อ”

“บางทีเธออาจจะโง่จริงๆก็ได้”นานาพูดและยืนขึ้น ชาร์วีไม่อยากสนใจแล้ว เธอนิ่งดูดายดูเรื่องแบบนี้ไม่ได้ แถมเธอยังเห็นสกายถูกคุณธนยศอุ้มขึ้นดูไม่เต็มใจ

“คุณหญิงคุณจะไปไหน”ชาร์วีตามเธอไปถาม

“ฉันปล่อยให้สกายถูกคนเลวรังแกไม่ได้”

ชาร์วียั้งเธอไว้แล้วพูดว่า “คุณอย่าไปเลย ผมไปเอง ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับคุณและลูกในครรภ์ของคุณ ผมจะอธิบายให้...ให้ป้าโบว์ฟังได้อย่างไร”

นานาผลักเขาแล้วพูดว่า “งั้นคุณก็รีบไป ดูคุณธนยศพาเธอไปห้องไหน อย่าปล่อยให้เธอเกิดเรื่อง!”

“โอเค คุณกลับไปนั่งตรงนั้น อย่าเดินไปทั่วเลย”ชาร์วีมองไปทางที่สกายถูกอุ้มไป แล้วบอกกับเธอ

“ยังมีบอดี้การ์ดอยู่ ฉันจะไม่เป็นไร”

ชาร์วีรีบปลีกตัวไปทันที โดยคิดว่าแม้ว่าสกายจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา แต่เขารู้สึกไม่สบอารมณ์กับคุณธนยศตั้งนานแล้ว

บริษัทของคุณธนยศไม่ได้แข่งชนะ NX Group ของพวกเขาในบางโครงการ จึงใช้กลอุบายเบื้องหลัง ใช้โอกาสนี้สั่งสอนบทเรียนดีๆให้กับคนพวกนี้!

นานาเห็นว่าชาร์วีรีบตามคุณธนยศไปอย่างรวดเร็วแล้ว ก็อดหัวเราะไม่ได้ เขายังอยากเป็นวีรบุรุษกอบกู้สาวงาม แต่เขาโกรธสกายคนนั้นก็เท่านั้นเอง

เธอหันกลับมาด้วยรอยยิ้มและต้องการจะกลับไปที่โต๊ะกลมเล็กๆก่อน แต่เธอไม่ได้สังเกตว่าพนักงานเสิร์ฟกำลังเข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยขนมอยู่ข้างหลังเธอ

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ชนรถเข็น เธอรีบถอยหลังสองก้าว แต่เนื่องจากเธอถอยกลับเร็วเกินไป จุดศูนย์ถ่วงของเธอจึงไม่เสถียรชั่วขณะหนึ่ง และเธอก็ล้มไปด้านหลังในทันที

บอดี้การ์ดทั้งสองที่ยืนอยู่ไม่ไกลสังเกตเห็นว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายล้มลง แต่ไม่ว่าจะเร็วแค่ไหนก็ไม่สามารถช่วยเธอได้ทัน

เมื่อนานาคิดว่าเธอกำลังจะล้มลงอย่างหนักแน่ๆแล้ว ก็มีคนประคองเธออย่างมั่นคงจากด้านหลัง เพื่อไม่ให้เธอมีความเสี่ยงจะเสียหลักล้มลง

นานายืมกำลังจากด้านหลังเพื่อให้ตัวเองยืนหยัดอย่างมั่นคง แต่รู้สึกว่าแขนของคนข้างหลังนั้นคุ้นเคยมาก หมุนตัวกลับไป อย่างตื่นเต้น กลับเห็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยและน่ากลัวอย่างสมบูรณ์แบบ

คนที่คอยพยุงเธอนั้นสูงและแข็งแรง แต่งกายด้วยชุดสีดำตั้งแต่หัวจรดเท้า คล้ายกับบอดี้การ์ดของเธอ

แต่ใบหน้าด้านซ้ายชายคนนี้สวมหน้ากากซิลิโคนสีใกล้เคียงกับสีผิวของเขา และใบหน้าด้านขวาของเขาที่ไม่มีหน้ากากนั้นทั้งดำและมีรอยย่น ราวกับว่าป่วยด้วยโรคประหลาดที่เกิดจากการแก่ก่อนวัย

“ขอบคุณค่ะ”นานาไม่กล้ามองหน้าอีกเลย เพราะกลัวจะฝันร้ายตอนกลางคืน

“ภวัต ฝีมือยอดเยี่ยม”

นานาได้ยินเสียงของภูผาและหันไปมองทางนั้นในทันที เห็นเพียงผู้หญิงคนสวยข้างๆของภูผากำลังเดินเข้ามาหาเธอ

ชายคนที่ถูกภูผาเรียกว่าภวัตรีบความเคารพในทันที และชายร่างสูงใหญ่อีกคนก็มายืนอยู่อีกฝั่ง

เธอตระหนักว่าคนที่ประคองเธอในช่วงเวลาวิกฤติเมื่อครู่คือบอดี้การ์ดของภูผาเธอทักทายภูผาอย่างสุภาพและพูดว่า “คุณภูผา สวัสดีค่ะ”