บทที่ 635 หมาที่เลี้ยงไม่เชื่อง

“เมื่อกี้คุณพ่อเล่นเป็นเพื่อนพวกเรา นี่เป็นเลโก้ที่คุณพ่อช่วยพวกเราต่อ คุณแม่ดูสิ” ลูกคนโตชูของเล่นในมือขึ้นมา ลุลาปล่อยพวกเขาออก อึ้งไปเล็กน้อย ภูผาทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ กลับมานานหรือยัง เธอรู้สึกเหมือนใจสั่นจนทะลุคอแล้ว

ก็เห็นภูผาค่อยๆเดินลงจากชั้นบน เธอลุกขึ้นยิ้มถามว่า “คุณกลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยไหม ยังมีแรงเล่นกับลูกๆอีก”

ขณะเดียวกันบอดี้การ์ดก็หิ้วของถุงเล็กถุงใหญ่เข้ามา วางไว้ก็ถอยออกไป

ภูผามองถุงชอปปิ้งเหล่านั้น ยิ้มถามว่า “ซื้อไปไม่น้อยเลยนะ ดูแล้วอารมณ์ดีไม่น้อยเลยสิ”

“ไม่ใช่อารมณ์ดี แค่คิดว่าลูกๆจะต้องไปอยู่โรงเรียนประจำที่ต่างประเทศแล้ว ก็เลยซื้อของที่คิดว่าต้องการ” เธออธิบายว่า

“ก็ดี” ภูผาไม่ถามอะไรอีก “พวกเขาก็เหนื่อยแล้ว คุณพาพวกเขากลับไปนอนที่ห้องเถอะ”

“ค่ะ” ลุลาวางกระเป๋าในมือลง จูงมือของลูก ๆ ขึ้นไปชั้นบน

เธออยู่ในห้องนอนของลูกสักพัก จนกระทั่งเด็กๆนอนหลับ เธอมีความรู้สึกกลัวที่จะต้องกลับไปที่ห้องนอน

ช่วงนี้ภูผากำลังยุ่งกับการซื้อกิจการอยู่ไม่ใช่เหรอ และเอาใจใส่กับเรื่องนี้ทั้งหมด ถ้าพูดตามหลักแล้วคืนนี้เขาไม่น่าจะกลับมานะ ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมา และยังไม่เวลาและอารมณ์เล่นกับลูกทั้งสองคนด้วย

และนี่ก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ปรกติ แต่ก็พูดไม่ถูกว่าไม่ปรกติยังไง เปลี่ยนความคิดว่า อาจจะเป็นเพราะเธอคิดมากไปเอง

หรือว่าภูผาอาจจะเหนื่อยเกินไป แค่อยากกลับมาพักผ่อนก่อน

เธอก็กลับไปที่ห้องนอนของพวกเขาปรกติ ภูผาอาบน้ำเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว เมื่อตอนที่เห็นเธอมองด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับศพ

“ทำไมเหรอ ทำไมมองฉันแบบนี้” ลุลารู้สึกมือเท้าเย็นไปหมด

ภูผาเดินมาทางเธอ แบมือออกต่อหน้าเธอว่า “ดูนี่สิคืออะไร แล้วของคุณล่ะ”

ลุลาเห็นUSBในมือเขา ส่ายหัวอย่างไม่อยากเชื่อ เหมือนกับอันที่เธอส่งให้กับภวัตเลย “ทำไมคุณมีอันนี้ได้ล่ะ”

ภูผาหัวเราะ จ้องตาเธอถามว่า “คืนนี้ไปเจอใครเหรอ คุณเอาUSBให้กับใคร”

ลุลาหายใจเข้าลึกๆ พูดเสียงสั่งว่า “คุณพูดอะไร ฉันฟังไม่เข้าใจ”

จู่ ๆ ภูผาก็กระชากผมเธอ ลากเธอมาตรงหน้าตัวเอง พูดอย่างหัวเราะว่า “คุณรู้ไหมUSBที่อยู่ในมือคุณในนั้นมีอะไรบ้าง”

ลุลาไม่เงยหน้าก็ไม่ได้ มองเขาอย่างหวาดกลัว

“เป็นรูปภาพและคลิปลีลาเด็ดของคุณทั้งนั้น ใครได้ไปก็เป็นบุญตาของคนนั้น” ภูผาพูดแล้วก็หัวเราะเสียงดังขึ้นมา กระชากผมเธอไว้ ลากเธอไปที่เตียงนอน ทำกับเธออย่างโหดเหี้ยมเหมือนกับศัตรูที่เขาเกลียดมาก

ลุลาจ้องหน้าเขา ยิ้มอย่างเศร้าๆว่า “คุณได้เปลี่ยนUSBของฉันเมื่อไร คุณอยากทำอะไร”

ภูผาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีก มือสองข้างเหมือนคีมบีบคอเธอไว้ ตะโกนว่า “ทำไม ฉันดีกับเธอขนาดนี้ ทำไมต้องหักหลังฉันด้วย”

ลุลารู้ว่าตัวเองอยู่ไม่พ้นคืนนี้แน่ ๆ กลับพูดอย่างเรียบ ๆว่า “คุณภูผา ตอนแรกที่คุณรับเลี้ยงฉัน ให้ชีวิตที่สุขสบายกับฉัน ไม่ใช่ฉันไม่เคยสำนึกบุญคุณคุณนะคะ และก็ไม่ใช่คนลืมบุญคุณคน คุณรู้ดีกว่าใคร เมื่อก่อนฉันนับถือคุณขนาดไหน แต่คุณล่ะ คุณทำกับฉันยังไง ครั้งแล้วครั้งเล่าทำกับฉันเหมือนไม่ใช่คน ทำเรื่องมากมายที่เกินไปกับฉัน สำหรับคุณแล้วฉันก็เป็นแค่หุ่นเชิดที่คุณอยากจะทำยังไงก็ได้.......แต่ฉันก็เป็นคนนะ ต่อให้เป็นชั้นต่ำยังไงฉันก็เป็นคนคนหนึ่งนะ”

ภูผามองเธออย่างสิ้นหวัง ค่อยๆปล่อยคอเธอ “คนเหรอ คุณไม่ควรใช้คำนี้ ถ้าตอนแรกฉันไม่รับเลี้ยงคุณไว้ คุณไม่สามารถพูดคำนี้ได้หรอก”

เธอมองเพดานอย่างว่างเปล่า พูดอย่างเหม่อลอยว่า “ใช่ ฉันก็เป็นแค่ของเล่นของคุณ เป็นเครื่องสืบพันธุ์ของคุณ......คุณรู้ไหมว่าทุกครั้งที่คุณทารุณฉัน ฉันเจ็บปวดมากแค่ไหน......”

“คุณมันเป็นหมาที่เลี้ยงไม่เชื่อง” ภูผาตัดบทเธออย่างเย็นชา ใช้หมอนที่อยู่ข้างๆกดหน้าเธอไว้ เอาอาวุธที่คาดอยู่ที่เอวออกมา จ่อไปที่หัวของเธอโดยมีหมอนคั่นอยู่ก็ลั่นปืนใส่