บทที่ 637 ไม่ช้าก็เร็วต้องเกิดเรื่องแน่

หลังจากที่ภูผากล่อมลูกคนเด็กหลับ เมื่อกลับถึงห้องนอนก็เห็นกิ่งกำลังดื่มเหล้าของเขา พูดด้วยน้ำเสียงไม่ดีว่า “ทำไมเธอยังไม่กลับไป”

“คุณอยากไล่ฉันกลับไปขนาดนี้เลยเหรอ ฉันแก่เหี่ยวแล้ว แม้แต่มองก็ไม่ยอมมองเลยเหรอ” กิ่งวางแก้วเหล้าลงหัวเราะพูดว่า

ภูผาพูดอย่างอารมณ์เสียว่า “ตอนนี้มันเวลาไหนแล้ว คุณยังมีใจพูดเรื่องพวกนี้อีกเหรอ ฉันว่าคุณควรพาเด็กคนนั้นรีบหนีไปจากเมืองC ไปหลบที่อื่นสักพัก”

“แล้วคุณล่ะ หรือว่าคุณยังไม่โดนตำรวจเพ่งเล็งเหรอ ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าคนที่ควรรีบหนีออกจากเมืองCเป็นคุณล่ะ” กิ่งพูดเตือนเขา

“หรือคุณไม่รู้ ต่อให้ฉันจะหนีออกจากเมืองC ก็ต้องซื้อกิจการของVE Groupให้สำเร็จค่อยว่ากัน” ภูผาเปิดเหล้าอีกขวดว่า “ทางตำรวจก็แค่ทลายโรงงานแห่งหนึ่ง ในโรงงานไม่มีหลักฐานอะไรที่เกี่ยวโยงกับผม อีลุลาที่สมควรตายนั้น ต่อให้เอาUSBให้กับตำรวจ ข้อมูลในนั้นมันเกี่ยวอะไรกับผม และยังมีภวัตคนนั้น ต่อให้เขาเป็นสายสืบ ผมก็ไม่เคยให้เขารู้หลักการทำงานขององค์กร แล้วเขาจะได้หลักฐานอะไรไป”

“ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่มีปัญหาก็ดีแล้ว” กิ่งมีความคิดของตัวเองแล้ว รู้สึกว่าแต่ละเรื่องที่เกิดขึ้นมุ่งมาทางภูผาทั้งนั้น พูดได้ว่าทางตำรวจได้เพ่งเล็งเขานานแล้ว ไม่ช้าก็เร็วเขาต้องเกิดเรื่องแน่

ตอนนี้ความแค้นของโรซี่ได้แก้แล้ว สำหรับความโอ้อวดคิดว่าตัวเองเก่งของภูผา เธอก็ทำได้แค่ลืมตาข้างหนึ่งหลับตาข้างหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเกิดเรื่องก็รีบโอนสมบัติของเขา ก็ต้องปูทางให้ตัวเธอและลูกของโรซี่ด้วย

สำหรับความสัมพันธ์ที่มีต่อภูผาเธอได้ตายใจแล้ว ที่เขาอยากซื้อกิจการของVE Groupมันเป็นความต้องการของเขา มันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ ตอนนี้เธอแค่ต้องการสิ่งที่ตัวเองต้องการ

ภูผาไม่สนใจเธออีก ก็ดื่มเหล้าของตัวเองต่อ

กิ่งรู้สึกเบื่อหน่ายว่า “ถ้างั้นฉันกลับก่อนนะ คุณดูแลตัวเองด้วย ลูกชายทั้งสองของลุลาจะฝากไว้กับฉันก่อนไหม ประกันกองทุนการกุศลพวกนั้นที่อยู่ภายใต้ชื่อของคุณสามารถ.........”

“ไม่ต้อง เด็กสองคนนั้นจะไปเรียนที่ต่างประเทศผมติดต่อไว้เรียบร้อยแล้ว จะมีคนส่งพวกเขาไป” ภูผาพูดตัดบทเธอว่า “สำหรับเงินของกองทุนการกุศลที่ฟอกเงินนั้นสะอาดแล้ว ส่วนหนึ่งผมจะโอนเป็นชื่อของคุณ ถือเป็นค่าใช้จ่ายและทุนการศึกษาของยิ้ม ถือว่าผมได้ทำอะไรทดแทนให้กับโรซี่บ้าง”

“ได้ ในเมื่อคุณได้วางแผนแล้ว ฉันก็ไม่อยากพูดอะไรมาก” กิ่งหยิบกระเป๋าและกุญแจรถของตัวเอง ออกไปจากที่นี่

พูดจริงๆเธอไม่อยากอยู่ที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว โดยเฉพาะห้องนี้ที่ภูผากับลุลาเคยนอนกัน ทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอม

ภูผาพูดตามหลังเธอว่า “รอเรื่องซื้อกิจการเสร็จสิ้น พวกเราแต่งงานกัน หลังแต่งงานเงินแค่นั้นของผมก็เป็นของคุณ คุณไม่ต้องรีบร้อน”

กิ่งหันมามองเขา ความรู้สึกที่เคยมีต่อเขาก็เพิ่มพูนขึ้นมาอีก “ได้ ฉันจะรอวันที่พวกเราได้แต่งงานอย่างเป็นทางการวันนั้น”

ภูผาโบกมือให้เธอ เธอออกจากบ้านหลังนี้ นั่งเข้าไปในรถของตัวเอง เห็นท้องฟ้าค่อยๆสว่างขึ้นแล้ว

……

หลังจากที่ภูผาออกจากห้องนอนของเด็กไม่นาน ลูกชายคนโตก็ลืมตาขึ้น วิ่งไปริมหน้าต่างของห้องนอน เปิดผ้าม่านออกนิดหนึ่ง มองไปทางสวนดอกไม้

ความจริงแล้วตอนที่น้องชายร้องไห้จะหาแม่นั้น เด็กผู้ชายที่โต กว่าหน่อยก็ตื่นแล้ว

ตอนที่ภูผาอุ้มน้องชายเข้ามาในห้องนอนเด็ก เขาแกล้งหลับอยู่ เพราะเขาฝันร้าย ฝันเห็นว่าแม่บอกจะไปจากพวกเขาถาวร แต่คุณพ่อเคร่งเครียดยืนอยู่ข้างคุณแม่

ตอนกลางคืนไฟทางเดินของสวนดอกไม้ค่อนข้างมืด แต่เขาก็เห็นคนสองคนกำลังขูดหลุมที่ข้างกำแพง ข้างๆมีผ้าปูเตียงสีขาวห่ออะไรไว้

“พี่ชาย ที่ผ้าปูเตียงห่ออยู่เป็นคุณแม่” คนเล็กไม่รู้ว่าเดินมาข้างๆเขาเมื่อไร ก็เกาะอยู่ริมหน้าต่าง มองไปทางสวนดอกไม้ว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างไร้เดียงสา

คนโตไม่เชื่อที่น้องชายพูดว่า “น้องอย่าพูดไปเรื่อย ตอนนี้คุณแม่กำลังนอนอยู่ ทำไมถึงอยู่ตรงนั้น”

“ผมไม่ได้พูดไปเรื่อย เมื่อกี้ผมเห็นหน้าของคุณแม่นะ แต่ว่าร้องไห้โวยวายยังไงแม่ก็ไม่ตื่น คุณย่ากิ่งคนนั้นยังพูดว่าคุณแม่เป็นขยะที่จะเอาไปทิ้ง” ตัวเล็กพูดอย่างจริงจัง