บทที่ 639 ความผิดมหาศาล

มาร์ชพูดว่า “งั้นคุณให้เวลาผมคิดก่อน รอให้ผมคิดดีแล้วก็จะไปหานานาเอง ขอร้องคุณอย่าพึ่งพูดกับเธอนะ”

“ได้” เซทท์เริ่มเข้าใจความรู้สึกของเขา ที่เขาแกล้งตายแล้วหลอก นานา นานขนาดนี้ อยากเจอและก็กลัวที่จะเจอ

แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามาร์ชไม่ได้เป็นสายลับแล้ว แต่ถ้าอยากหลุดพ้นจากสิ่งที่เจอระหว่างที่เป็นสายลับ คือต้องการเวลา ตามสถานการณ์ของมาร์ชในตอนนี้ไม่เหมาะสมที่จะไปเจอนานา ต้องให้เวลาเขาในการปรับตัว

ตอนที่มาร์ชจะวางสาย เซทท์พูดในฐานะที่เคยมีประสบการณ์ว่า “คุณ.....ไม่เพียงแค่หน้าตา ถ้าคุณอยากกลับมาเป็นเหมือนเดิม ทางที่ดีควรที่จะไปพบจิตแพทย์ มันจะช่วยคุณได้มากเลย”

“ขอบคุณ” เขาหัวเราะว่า “ตอนนี้พึ่งจะเข้าใจตอนที่คุณเป็นสายลับมันไม่ง่ายเลย ผมจะดูแลตัวเองดีๆ”

ทางมาร์ชวางสายไป ก็มีตำรวจหญิงคนหนึ่งเรียกเขา “หัวหน้าเซทท์ เด็กสองคนนั้นจู่ ๆ ก็บอกกับฉันว่ารู้ว่าคุณแม่อยู่ที่ไหน คุณรีบมาทางนี้หน่อย”

เด็กสองคนที่พากลับมาจากบ้านของภูผา เขาฝากให้ตำรวจหญิงดูแลตลอด กลางวันให้เด็กทั้งสองคนเล่นอยู่ในห้องนั่งเล่น กลางคืนก็ให้นอนที่หอพักตอนอยู่เวรดึก

การทำลายแก๊งค้ายาใหญ่ขนาดนี้ ทำให้ทุกคนในสถานีตำรวจยุ่งมาก ดังนั้นก็เลยวางให้ตำรวจหญิงดูแล เซทท์ก็ไม่มีเวลามาดูแลเด็กสองคนนี้

เขามาถึงห้องนั่งเล่น เห็นเด็กทั้งสองคนโตดูแลน้องชาย พากันเล่นจิ๊กซอว์เงียบ ๆ

“หนูทั้งสองชื่ออะไร” เซทท์เดินเข้าไปถามพวกเขา

คนโต ตอบว่า “ผมชื่อพิรัชย์ น้องชายผมชื่ออินทัช ที่นี่เป็นสถานีตำรวจใช่ไหม ทำไมพวกคุณต้องพาพวกเรามาที่นี่ด้วย”

เซทท์กำลังอยากพูดอะไร คนเล็กที่ชื่ออินทัชทำหน้าใสซื่อว่า “คุณอาตำรวจครับ พวกคุณช่วยผมหาคุณแม่ได้ไหม ผมจะหาคุณแม่”

คนโตมองพิรัชย์ที่เป็นน้องชายของตัวเอง เหมือนอะไรก็รู้ว่า “คุณไม่ต้องสนใจเขา เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย คุณตอบคำถามของผมก่อน”

เซทท์ทำหน้าจริงจังบอกกับเด็กว่า “พวกเราพาหนูมาที่นี่ ก็กลัวว่าพวกหนูสองคนอยู่บ้านไม่มีคนดูแล ก่อนที่คดีของคุณพ่อจะสิ้นสุด กลัวว่าคงต้องอาศัยอยู่ที่นี่ก่อน หนูไม่ชอบสถานีตำรวจเหรอ”

“ชอบครับ” พิรัชย์ตาแดงก่ำพูดว่า “พ่อของผม พ่อผมเป็นคนเลว พวกคุณรีบไปจับเขา ผมรู้ว่าคนคนนั้นฆ่าแม่ของพวกเรา.......แม่ไม่กลับมาอีกแล้ว”

“พี่ชาย พี่โกหก ผมจะไปหาแม่ ผมจะเอาแม่” ตัวเล็กเริ่มโวยวายขึ้นมาอีก

เซทท์ส่งสัญญาณให้ตำรวจหญิงอุ้มคนเล็กออกไปเดินเล่นข้างนอก ดูแล้วเด็กคนที่โต กว่ารู้ว่าลุลาตายยังไง

ตำรวจหญิงปลอบคนเล็กว่า “ได้ อย่าร้องไห้นะ เดี๋ยวน้าพาหนูไปหาแม่นะ”

จนกระทั่งที่ห้องนั่งเล่นเหลือเซทท์และเด็กคนโตแล้ว เซทท์ใช้วิธีการแบบผู้ใหญ่พูดความในใจกับเด็กคนโตถามว่า“ตอนนี้คนเลวโดนจับหมดแล้ว หนูบอกกับอาได้อย่าง วางใจเลย ทำไมหนูว่าแม่โดนฆ่าแล้ว คนนั้นที่ว่าหมายถึงใคร คือ คือคุณพ่อเหรอ”

เด็กคนนี้พยายามทำให้ตัวเองเข้มแข็ง ตอบเขาว่า “ไม่ใช่ ผมไม่มีพ่อ ไม่เคยมีเลย คนคนนั้นคือคุณภูผา พวกเขาเรียกเขาแบบนี้ เขาเป็นคนเลว ผมรู้ว่าเขาเป็นคนฆ่าคุณแม่แน่นอน”

เซทท์จับแขนเขาไว้เบา ๆ ถามอย่างสงสารว่า “คือหนูเห็นกับตาเหรอ”

เด็กส่ายหัวว่า “ผมไม่ได้เห็นกับตาว่าคุณแม่ตายยังไง”