บทที่ 641 ทำไมเขายังไม่ปรากฏตัว

นานาหัวเราะ เดินไปห้องเด็กอ่อนพร้อมเธอ เห็นเด็กสองคนต่างคนต่างนอนอยู่บนเตียงเด็กอ่อน ตาณเอามือยกสูงเหนือหัว เหมือนกับท่ายกมือยอมแพ้ นอนหลับสนิท

แต่หวานยังลืมตาเล่นของเล่นอยู่บนที่นอน ยื่นมือเหมือนจะไปจับไม่หยุดเลย

นานาหอมตาณที่นอนหลับอยู่ แล้วมาทางฝั่งเตียงของหวาน เธอดึงของเล่นที่ห้อยอยู่ไปใกล้มือเธอ ให้เธอไปจับ

แต่เจ้าตัวเล็กเล่นไม่จับของเล่นแล้ว แต่จู่ ๆ ก็ร้องไห้ขึ้นมา เสียงนั้นทั้งแหลมและเล็ก ทำให้นานาตกใจ ถามว่า “เธอเป็นอะไรเหรอ”

อันดารีบอุ้มหวานขึ้น ดูว่าผ้าอ้อมเธอเปียกหรือไม่ ยังไม่เปียก ก็รีบไปเอาขวดนม เอาขวดนมป้อนใส่ปากของเธอ เธอก็หยุดร้องไห้ทันที

นานามองหวาน ว่า “จริงๆ แล้วองค์หญิงน้อยของเราหิวแล้วนี่เอง”

อันดาเห็นเธอไม่ร้องไห้แล้ว ถึงบ่นกับนานาว่า “เธอไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ขี้แยมาก บ่อยครั้งอยู่ดีๆก็ร้องไห้ บางครั้งกินอิ่มแล้ว ผ้าอ้อมก็เปลี่ยนใหม่แล้ว เขาก็ยังร้องไห้ ตั้งแต่พวกเราอุ้มเขากลับจากโรงพยาบาล เพราะเธอชอบร้องไห้ทุกคืนฉันและป้าโบว์ และยังมีแก้วไม่เคยนอนเต็มอิ่มสักคืน ดูแล้วลูกสาวเลี้ยงยากกว่าลูกชาย อีกหน่อยฉันคลอดลูกชายสักคนดีกว่า”

คำพูดนี้พูดออกมา หน้าของเธอก็แดงขึ้น รู้ว่าเธอพูดจนลืมตัวแล้ว

นานาดูเธอเลี้ยงเด็กคนคล่องแคล่วแล้ว หัวเราะเธอว่า “คนแรกพวกเธอก็เอาลูกชายก่อน พอเบื่อแล้ว คนที่สองก็เอาลูกสาวอีกคน”

“เธอพูดเหมือนกับว่าลูกชายลูกสาวเพราะเลือกเองได้อย่างงั้นแหละ”

“เธอยังรู้เหรอว่าเพศของเด็กเป็นฟ้ากำหนด” นานาพูดแล้วก็มองไปทางหวานที่กินนมไปไม่กี่คำก็นอนหลับไป รู้สึกว่าท่านอนของเธอเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่มาถึงโลกมนุษย์ ทำให้ใจเธอละลายเลย

อันดาค่อยๆเอาเธอวางกลับไปที่เตียงเด็กอ่อน ผ่อนหายใจว่า “เธอหลับได้สักที ยามหลับเป็นนางฟ้า ตอนตื่นเป็นเหมือนปีศาจน้อย”

นานารู้สึกว่าเธอพูดเกินไป ว่า “คืนนี้ให้ฉันพาเธอนอนนะ พวกเธอจะได้นอนหลับดีๆคืนหนึ่ง”

อันดารีบพูดว่า “ดี ดีมากเลย ในที่สุดฉันก็ได้นอนหลับดีๆสักที”

นานานึกอะไรได้ เห็นเด็กสองคนนอนหลับ ก็ดึงเธอไปที่หน้าประตูห้อง ถามว่า “อันดา ครั้งนี้ทางตำรวจได้จับตัวภูผาแล้ว เซทท์เขาได้พูดอะไรกับเธอไหม”

“เขาไม่เคยพูดเรื่องงานกับฉันเลย พูดแค่ว่างานของพวกเขาต้องปกปิดเป็นความลับแม้แต่คนในครอบครัว”

นานารู้สึกผิดหวัง ออ คำหนึ่ง แล้วถามอีกว่า “เซทท์ เคยพูดถึงมาร์ชกับเธอไหม”

อันดานึกๆแล้วก็ส่ายหัวว่า “น่าจะไม่มี หลังจากคราวที่แล้วที่คุณมาร์ชเกิดเรื่อง เขาเคยบอกกับฉัน รู้สึกเศร้าและเสียใจมากที่ไม่สามารถห้ามคุณมาร์ชเร็วกว่านี้ ถ้าไม่ให้เขาขึ้นเรือลำนั้นก็ดี”

“นี่ก็โทษเขาไม่ได้ ให้เขาอย่าเอาเรื่องนี้โทษตัวเองอีก” นานาคิดว่าเซทท์ก็คงไม่ได้บอกอะไรกับอันดา เธอต้องสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

“ได้ ฉันจะบอกกับเขานะ”

นานาพูดเบาๆว่า “พรุ่งนี้ออกไปช่วยฉันหาคนคนหนึ่งได้ไหม ให้เขามาที่นี่ ฉันอยากให้เขาช่วยสืบเรื่องอะไรหน่อย”

“คนอะไร” อันดาถาม

“เป็นนักสืบ อยากให้เขาช่วยฉันสืบเรื่องหนึ่ง แต่ก่อนที่VE Group มีการประชุมครั้งใหญ่เพื่อจัดระบบ ยังไม่สะดวกออกไป”

“ไม่มีปัญหา พรุ่งนี้ฉันออกไปช่วยเธอ” หลังจากที่อันดารับปากทันที มีความลังเลเล็กน้อยว่า “เธอ เธอยังรู้สึกว่าคุณมาร์ชยังมีชีวิตอยู่เหรอ........ไม่มั้ง เขาน่าจะยังมีชีวิตอยู่ ไม่มีอะไรหรอก”