บทที่ 663 ปีศาจในคราบมนุษย์

มีนาจ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ถามออกมาว่า： “ทำไมถึงอยากเจอหน้าฉันอีก？”

“หรือว่าเธอไม่ต้องการเจอหน้าฉัน？” ภูผายิ้มที่มุมปากแล้วพูดออกมา “ความเป็นความตายของมาร์ชสามีเธออยู่ในกำมือฉัน”

มีนากำมือแน่น แล้วพูดขึ้นว่า： “คุณคิดว่าคนอื่นเขาโง่กันหมดเหรอ ถึงเชื่อคำพูดที่คุณไปปรักปรำเขา！”

ภูผายิ้มออกมาอย่างได้ใจ “แต่ว่าคุณมาร์ชก็ทุ่มแทเหลือเกิน ตอนนั้นไม่ตายก็ควรจะรักษาตัวเองดีๆ แต่กลับไม่สนใจที่ตัวเองต้องเสียโฉมเลยกลับมาเป็นลูกน้องของผม เฮ้อ ไม่เอา……จริงๆ เล๊ย เขาคิดว่าการเป็นลูกน้องของผมเป็นเรื่องง่ายเหรอ ถ้าไม่มีการฆ่าคนสักสามสี่คน มีหรือที่จะเหมาะเป็นลูกน้องของผม？”

“คุณยังมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่ไหม？” มีนาตั้งสติตัวเองแล้วพูดออกมา “มาร์ชไม่เหมือนคุณ ถึงแม้ว่าเขาต้องการหาหลักฐานการทำผิดกฎหมายของคุณ ก็ไม่ฆ่าคนโดยพลการหรอก”

“ใครก็อยากทำเป้าหมายของตัวเองให้สำเร็จกันทั้งนั้น หรือว่าเขาไม่ใช่แบบนั้น？เพื่อเป้าหมายของตัวเองแล้ว ถึงแม้ตัวเองต้องเสียโฉมจนกลายเป็นแบบนั้นเขายังยอมเลย นับประสาอะไรกับการฆ่าคน” ภูผาหัวเราะแล้วพูดออกมา “สายลับพวกนั้นล้วนใช้ข้ออ้างของความถูกต้อง แล้วใช้วิธีหลอกลวงมาตามหาหลักฐานกันทั้งนั้น แบบนั้นถือว่ามีมนุษยธรรมน์เหรอ”

“คุณพูดไปเรื่อย ！มาร์ชไม่ได้ฆ่าคน เขาเป็นคนรู้จักขอบเขตอยู่！” มีนาถูกคำไร้เหตุผลของเขายั่วยุจนโกรธ

ภูผาหันไปมองเซทท์ ยิ้มแล้วพูดออกมาว่า： “เรื่องนี้พวกเราทะเลาะกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ตำรวจเขาทำงานตามหลักฐานที่มี ผมพูดไปเรื่อยหรือเปล่า ตำรวจเขาต้องไปตรวจสอบดูอยู่แล้ว ใช่ไหม？”

เซทท์ไม่ได้ตอบอะไรเขา สีหน้าบึ้งตึงแข็งเหมือนเหล็กตลอดเวลา

“ถ้าการที่คุณต้องการเจอหน้าฉัน เพื่อจะพูดใส่ร้ายสามีของฉันแล้วหล่ะก็ ต้องขอโทษด้วยฉันไม่อยากเสียเวลาด้วย” มีนาพูดจบก็ลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป

“รอก่อน” น้ำเสียงของภูผาเหมือนออกคำสั่ง หยิบกระดาษสามสี่ใบนั้นขึ้นมาแล้วพูดออกมาว่า “กระดาษพวกนี้คุณเอามาจากไหน เหมือนตัวหนังสือของเธอมาก แต่ใครจะไปรู้นี่อาจเป็นเอกสารที่คนของตระกูลกรภัควัฒน์ปลอมแปลงขึ้นมาเองก็ได้？”

มีนารู้อยู่แล้วต้องเป็นเพราะเรื่องนี้แน่นอนที่ทำให้เขายังไม่ตายใจ จึงหยิบไดอารี่ทั้งเล่มออกมาจากกระเป๋า ตั้งหนังสือขึ้นมาแล้วพลิกให้เขาดูสองสามหน้า "ริสามีนิสัยชอบเขียนไดอารี่มาโดยตลอดอยู่แล้ว และกระดาษในมือคุณฉันเป็นคนฉีกมาจากไดอารี่เล่มนี้เอง คุณคิดว่าคุณเป็นคนสำคัญมากในสายตาของตระกูลกรภัควัฒน์เหรอ สำคัญจนคนในตระกูลกรภัควัฒน์ต้องทำไดไอรี่ปลอมขึ้นมาเล่มหนึ่งเลยเหรอ?”

สายตาของภูผาจ้องมองไปที่ไดอารี่ในมือมีนา พูดออกมาอย่างตื่นเต้นว่า： “เอาทั้งเล่มมาให้ฉัน ให้ฉันเดี๋ยวนี้！”

ไดอารี่หนามาก ไม่สามารถยัดผ่านเข้าไปในกรงเหล็กได้ เซทท์จึงส่งสัญญาณให้ผู้คุมเพื่อเปิดประตูเอาเข้าไป

ภูผารับไดอารี่มา เปิดหน้าแรกอย่างรีบร้อน และเปิดดูไปเรื่อยๆ เมื่อเปิดถึงตรงกลางมีขาดไปหลายใบเหมือนกัน เขาจึงนำกระดาษในมือไปปะติดกับรอยขาดที่หายไปซึ่งมันตรงกันจริงๆ แสดงว่ามีนาไม่ได้พูดโกหก

เขารู้สึกว่าความหวังสุดท้ายของเขาได้พังทลายไปแล้วจริงๆ

ทันใดนั้นเขาไม่ดูไดอารีอีกต่อไป มือทั้งสองจับผมของตัวเองไว้ “ฉันผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม？”

มีนาหยิบสร้อยคอเก่าๆ เส้นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า บนสร้อยคอมีจี้รูปหัวใจติดอยู่ จากนั้นเอาออกมาโชว์ต่อหน้าภูผา

“ถ้าคุณยังไม่เชื่ออีก อันนี้สามารถยืนยันได้”

เมื่อภูผาเห็นจี้ก็จำได้ทันที เมื่อก่อนริสาชอบจี้อันนี้มาก ตอนเด็กเขาเห็นเธอใส่ติดตัวไว้ตลอด

ทุกครั้งที่เธออุ้มเขา จี้อันนั้นจะโดนแก้มเขาตลอด เย็นๆ และมีกลิ่นน่าดมของเธอติดอยู่ ซึ่งมันเป็นกลิ่นของแม่

ไม่รอให้เขาเอ่ยปาก มีนาก็ยื่นสร้อยคอเข้าไปในรูช่องว่างให้กับเขา

เขารีบจับสร้อยคอไว้ในมือ จนกระทั่งขอบของจี้แทงโดนฝ่ามือของเขาจนรู้สึกเจ็บ แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมันออกจากมือ

มีนายิ้มเย็นชาแล้วพูดออกมาว่า： “คำตอบอยู่ในจี้รูปหัวใจนั้นแล้ว คุณเปิดจี้ออกมาดูก็จะรู้คำตอบเอง”