บทที่ 683 ขอร้องนายช่วยรักฉันให้มากๆ

ในที่สุดชาร์วีก็ฟื้นแรงขึ้นมาเล็กน้อย มองมาที่เขาแล้วพูดว่า: “ดึกขนาดนี้ นอกจากนอนแล้ว นายยังจะทำอะไรได้อีก?”

มาร์ชแสร้งทำเป็นเตะเขาและพูดว่า: “พูดมาก ยังไม่รีบไปทำหน้าที่ของตัวเองอีก!”

ชาร์วีตบไหล่ของเขา ลความหมายทุกอย่างดูเหมือนจะอยู่ในการกระทำนั้น แล้ววิ่งไปที่ทิศทางของห้องผู้ป่วย

มาร์ชรออยู่ในรถที่ทางเข้าโรงพยาบาลครู่หนึ่งก่อนที่จะเห็นนานาออกมา

หลังจากที่เธอขึ้นรถ มาร์ชก็ถามว่า: “ทำไมนานจัง ฉันไม่ใช่ว่าให้ชาร์วีไปดูแลแล้วเหรอ”

“เขาเป็นผู้ชาย ไม่เข้าใจอะไรเลย จึงต้องเตือนเขาหลายๆอย่าง การแท้งของหญิงก็เหมือนอยู่เดือน ต้องดูแลเป็นอย่างดี” นานาคาดเข็มขัดนิรภัย และยังคงกังวลเล็กน้อย

เมื่อเธอออกจากห้องของสกาย สกายเห็นว่าชาร์วีไม่ค่อยสนใจเธอเลย แม้ว่าพวกเขาจะแต่งงานกันแล้ว แต่พวกเขาก็เข้ากันได้ไม่ดี

ชาร์วีคนนั้นจัดการกับผู้หญิงที่เล่นๆด้วยในสถานที่กลางคืนได้ง่ายดายมาก แต่เมื่อเขามีผู้หญิงที่ตัวเองชอบจริงๆ เขาก็ไม่เข้าใจใจของผู้หญิงในทันที ช่างน่าห่วงพวกเขาจริงๆ

มาร์ชหาวและสตาร์ทรถ เมื่อเห็นว่าเธอยังคงขมวดคิ้ว ก็รู้ว่าเธอยังคงกังวลเรื่องของชาร์วีอยู่ จึงยิ้มและพูดว่า: “เธอนี่ช่างกังวลจริงๆ เรื่องของชาร์วีและผู้หญิงคนนั้นพวกเขาจะแก้ไขได้เอง เธอไม่คิดบ้างว่าชาร์วีอายุเยอะกว่าฉันหลายปี เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไปหรอก”

นานาคิดว่าก็ใช่ แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือให้ร่างกายของสกายฟื้นตัวโดยเร็วที่สุด และพูดว่า: “เฮ่อ พวกเขาสามารถรู้จักกันได้ก็เพราะฉัน พรุ่งนี้ฉันควรต้องมาส่งอาหารเสริมสุขภาพพวกแกงๆน้ำๆให้ ซึ่งสามารถช่วยชาร์วีได้นิดหน่อยก็ดี”

“ได้ แล้วแต่เธอเลย แต่อย่าทำให้ตัวเองเหนื่อยมากล่ะ” มาร์ชพูดขณะขับรถ

นานายิ้ม “ตราบใดที่นายไม่ทำแล้วทำเล่าไม่มีหยุดหย่อน ฉันก็จะไม่เหนื่อยเลย”

มาร์ชยื่นมือข้างหนึ่งออกจากพวงมาลัย บีบเอวเธอและพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “ตอนนี้เธอรังเกียจฉัน ดูเหมือนว่าถ้าฉันไม่แตะต้องเธออีก เธอคงจะวิ่งเข้ามาขอร้องฉันแน่เลย”

“เฮ้ย กำลังขับรถอยู่ ใส่ใจกับความปลอดภัยด้วยได้ไหม” นานารู้สึกจั๊กจี้และหัวเราะดิ้นไปมาบนที่นั่งของเธอ

มือของมาร์ชที่หยิกเอวเธอเบาๆยังคงไม่ปล่อย เขารู้ว่าที่นี่ของเธอจั๊กจี้ที่สุด เขาจึงขู่เธอว่า: “จะขอร้องไหม?”

นานาจั๊กจี้มากจนเธอทนไม่ไหว จึงได้แต่พูดขัดต่อใจว่า: “ขอ ขอ ขอ……อย่าหยิกแล้ว ถ้าหยิกอีกฉันจะโกรธแล้วนะ!”

“เธอยังกล้าโกรธอีก ตกลงจะขอไหม” มาร์ชยิ้มเยาะและหยิกให้หนักขึ้น

เธออดไม่ได้ที่จะยิ้มและอ้อนวอนขอความเมตตาว่า: “คุณสามี ฉันขอร้องล่ะ รีบปล่อยเร็ว……”

“ขออะไร”

“ขอร้องนาย ขอร้องนายช่วยรักฉันให้มากๆ!” เสียงของนานาเข้มขึ้นเมื่อเธอพูดคำท้ายๆออกมา

จากนั้น มาร์ชก็ปล่อยเอวของเธอและพูดอย่างสนุกสนานว่า: “เธอเป็นคนขอฉันนะ ภายหลังถ้าจะประท้วงก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

“นายมันชั่วร้ายมาก เลวมาก!” นานาดึงเสื้อผ้าที่อยู่บนร่างของเธอและหยุดหัวเราะไว้ แต่เธอกลับถูกเขายั่วยวนจนเคลิ้ม

มาร์ชจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้าง และอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองเธอ ซึ่งเธอก็มองมาทางเขาพอดี

พวกเขามองหน้ากันอย่างเสน่หาเป็นเวลาสองวินาที นานารีบดันใบหน้าของเขาให้ตรงด้วยมือของเธออย่างรวดเร็ว “มองดูข้างหน้า แล้วขับรถดีๆ”

นานาคิดในใจ นี่ก็คือความรู้สึกสามีภรรยาที่รักกันนานๆ เวลามองอีกฝ่ายความรักก็จะหลั่งไหลออกมา ราวกับทุกลมหายใจ ทุกครั้งที่ดื่มน้ำ ความรักของพวกเขากลายเป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติที่สุด

ความเข้าใจกันโดยปริยายและความสุขแบบนั้นได้รวมเข้ากับเนื้อหนังและเลือดของกันและกันมานาน พวกเขาต่างก็เข้าใจว่าพวกเขาจะขาดกันและกันไปไม่ได้ในชีวิตนี้อีกต่อไป