บทที่ 684 เธอเป็นอะไร

ทันทีที่เธอขึ้นรถ โทรศัพท์มือถือของนานาก็ดังขึ้น และเห็นว่าเป็นสายของศูนย์บำบัดทางจิตเวช

หรือเกิดอะไรขึ้นกับโซฟี เธอรีบหยิบขึ้นมา อีกฝ่ายพูดเป็นภาษาจีนกลางที่ไม่ค่อยชัดว่า: “คุณคือคุณมีนาใช่ไหมคะ ฉันเป็นแม่ของโซฟี”

“คุณป้า สวัสดีค่ะ” เธอแปลกใจเล็กน้อยที่ได้ยินเสียงแม่ของโซฟี

ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นกับโซฟี ครอบครัวของเธอก็เมินเฉยต่อเธอ และตัวเธอเองก็รู้สึกละอายใจที่จะไปเจอครอบครัวของเธอ

เธอเคยได้ยินโซฟีพูดว่า แม้ว่าครอบครัวของเธอจะเป็นชาวจีนที่อพยพในยุคแรกๆ แล้วตั้งหลักปักฐานที่นั่น แต่พวกเขายังคงมีความคิดอนุรักษ์นิยมแบบเก่า

โซฟีเกิดในต่างประเทศและได้รับการศึกษาแบบตะวันตกตั้งแต่เด็ก ความคิดของเธอถือว่าความล้ำหน้าในครอบครัวของเธอและในชุมชนชาวจีนที่เธออาศัยอยู่

ตอนนั้นโซฟีก็ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ เธอเรียนศิลปะและการออกแบบ เธอแต่งตัวแฟชั้นและเปิดกว้าง แต่ครอบครัวของเธอไม่พอใจเธอมาก โดยเฉพาะพ่อแม่ของเธอมักจะจู้จี้เธอเสมอ

หลังจากเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นกับเธอ ครอบครัวของเธอคิดว่าเธอทำตัวของเธอเอง เป็นผลจากการคะนองของตัวเอง

ก่อนที่นานาจะพาโซฟีมาที่เมืองC ก็พยายามติดต่อครอบครัวของเธอด้วย แต่ครอบครัวของเธอไม่ฟังสิ่งที่ นานาพูด และพูดอย่างเฉียบขาดว่าพวกเขาไม่ยอมรับลูกสาวคนนี้ และคิดว่าไม่มีลูกสาวคนนี้อีก

ตอนนั้นนานามักมีภาพลวงตาอยู่เสมอว่า ที่นี่คือต่างประเทศหรือเป็นในที่ที่ล้าหลังของในประเทศ ไม่คิดว่าแวดวงคนจีนที่ต่างประเทศก็มีความคิดที่ล้าสมัยแบบนี้

“สวัสดีค่ะ ที่ฉันกลับประเทศครั้งนี้เพราะฉันอยากจะรับโซฟีกลับไป คุณสะดวกมาหาฉันไหมคะ?” แม่ของโซฟีพูดเบาๆ

นานาตอบเสียงอ้อไป เธอรู้สึกกระทันหันเล็กน้อย แต่ก็ตอบตกลงไป

เธอขับรถไปที่ร้านกาแฟที่แม่ของโซฟีบอก ซึ่งมันอยู่ไม่ไกลจากศูนย์บำบัด

แม่ของโซฟีมีผมลอนยาวและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เธอนั่งอยู่ใกล้ประตู เธอจำนานาได้และโบกมือให้เธอ

เธอเดินเข้าไปทักท้ายอย่างสุภาพแล้วนั่งลง

“คุณมีนา คุณยังคงสวยเหมือนเดิม อยากดื่มอะไรไหมคะ” แม่ของโซฟีถาม

นานายิ้มและพูดว่า “ลาเต้” แต่เมื่อเห็นว่าตรงหน้าเธอไม่มีกาแฟ เธอจึงรีบถามว่า: “คุณป้า คุณจะดื่มอะไรไหมคะ ฉันจะไปสั่งให้คุณค่ะ”

“ฉันอยากดื่มบลูเม้าเท้นท์ แต่ที่นี่ไม่มีกาแฟบลูเม้าเท้นท์แบบดั้งเดิม” แม่ของโซฟีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หน้าตาของเธอค่อนข้างคล้ายกับโซฟี แต่เธอมีความเย่อหยิ่งในตัว

นานาพูดว่า: “บลูเม้าเท้นท์ของร้านนี้ก็ใช้ได้ และตอนนี้ก็ยากที่หาจะดื่มบลูเม้าเท้นท์แบบดั่งเดิม ไม่ว่าจะอยู่ที่บลูเม้าเท้นท์ของปารีสก็เป็นแบบผสม”

แม่ของโซฟีตอบเสียงอ้อไปด้วยความเขินอาย

นานาเสริมว่า: “งั้นฉันจะสั่งให้คุณคะ” ก่อนที่แม่ของโซฟีจะพูดอะไร เธอก็เดินไปสั่งอาหารที่แคชเชียร์

ไม่นานเธอก็เดินกลับมานั่งที่ที่นั่งพร้อมกับกาแฟสองแก้ว