บทที่ 685 เพื่อนที่ดีตลอดไป

เธอมาที่ศูนย์บำบัด เจ้าหน้าที่ข้างในพาเธอไปยังพื้นที่เปิดโล่งสำหรับทำกิจกรรม และชี้ไปตรงโซฟีที่กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนม้านั่ง

เธอเดินไปนั่งข้างๆโซฟี และถามอย่างฉับไวว่า: “มาทำอะไรที่นี่คนเดียว เธอไม่ใช่ชอบรวมกลุ่มกับทุกคนเหรอ? ฉันได้ยินจากหมอที่นี่ว่าเธอยังเข้าร่วมชมรมหนังสือ และมักจะอ่านหนังสือภาษาฝรั่งเศสให้พวกเขา”

โซฟีดูทื่อๆไม่สนใจสิ่งที่เธอพูด

นานาจับมือเธอและพูดต่อว่า: “ฉันไปเจอแม่ของเธอแล้ว เธออยากกลับไปแต่งงานไหม?”

โซฟีหันไปมองเธอทันที ส่ายหัวแรงๆแล้วพูดว่า: “ฉันกลัว ฉันไม่อยากกลับไปกับเธอ! ให้ฉันอยู่ที่นี่ตลอดไปได้ไหม?”

“โอเค ถ้าเธอไม่ต้องการ ฉันก็ไม่ยอมให้เธอพาเธอไป” นานาจับมือของเธอแล้วพูดว่า “แต่ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเธอต้องอยู่ที่นี่ตลอดด้วย? แม้ว่าไม่กลับไปกับแม่ของเธอ เธอก็สามารถออกจากที่นี่ได้เช่นกัน……”

“ฉันกลัว ฉันกลัวการอยู่คนเดียว ฉันกลัวพลจะเข้ามาจับฉันอีกครั้ง! นานา พอฉันคิดว่าจะต้องออกจากที่นี่ก็รู้สึกกลัว……” ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว

นานาไม่เข้าใจว่าเธอเป็นอะไร เธอเข้ารับรักษาที่นี่เป็นเวลานานแล้ว แพทย์วินิจฉัยว่าสภาพจิตจิตใจของเธอก็ปกติดี แต่เมื่อพูดว่าจะไปจากที่นี่เธอก็ทำสีหน้าแบบนี้ทุกครั้ง

“เธอกลัวอะไร พลตายไปแล้ว เขาจะมาจับเธอไม่ได้อีก……”

คำพูดของโซฟีไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เธอประหม่าและดูไม่ปกติ แล้วพูดว่า: “เขายังไม่ตาย ยังไม่ตายจริงๆนะ ครั้งหนึ่งฉันเคยเห็นเขาตอนที่ฉันไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เขายังมีชีวิตนั่งอยู่บนรถเข็น ยังมีชีวิตอยู่”

นานามองดูเธออย่างว่างเปล่า โดยคิดว่าตั้งแต่เธอมาที่นี่เพื่อรับการรักษา ก็มักจะพูดว่ากลัวพล โดยบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่ จึงคิดว่ามันเป็นภาพหลอน เป็นผลทางจิตของเธอ

แต่ตอนนี้เธอปกติทุกด้าน เธอยังคงพูดแบบนี้ จนนานาต้องเชื่อว่าสิ่งที่เธอพูดในตอนนี้นั้นเป็นความจริง

“เธอเห็นตอนไหน แค่ดูเหมือนเขาหรือเปล่า?”

“ก่อนที่ฉันจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่” โซฟีพูด “ตอนแรกฉันไม่ต้องการให้เธอส่งฉันมาที่นี่ ฉันมักรู้สึกเสมอว่าเธอไม่ต้องการดูแลฉันและต้องการทิ้งฉัน แต่หลังจากเห็นเขาแล้ว เพราะฉันกลัวเลยตอบตกลงโดยไม่พูดอะไร ไม่หรอก ฉันไม่ได้ดูผิดแน่ ถึงเขาจะกลายเป็นเถ้าถ่านฉันก็จำเขาได้ บนโลกนี้ไม่มีใครเหมือนเขาขนาดนี้ ตอนนั้นฉันตกใจมากจนเกือบเสียสติไป และเคยบอกเธอว่าให้ระวังตัวด้วยใช่ไหม? ถ้าฉันซ่อนอยู่ที่นี่เขาก็จะได้ไม่ไปหาเรื่องเธอและทำร้ายเธออีก?”

นานาส่ายหัวอย่างว่างเปล่า “ไม่มีนิ ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ ทำไมเขาถึงไม่มาหาฉันกับมาร์ช เขาคงไม่ปล่อยพวกเราไว้แน่?”

“มันเป็นเพราะเขานั่งรถเข็น ขาของเขาเดินไม่ได้แล้ว ดังนั้นเขาจึงไปทำร้ายพวกเธอไม่ได้” โซฟีรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

นานาพยักหน้า และนึกขึ้นว่าตอนนั้นพลถูกยิงที่ขาจนตกลงจากหน้าผามแล้วจะขาหักอย่างเดียวได้ยังไง อย่างน้อยก็ต้องแตกเป็นเสี่ยงๆ

ถ้านี่เป็นเรื่องจริง พลรอดมาได้อย่างไร และเขายังไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อยู่ไม่ไกลจากเมืองC มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อมาก

ในที่สุดโซฟีก็ผ่อนคลายลงและพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มว่า: “จริงด้วย ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึง ตอนนี้เขาเดินไม่ได้แล้ว แล้วจะมาจับฉันได้ยังไง ฉันนี่มันโง่มากจริงๆ”

จริงๆแล้วในใจของนานาตื่นตระหนกมาก แต่เพื่อไม่ให้โซฟีกลัว เธอจึงพูดอย่างใจเย็นว่า: “อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเขาจะตายหรือมีชีวิตอยู่ เขาก็ไม่สามารถทำอะไรผิดได้ และเธอจะไม่ออกจากโรงพยาบาลแล้วจริงๆเหรอ? "