บทที่ 686 แน่นอนว่าเป็นนาย

“อืมๆ ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว”

“งั้นเธอยอมออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับไปกับฉันไหม” นานาถือเธอเป็นเพื่อนและน้องสาวของเธอจากใจ คนที่เมื่อก่อนเคยช่วยเธอ ดาวไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงโซฟีเท่านั้น “ต่อไปนี้เธอเป็นน้าเล็กของลูกๆดีไหม?

“ตกลง ฉันจะใช้ชีวิตและตั้งใจทำงานให้ดีในอนาคต รวมเข้ากับครอบครัวใหญ่ของเธอ” โซฟีไม่มีอะไรต้องกังวล จึงตกลงเธอไป

……

ในตอนกลางคืน มาร์ชนอนอยู่บนเตียงหันหลังให้เธอและแสร้งทำเป็นเหนื่อยผล็อยหลับไป

นานาเอนตัวไปหาเขาอีกครั้งและพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนว่า: “คุณสามี ฉันรู้ว่านายยังไม่หลับ มาคุยกับฉันหน่อยเถอะ”

มาร์ชหลับตาและดึงผ้าห่มมาครึ่งหนึ่งอย่างไม่พอใจ “คุยอะไร ฉันไม่เห็นด้วยที่จะพาโซฟีมาอาศัยอยู่ที่บ้าน”

นานากอดเขาไว้แน่น ลูบไล้ไปมาที่หลังเขา และขอให้เขาหันมาหาเธอ แล้วพูดอ้อนว่า: “นายคุยกับเธอดีๆไม่ได้เหรอ นายก็เห็นรายงานประเมินสุขภาพจิตที่ปกติดีทั้งหมดแล้วนี่ คราวนี้เธอหายเป็นปกติแล้วจริงๆ และไม่มีปัญหาอะไรเลย”

“รายงานบอกว่าตอนนี้เธอเป็นปกติแล้ว แต่ไม่มีการรับประกันว่าเธอจะไม่มีปัญหาใดๆอีก และเธอคิดแค่เป็นเพื่อนกับเธอเหรอ” มาร์ชอารมณ์เสียเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นตอนโซฟีอยู่ที่บ้าน “เธอมีความรู้สึกต่อเธอมากกว่ามิตรภาพ ฉันคิดว่าให้เธอกลับไปกับครอบครัวของเธอยังจะดีกว่า”

“มาร์ช!” นานาผลักเขา ลุกขึ้นนั่งทันทีและพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ความรู้สึกส่วนที่เกินกว่าจะเป็นเพื่อนนั้นเปลี่ยนเป็นความรักแบบครอบครัวก็ได้ ทำไมนายต้องคิดไปทางนี้ด้วย? นอกจากนี้ ครั้งที่แล้วที่เธอผิดปกติไปก็เป็นเพราะถูกภูผาหลอกใช้ ฉันก็เคยบอกนายแล้วนิ ทำไมนายถึงยังยึดติดกับมันอยู่”

มาร์ชถอนหายใจและพูดว่า: “เปลี่ยนเป็นความรักในครอบครัวได้จริงหรือ? นอกจากนี้แม่ของเธอมารับเธอแล้ว เรายังต้องให้เธออยู่ต่อ มันเหมาะสมไหม? เธอมีครอบครัวของเธอที่ปารีส และถ้าเธออยู่กับครอบครัวของเธอแล้ว ครอบครัวของเธอคงไม่ทำเกินไปกับเธอหรอก”

“ครอบครัวอะไร ที่แม่ของเธอต้องการพาตัวเธอกลับ ก็เพราะจะให้เธอไปแต่งงาน ไม่ถามเลยว่าเธอชอบหรือไม่ เหมือนกับจัดการกับสินค้าที่มีข้อบกพร่องเลย” นานาดึงเขาอย่างแรง และพูดเสียงดังขึ้นว่า: “ทำไมนายถึงเป็นแบบนี้ เราไม่ควรผลักเธอเข้าหลุมไฟได้อีก! เราลองให้เธอมาพักที่บ้านสักพักดูก่อน และถ้านายยังไม่ยอมรับเธอ เราค่อยคิดหาวิธีอื่น”

มาร์ชพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า: “แต่เธอต้องการให้เธอเป็นน้าเล็กของลูก พามาแล้วยังให้เธออกไปได้อีกเหรอ? ฉันคิดว่าเธอต้องการให้เธออาศัยอยู่ที่บ้านของเราตลอดไป”

“ตลอดไปอะไร ฉันยังหวังว่าเธอจะเจอคนที่ใช่ แต่งงานมีลูกและเริ่มต้นครอบครัวได้ตามปกติ นายหยุดปากร้ายได้แล้ว!” นานาข่มขู่เขาด้วยความโกรธมากขึ้นเรื่อยๆ “นายจะลุกขึ้นมาคุยกับฉันดีๆไหม? ถ้านายไม่มองมาพูดคุยกับฉัน คืนนี้ฉันจะไปนอน นอนห้องนั่งเล่น ไม่ นอนห้องหนังสือ!”

หัวใจของมาร์ชยังคงสับสนมาก โซฟีหายดีจริงๆแล้ว และถ้าพักอยู่กับพวกเขาแล้วจะวางตำแหน่งของเธอถูกจริงหรือ?

นานาไม่พูดอะไรอีก คว้าผ้าห่มจากเขาโดยตรง ม้วนกอดเป็นลูกบอลและกำลังจะออกจากห้องนอนไป

มาร์ชกระโดดลงจากเตียงทันทีเพื่อหยุดเธอและไม่ให้เธอจากไป เขาพูดว่า: “เธอจะไปนอนห้องหนังสือจริงๆเหรอ ทำไมเธอยังเหมือนเด็กเลยบอกง้อนก็ง้อน คุณภรรยา พรุ่งนี้เราค่อยคุยกันได้ไหม?”

“ไม่ได้ คืนนี้นายต้องให้คำตอบฉัน” นานาจ้องมาที่เขาและพูดอย่างเด็ดขาด

ในที่สุดมาร์ชก็พยักหน้าและพูดว่า: “โอเค ฉันตกลง แต่โซฟีต้องทำการประเมินสุขภาพทุกๆสามเดือนเพื่อให้แน่ใจว่าเธอปกติดีหลังจากมาที่บ้านของเรา”

นานาถือผ้าห่มพยักหน้าอย่างมีความสุข “ฉันรู้อยู่แล้วว่านายต้องเห็นด้วย! เรื่องนี่ไม่มีปัญหา ฉันสามารถไปเป็นเพื่อนเธอ เพื่อให้มั่นใจว่าการประเมินทุกครั้งนั้นเป็นจริงและน่าเชื่อถือ”