บทที่ 687 จะเรื่องมากไม่ได้

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา นานาดำเนินเรื่องออกจากโรงพยาบาลของโซฟี และเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับโซฟี เธอขอให้มาร์ชมารับเธอที่โรงพยาบาล

มาร์ชมาแล้ว แต่ไม่ได้เข้าไปในศูนย์บำบัด เขารออยู่ที่หน้าประตู

นานาพาโซฟีออกมาจากด้านใน และพนักงานก็วางกระเป๋าเดินทางของโซฟีไว้ท้ายรถ

ทันทีที่โซฟีเห็นมาร์ช เธออดไม่ได้ที่จะกังวลใจและหวาดกลัว เธอซ่อนตัวอยู่ข้างหลังนานาและไม่กล้าที่จะมองเขา

มาร์ชคิดว่าในเมื่อเขาตกลงกับนานาแล้ว และเขาก็เป็นผู้ชายด้วย ดังนั้นเขาไม่ควรจุกจิกกับผู้หญิงมาก เขาจึงเริ่มปฎิบัติดีต่อโซฟีว่า: “ฉันดีใจมากที่เธอหายดีได้แล้ว ฉันจะไม่โทษเธอกับเรื่องที่ผ่านมา ขึ้นรถเถอะ กลับไปแล้วก็ทำตัวตามสบายเหมือนบ้านตัวเอง แล้วฉันจะดูแลเธอเหมือนน้องสาวของนานา อย่าคิดมากไป”

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็ยื่นมือขวาออกไป พยายามคลี่คลายเรื่องที่ไม่ดีในอดีตกับเธอ

นานาแสดงสีหน้าเห็นด้วยอย่างมากกับเขา และใช้สายตาให้กำลังใจโซฟี

โซฟียืนออกจากด้านหลังนานา ตอบกลับมาร์ชและจับมือเขาอย่างรวดเร็วว่า: “เมื่อก่อนเป็นปัญหาของฉันเอง ฉันขอขอโทษคุณด้วย และฉันสัญญาว่าจะไม่บ้าแบบนี้อีก”

“โอเค ขึ้นรถกันเถอะ” นานาดึงเธอเข้าไปในรถแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “กลับไปเร็วๆกัน ไปดูประตูห้องที่ฉันจัดเตรียมไว้ให้เธอ ถ้าเธอไม่ชอบอะไรก็พูดมาได้ ฉันจะไปเปลี่ยนให้เธอ……”

เมื่อพวกเขากำลังจะขึ้นรถแถวหลัง ก็มีคนเรียกโซฟีว่า: “ในเมื่อออกจากโรงพยาบาลแล้ว ก็กลับบ้านกับฉัน คนในครอบครัวต่างคิดถึงเธอมาก”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ โซฟีถึงกับชะงัก และนานาปล่อยเธอแล้วมองดูแม่ของโซฟีที่ปรากฏตัวขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้

ดูเหมือนเธอรู้ว่าโซฟีจะออกจากโรงพยาบาลในวันนี้ และตั้งใจมาดักรอพวกเขาที่นี่

นานายืนอยู่หน้าโซฟีและพูดกับแม่ของโซฟีว่า: “คุณป้าคะ ฉันช่วยคุณถามเธอแล้ว เธอไม่ต้องการกลับไปแต่งงาน แต่อยากอยู่ที่เมืองCมากกว่า”

“เธอจะพาเธอไปไหน” แม่ของโซฟีมองพวกเขาแล้วพูดว่า “พวกคุณเป็นอะไรกับใคร ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด ไม่มีสิทธิ์พาลูกสาวของฉันไป”

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋าที่เธอถืออยู่ และกล่าวว่า: “เธอเป็นคนมีปัญหาทางจิต มีเฉพาะญาติเท่านั้นที่สามารถทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองของเธอและตัดสินใจว่าเธอควรไปที่ไหนและไม่ควรไปที่ไหน”

นานาฉกกระดาษจากมือของเธอ มันเป็นเอกสารยื่นเรื่องเป็นผู้ปกครอง ดูเหมือนว่าแม่ของโซฟีมีการเตรียมมาแล้ว

“ฉันไม่มีปัญหาทางจิต ฉันไม่อยากกลับไปกับเธอ” โซฟีพูดอย่างประหม่าอีกครั้ง “คู่แต่งงานที่แม่จัดให้ฉัน ฉันยังไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย ดังนั้นฉันไม่เห็นด้วย!”

แม่ของโซฟีมองมาที่เธอและพยายามโน้มน้าวใจเธอ เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลและอ่อนโยนว่า: “เรื่องแต่งงานไม่ต้องรีบร้อน เธอจะได้พบกันหลังจากกลับไป และพวกเธอทั้งสองใช้เวลาร่วมกันก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที พ่อและน้องชายของเธอต่างคิดถึงเธอมาก กลับไปหาพวกเขาเถอะ พ่อของเธออาการไม่ค่อยดี เขาป่วยและตอนนี้เขาไม่สามารถแม้แต่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาล”

โซฟีอดไม่ได้ที่จะถูกโน้มน้าว อันที่จริงเธอไม่ได้ไม่คิดถึงครอบครัวของเธอเลย แม้ว่าตั้งแต่เด็กเธอจะไม่ชอบบรรยากาศที่อึดอัดของครอบครัว