บทที่ 688 จูบอย่างแรง

“เด็กบ้า เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้กับบ้าน เธอกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย เธอถูกทำลายไม่เป็นไร แต่น้องชายของเธอยังมีอนาคตที่ดี ไม่ควรปล่อยให้เขาเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยใช่ไหม!” แม่ของโซฟีปิดบังรังเกียจโซฟีอีกต่อไป

นานาสูดหายใจเข้า แต่เพื่อไม่ให้โซฟีถูกกระตุ้นจากสิ่งต่างๆที่บ้านอีก เธอจึงถามว่า: “จ่ายเท่าไหร่ คุณต้องการเงินช่วยเหลือเท่าไหร่?”

โซฟีอยากจะหยุดและพูดว่า: “นานา เธอช่วยฉันมามากแล้ว ฉันเป็นหนี้เธอไม่ได้อีกแล้ว……”

ก่อนที่เธอจะพูดจบ แม่ของโซฟีก็พุ่งเข้ามาตบเธอและพูดด้วยความเกลียดชังว่า: “เด็กบ้า เพื่อนของเธอยังฉลาดกว่าเธอมาก เลี้ยงเธอมาอย่างเปล่าประโยชน์จริงๆ!”

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเจ็บปวดราวกับว่าข้อมือกำลังจะหัก “ฉันสอนลูกสาวของฉัน แล้วคุณจะมายุ่งอะไรด้วย ปล่อยนะ! ถ้าไม่ปล่อยฉันจะโทรเรียกตำรวจ!”

นานารีบดึงมาร์ชไว้และกระซิบว่า: “อย่าโกรธกับคนแบบนี้เลย แค่ต้องการเงินเท่านั้น และนายพูดเสมอว่าสิ่งที่สามารถแก้ไขได้ด้วยเงินไม่ใช่ปัญหาเหรอ ฉันต้องการให้เงินกับเธอ และให้เธอกลับปารีสไป”

มาร์ชเหวี่ยงข้อมือแม่ของโซฟีออก และไปดูโซฟีที่ถูกตบว่าเป็นไรหรือไม่ ไม่อยากเจรจาข้อตกลงกับคนไร้ยางอายแบบนั้น

นานาถามแม่ของโซฟีอย่างเย็นชา “คุณต้องการเท่าไหร่?”

“ไม่มากหนึ่งแสนยูโร” แม่ของโซฟีคิดอยู่นานว่าควรจะเอาเท่าไหร่

อันที่จริงเธอยังถามคนรู้จักที่นี่เกี่ยวกับสถานการณ์ของนานาและสามีของเธอด้วย ปรากฎว่าสามีของนานาเป็นเศรษฐีของที่นี่ ดังนั้นเงินหนึ่งแสนยูโรก็คงไม่สะทกสะท้านสำหรับพวกเขา

นานากัดฟันและพูดว่า: “โอเค ตัวเลขนี้ไม่มีปัญหา แต่คุณต้องลงนามข้อตกลงกับฉันต่อหน้าทนายเพื่อสละสิทธิ์ในการดูแลของโซฟี และอย่ามาที่เมืองC เพื่อตามหาเธออีก”

“ไม่มีปัญหา แค่ข้อตกลงเอง ฉันจะเซ็นมัน” แม่ของโซฟีตอบตกลงและถามว่า “แต่เมื่อไหร่จะจ่ายเงินหนึ่งแสนให้ฉัน”

นานาพูดทันทีว่า “อีกสองวันเจอกันที่สำนักงานกฎหมาย หลังจากลงนามในข้อตกลงแล้วเอาเงินใส่หัวไป”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอดึงโซฟีขึ้นรถทันที และมาร์ชก็นั่งที่เบาะข้างให้ปาร์คขับรถ

แม่ของโซฟีหลีกทางไปอีกข้างโดยรู้สึกว่าแผนของตัวเองสำเร็จแล้ว เธอมองดูรถที่ขับออกไปด้วยความทะนงตน

ระหว่างทาง โซฟีเอามือปิดแก้มที่ร้อนผ่าวของเธอและพูดอย่างเศร้าว่า: “พอมีปัญหาพวกเขาค่อยจำลูกสาวคนนี้ได้…… นานา เธอไม่ควรตกลงกับเธอเลย นั่นหนึ่งแสนยูโรเลยนะ ฉันไม่อยากติดหนี้พวกเธอมากขนาดนี้…… ฉันจะกลับไปแต่งงานดีกว่า……”

“เธอกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร ฉันไม่ยอมให้เธอไปแต่งงานง่ายๆแบบนี้หรอก” นานาขัดเธอแล้วดึงมือที่ปิดหน้าออก “ให้ฉันดูหน่อยว่าหน้าเธอเจ็บไหม เธอต้องการใช้เธอทำเงินและยังทำร้ายเธอด้วย มันโหดร้ายเกิดไปแล้ว!”

“บ้านของฉันให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง ฉันยังมีน้องชายที่อายุน้อยกว่าฉันไม่กี่ปี ในสายตาของพวกเขามีแต่น้องชายไม่สนใจฉัน และนั่นเป็นเหตุผลที่ตอนฉันเรียนอยู่มหาวิทยาลัยถึงหอไม่อยากกลับบ้าน”

นานารีบตรวจดูแก้มที่ถูกตบอย่างระมัดระวังแล้วพบว่ามันแดงเล็กน้อย แต่ไม่พบรอยถลอกอะไร จึงพูดอย่างโล่งใจว่า: “โชคดีที่ผิวไม่ถลอก กลับไปประคบหน้าก็ไม่เป็นไรแล้ว”

“นานา เธอฟังฉันอยู่หรือเปล่า เธอขอมากเกินไป……”

“เทียบกับความปลอดภัยและความสุขของเธอแล้ว มันไม่เยอะเลย” นานาจับไหล่ของเธอและพูดว่า “แม้ว่าแม่ของเธอจะทำเกินไป แต่เกิดเรื่องขึ้นกับครอบครัวของเธอ และเธอก็เป็นห่วงพวกเขาด้วยใช่ไหม? ให้พวกเขาผ่านวิกฤตปัจจุบัน เธอก็จะได้ไม่ต้องกังวลและพวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะใช้เธออีกต่อไป ฉันคิดว่าข้อตกลงนี้เป็นข้อตกลงที่ดี”

โซฟีไม่รู้จะขอบคุณเธออย่างไร และมองไปยังทิศทางที่มาร์ชนั่งอย่างกังวลใจ

นานาเข้าใจสิ่งที่เธอกังวล จึงถามมาร์ชว่า: “คุณสามี นายคิดว่าดีใช่ไหม?”