บทที่ 689 ดีมากจนไม่มีที่ติ

หลังจากวันนี้เสร็จงานของบริษัทอย่างมีประสิทธิภาพ พอถึงเวลาเลิกงานมาร์ชก็ไปรับนานาที่สำนักงาน และพวกเขากลับถึงบ้านก่อนเวลาอาหารค่ำ

ในห้องทานอาหาร โซฟีและแก้วกำลังจัดวางอาหารออกมาจากห้องครัว เมื่อเห็นพวกเขา แก้วก็รีบพูดว่า: “คุณชาย นายหญิง วันนี้พวกคุณกลับมาเร็วจัง เดี๋ยวก็สามารถกินข้าวได้แล้วค่ะ”

นานาตอบตกลง แล้วมาร์ชจับมือเธอพาไปที่ห้องเด็กทารกและเห็นพี่เลี้ยงกำลังเล่นกับเด็กทั้งสองคน

“ขอบใจมาก ไปกินข้าวที่ห้องครัวก่อนเลย” มาร์ชพูดกับพี่เลี้ยงเสร็จแล้วอุ้มหวานขึ้นมา เขารู้สึกว่าความเหนื่อยล้าของทั้งวันนั้นหายไปหมดแล้ว

พี่เลี้ยงออกจากห้องทารก นานาก็อุ้มตาณขึ้นมา ชี้ไปที่มาร์ชและพูดกับตาณว่า: “ดูสิว่าพ่อของลูกเป็นคนลำเอียงแค่ไหน ในสายตามีแต่น้องสาวเท่านั้น”

มาร์ชอุ้มหวานเดินเข้าหาพวกเขา เหยียดคอจูบตาณแล้วจ้องไปที่นานาพูดว่า: “ใครบอกว่าฉันลำเอียง ฉันแค่กลัวว่าถ้าไม่อุ้มหวานแล้วเธอจะร้องไห้ เด็กร้องไห้เยอะเกินไปไม่ดีต่อร่างกายนะ”

“ใช่ ใช่ ใช่ คุณมาร์ช คุณพูดถูก” นานาพูดแล้วจูบหวานและถามด้วยรอยยิ้มว่า “ยันต์ไม่ร้องไห้ของนาย เขียนว่ายิ้มครบร้อยตัวยัง เขียนเสร็จแล้วก็รีบเอามา หวานของเราจะได้มีรอยยิ้มเป็นประจำ”

“ใกล้ล่ะ เหลือไม่กี่คำแล้ว”

ทันทีที่เสียงของพวกเขาพูดจบ ตาณก็หัวเราะคิกคักมองไปทางนานา

นานากำลังจะชมตาณยิ้มได้น่ารัก แต่หวานที่อยู่ในอ้อมกอดของมาร์ชเห็นพี่ชายหัวเราะ เธอกลับร้องไห้ขึ้นมา

มาร์ชรีบยกเธอขึ้นมาแล้วโยกไปมาปลอบเธอ แต่เธอไม่หยุดร้องไห้เลย

“ตอนนี้เวลาทานอาหารเย็นแล้ว เธอร้องไห้เพราะหิวรึเปล่า?” นานาเดา

“ก็คงจะเป็นอย่างนั้น” มาร์ชกอดหวานแล้วหันกลับมาพูดว่า “ไปกันเถอะ ไปที่ห้องอาหารกัน ไปป้อนอาหารให้เจ้าหญิงน้อยของเรา”

นานามองเขาที่ท่าทางเหมือนพ่อเลี้ยง ก็หัวเราะตามเขาไป

ในห้องอาหาร เธอเห็นโซฟีจูงอธิที่มองดูโต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารอย่างมีความสุข และพูดกับอธิว่า: “ชอบกินอะไรเดี๋ยวน้าหยิบให้”

อธิพูดกล่าวอย่างสุภาพว่า: “น้าโซฟี ไม่ต้องหรอกครับ ผมหยิบเองได้”

“เก่งมาก” โซฟีพูดแล้วปล่อยให้อธินั่งลง

ในเวลานี้ อธิเห็นพ่อแม่ของเขาอุ้มน้องชายและน้องสาวมา จึงรีบวิ่งไปหาพวกเขาทันที เขาดูเหมือนพี่ชายคนโตขึ้นมาแล้ว และถามว่า: “พ่อครับ ทำไมหวานร้องไห้อีกแล้ว ฉี่ราดหรือเปล่า?”

ผู้ใหญ่ที่อยู่ข้างๆต่างก็หัวเราะขึ้นมา มาร์ชอุ้มหวานด้วยมือข้างหนึ่ง เอามืออีกข้างลูบหัวเขาแล้วพูดว่า: “น้องสาวไม่ได้ฉี่ราด เธอหิวแล้ว ลูกไปกินข้าวก่อน เราต้องป้อนข้าวน้องชายและน้องสาวอิ่มก่อน”

ทันทีที่เขาพูดจบ ป้าโบว์ก็หยิบอาหารบดสองชามออกจากครัวแล้วพูดว่า: “คุณชาย นายหญิง พวกคุณไปกินข้าวกันก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันกับพี่เลี้ยงจะป้อนข้าวให้เด็กๆเอง”

มาร์ชนั่งลงและยังกอดหวานไว้พูดว่า: “ไม่เป็นไร พวกเธอไปพักผ่อนกินข้าวก่อน ฉันจะป้อนเอง”

ป้าโบว์ยิ้มและไม่พูดอะไร แล้วพาพี่เลี้ยงเข้าไปในครัวอีกครั้ง

นานาหยิบอาหารบดอีกชามและเตรียมที่จะป้อนตาณด้วยตัวเอง แล้วพูดกับโซฟีว่า: “เธอกับอธิกินกันก่อนเลย ไม่ต้องเป็นห่วงเรา”

โซฟีตอบเสียมอืม และดูแลอธิให้กินข้าวก่อน

เธอไม่ได้ขยับตะเกียบ และเมื่อเห็นนานาและมาร์ชต่างป้อนลูกกินข้าว เธอก็รู้สึกอิจฉามาก

เธออดไม่ได้ที่จะมองไปที่มาร์ช เธอเคยคิดว่ามาร์ชเป็นผู้ชายที่เย็นชาและไม่ชอบยิ้มแย้ม แต่ไม่คิดว่าอยู่ในบ้านแล้วเขาจะกลาบเป็นคนละคน ดีต่อลูกและภรรยามากจนไม่มีที่ติ