บทที่ 691 เรื่องที่มีครั้งเดียวในชีวิต

เมื่อถึงต่างประเทศ สกายไม่คิดว่าแม่ของชาร์วีจะไม่อาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ที่แออัด แต่พักอยู่ในเมืองเล็กๆ

สภาพแวดล้อมทางธรรมชาติของเมืองเล็กๆนั้นสวยงามมาก คฤหาสน์หลังเล็กๆมีลานด้านหน้าและสวนด้านหลัง ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าบรรยากาศที่อยู่อาศัยของที่นี่เงียบสงบและสะดวกสบาย

หลังจากที่แม่ของชาร์วีเห็นสกาย เธอยิ่งดูก็ยิ่งพอใจ รูปร่างที่ขาวสะอาดของธอก็ดี คนก็มีมารยาทมาก ไม่เหมือนผู้หญิงด้านนอกที่นอกลู่นอกทาง

เธอฟังชาร์วีพูดอีกว่า สกายยังเป็นครูสอนเต้นรำ เคยเป็นนักเต้นบัลเลต์มาก่อน เธอก็ชอบมากขึ้นไปอีก และยังโทษชาร์วีที่ไม่บอกเธอก่อน จนเธอต้องเสียแรงวุ่นกับเรื่องใหญ่ของชีวิตของเขา

หลังจากที่ชาร์วีและสกายจัดการที่พักอาศัยเรียบร้อยแล้ว แม่ของชาร์วีคิดว่าสกายหลับไปก่อนแล้ว จึงเรียกชาร์วีไปที่ห้องนั่งเล่น

แม่และลูกชายไม่ได้เจอกันมาสองปี เมื่อก่อนชาร์วีจะมาเยี่ยมเธออย่างน้อยปีละครั้ง แต่สองปีมานี้ไม่รู้ว่าเขายุ่งอะไร มักบอกว่ามาร์ชและบริษัทขาดเขาไม่ได้ แม้แต่เวลามาเยี่ยมเธอสองสามวันก็ไม่มี

เธอจึงต้องโทรหรือวิดีโอคอลกับเขาบ่อยๆเท่านั้น แต่ทุกครั้งที่พูดได้ไม่กี่คำ เด็กคนนี้ก็รำคาญเธอแล้ว ทำเอาเธอโกรธมากเลย

“ลูกมักบอกยุ่งอยู่เสมอ ฉันว่าลูกมีภรรยาและลืมแม่คนนี้มากกว่า” แม่ของชาร์วีอดไม่ได้ที่จะตบหัวเขา ปากบอกว่าโกรธ แต่ใบหน้าของเธอกลับยิ้มแย้ม

ชาร์วีปกป้องศีรษะของเขา และพูดอย่างเป็นกันเองว่า: “เบาๆหน่อย อย่าตีฉันจนโง่สิ! ฉันยุ่งมากจริงๆ สองปีมานี้เกิดเรื่องมากมายขึ้นกับมาร์ชไม่หยุดหย่อน แล้วฉันจะทิ้งเขาไปไม่ได้ใช่ไหม เมื่อก่อนแม่เป็นคนบอกเองว่าต้องเป็นคนรู้จักตอบแทนบุญคุณ”

“ลูกขี้เล่นไม่จริงจังเสมอ จะช่วยมาร์ชได้เหรอ? ไม่สร้างปัญหาให้เขาก็ดีแค่ไหนแล้ว”

ชาร์วีต้องการเถียงกลับเธอด้วยความไม่พอใจ แต่เธอไม่ให้โอกาสเขาเถียงกลับ และถามตรงๆว่า: “ตอนนี้พวกเธอก็จดทะเบียนแล้ว จะจัดงานแต่งงานเมื่อไหร่? และจะพักอยู่ที่นี่นานแค่ไหน ให้จัดงานที่นี่ก่อน พอกลับเมืองC แล้วค่อยไปจัดที่นั่นอีกครั้ง เรื่องใหญ่อย่างงานแต่งงานแบบนี้ จะไม่ทำอะไรอย่างลูกได้ยังไง”

“แม่ ไว้ชีวิตผมเถอะ ผมและสกายไม่ชอบทำอะไรเผยแพร่แบบนั้น แค่ตัวเองมีความสุขก็พอแล้ว ทำไมต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนั้นด้วย” อันที่จริงชาร์วีก็อยากจัดงานแต่งที่สนุกสนาน แต่สกายไม่อยากเผยแพร่ให้ใครรู้ เพราะฉะนั้นตอนที่จดทะเบียน เขาจึงรับปากกับสกายว่าจะไม่จัดงานแต่งงาน

แม่ของชาร์วีมุ่ยปากและพูดว่า: “ลูกกำลังพูดอะไร การแต่งงานเป็นเรื่องที่มีครั้งเดียวในชีวิต จัดงานแต่งงานจะเรีกว่าเผยแพร่ได้ยังไง แม่ว่าลูกขี้เกียจมากกว่า ขี้เกียจจนเป็นตะคริว ผู้หญิงดีๆอย่างสกายทำไมถึงตกหลงรักลูกได้!”

“แม่ ในสายตาของแม่ ผมไม่มีอะไรดีสักอย่างเลยเหรอ”

“ก็ไม่เชิง เมื่อไหร่ที่ให้แม่ได้อุ้มหลาน แม่ก็จะคิดว่าลูกยังมีประโยชน์อยู่” เมื่อแม่ของชาร์วีคิดว่าความปรารถนาที่จะอุ้มหลานของเธอนั้นอยู่ไม่ไกลแล้ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างมีความสุข

ชาร์วีพูดติดอ่างสองสามครั้ง และพูดติดตลกโดยไม่ลังเลว่า: “ที่แท้ผมเป็นแค่เครื่องมือในการสืบทอดเชื้อสาย”

“เจ้าลูกบ้า” แม่ของชาร์วีตีเขาอีกครั้งและพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ฉันว่าอย่างงี้ไหม อย่างน้อยพวกเธอต้องจัดงานแต่งงานที่นี่ ให้เพื่อนๆของแม่ที่นี่รู้ว่าลูกชายของแม่แต่งงานแล้ว ไม่อย่างนั้นถึงแม้แม่จะไม่ทำอะไร พวกเขาก็จะแนะนำนัดบอดให้ลูกอีก”

ชาร์วีไม่รู้ว่าสกายจะเห็นด้วยหรือไม่ แต่แม่ของเขาพูดขนาดนี้แล้ว เขาจึงพยักหน้าอย่างจริงจังและพูดว่า: “ตกลง อยู่ในที่ของคุณแล้วก็ต้องเชื่อฟังคุณ”

“นี่ถึงจะเป็นลูกชายที่ดีของแม่” แม่ของชาร์วีหยิบกล่องหนึ่งออกมาจากใต้โต๊ะด้วยรอยยิ้ม ผลักมันไปข้างหน้าเขาแล้วพูดว่า “ช่วงนี้ลูกยุ่งมาก ไม่รู้ว่าจะมีเวลามาเยี่ยมแม่เมื่อไหร่อีก ในนี้คือโฉนดบ้านและบัตรเงินฝากสองใบ ส่วนรหัสผ่านบัญชีก็อยู่ข้างในด้วย ต่อจากนี้ก็ส่งต่อให้ลูกเก็บไว้……”

“แม่ ทำไมจู่ๆถึงพูดเรื่องแบบนี้กับผม? แม่คงไม่ใช่ว่าป่วยเป็นโรคอะไรใช่ไหม?”