บทที่ 692 ฉันยินดี

ก่อนแม่เธอจะจากไปเธอพูดถูก เธอโชคดีแค่ไหนที่ยังได้พบกับความสุขที่แท้จริง อย่าปล่อยให้พรที่พระเจ้าให้เธอเสียเปล่าไป

ชาร์วีกลับมาที่ห้องหลังจากพูดคุยกับแม่ของเขาเสร็จ และเห็นว่าสกายตื่นอีกครั้ง เธอนอนลืมตาอยู่บนเตียง

เขานั่งข้างเธอแล้วถามว่า: “ทำไมถึงตื่นล่ะ? ติดเตียงเหรอ หรือนอนไม่คุ้นชิน?

“ฉันไม่ได้เรื่องมากขนาดนั้น น่าจะคอแห้งเลยตื่นขึ้นมา นายไปไหนมา ทำไมถึงยังไม่นอนอีก” สกายแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรเลย

ชาร์วีเกาหัวของเขาและกล่าวว่า: “ก็แม่ของฉันนะสิ ลากไปพูดนั่นพูดนี่ด้วย แล้วก็จู้จี้อยู่นาน”

“นายไม่ได้เจอแม่ของนายมานานแล้ว เธอคงคิดถึงนายมาก” สกายผลักเขาและพูดว่า “นายควรใช้เวลาอยู่กับเธอมากๆ ไม่ต้องอยู่กับฉันหรอก”

ชาร์วีนั่งอยู่บนเตียงไม่ไปและพูดว่า: “ตอนนี้กี่โมงแล้ว แม้ว่าฉันอยากจะอยู่กับเธอ ก็ไม่ควรไม่ให้เธอนอนหลับใช่ไหม”

“อ้อ” สกายเหลือบมองนาฬิกาที่ผนัง เกือบเลยเวลาเที่ยงคืนแล้ว “งั้นนายก็ควรพักผ่อนแล้ว”

ชาร์วีไม่ได้นอนลง เขาหันไปด้านข้างจ้องมองเธอ และนึกถึงเรื่องการแต่งงานที่รับปากแม่เขาไว้ ต้องรีบสื่อสารกับสกายโดยเร็วที่สุด ถ้าเกิดพรุ่งนี้เช้าแม่ของเขาพูดออกมาโดยตรง แล้วสกายไม่ยอมต้องยุ่งยากแน่

“นายไม่นอน แล้วมามองฉันแบบนั้นทำไม?” สกายคิดว่าเขามีความต้องการในเรื่องนั้นหรือเปล่า จึงหน้าแดงพูดว่า “คืนนี้ไม่ได้ ฉันยังไม่พร้อม……”

“ฉันพบว่าความคิดของเธอมีปัญหามาก เธอมักคิดอะไรอยู่กันแน่” ชาร์วีหยอกล้อเธอ “หรือเธอต้องการ?”

สกายพลิกตัวกลับทันที หันหลังให้เขาและพูดอย่างเขินอายว่า: “ไม่ใช่สักหน่อย”

ชาร์วีดึงเธอกลับมาแล้วพูดว่า: “เธอหันกลับมาดีกว่า ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ”

“เรื่องสำคัญอะไร นายจะมีเรื่องสำคัญอะไรได้บ้าง” สกายพูดโดยหันหลังให้เขา

“ฉันอยากคุยเรื่องจัดงานแต่งงานกับเธอ” ชาร์วีพูดเสียงดัง

สกายพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง เธอก้มศีรษะและไม่ได้บอกว่าไม่เห็นด้วย “งานแต่งงานอะไร?”

“แม่ฉันบอกว่าอยากให้เราจัดงานแต่งงานกันที่นี่ ฉันสัญญาว่ามันจะไม่ยุ่งยาก……”

“ตกลง ฉันตกลง” สกายไม่รอให้เขาพูดจบก็ตอบตกลง

ชาร์วีมองดูเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอตกลงจัดงานแต่งงาน และไปเผชิญหน้ากับแขกกับงั้นเหรอ?”

“อืม นี่เป็นความต้องการของแม่นาย ฉันเคารพเธอ” สกายไม่ลังเลหรือฝืนอะไรเลย

“อะไรแม่ของฉันแม่เธอ ตอนนี้เธอควรเปลี่ยนเรียกแม่แล้ว” ชาร์วีให้เธอเรียกแม่ของตัวเองให้ถูก และยังเอื้อมมือไปสัมผัสอุณหภูมิที่หน้าผากของเธอ “เธอไม่มีไข้นิ ทำไมถึงเปลี่ยนไปล่ะ?”

“ฉันปกติดี ไม่เคยมีครั้งไหนที่ฉันปกติมากไปกว่านี้อีกแล้ว” สกายมองไปที่เขาแล้วถามว่า “แล้วนายอยากจัดงานแต่งงานไหม ถ้าไม่อยากจัดก็ช่างมันเถอะ……”

“ใครบอกว่าฉันไม่อยากจัด ฉันอยากจัดแน่นอนอยู่แล้ว”

“งั้นก็เคลียร์แล้ว นายยังอืดอาดอะไรอีก นอนกันเถอะ”

“เดี๋ยวก่อน ยังมีนี่อีก” ชาร์วีหยิบแหวนออกมาจากกระเป๋าชุดนอนของเขา และสวมมันลงบนนิ้วนางซ้ายของเธอ “เรารีบร้อนกันจดทะเบียนสมรส และไม่ได้ซื้อแหวนแต่งงาน แหวนนี้แม่ของฉันให้เธอมา เธอลองดูว่าเหมาะกับเธอไหม?”