บทที่ 693 รู้สึกเสียดาย

เมืองC สำนักงานเอนเจล

ในช่วงเวลาอาหารกลางวัน นานากำลังจะเชิญเพื่อนร่วมงานไปกินข้าวเที่ยงที่ร้านอาหารชาที่เพิ่งเปิดใหม่ชั้นล่าง

จู่ๆอันดาก็ปรากฏตัวขึ้นที่ประตูสำนักงานของเธอ เคาะประตูที่เปิดอยู่และพูดว่า: “คุณมีนา นี่คือจะออกไปกินข้าวเหรอ?”

นานาเงยหน้าขึ้นและพบว่าเป็นเธอ จึงถามอย่างมีความสุขว่า: “ไม่ใช่บอกว่ามีธุระที่เมืองD เหรอ ธุระที่นั่นจัดการเสร็จแล้วเหรอ? ถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้”

“อืม ทุกอย่างเรียบร้อยดี” อันดาเดินไปหาเธอ หยิบการ์ดเชิญสีแดงออกจากกระเป๋าแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาส่งระเบิดสีแดงให้เธอ”

นานาหยิบการ์ดเชิญมาดู ดีใจจนดึงเธอวนไปรอบๆและพูดด้วยความประหลาดใจว่า: “ในที่สุดเรื่องแต่งงานของเธอและเซทท์ก็กำหนดได้สักที! นี่ก็เหลือเวลาห่างจากเดือนตุลาคมไม่กี่วัน เยี่ยมมากเลย! ถ้าต้องการอะไรให้ ฉันช่วยก็บอกมาได้เลย”

อันดาคว้าตัวเธอแล้วพูดว่า: “ดูซิเธอมีความสุขมากกว่าฉันอีก ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เกรงใจเธอหรอก ห้องเจ้าบ่าวเจ้าสาวเอย ลองชุดแต่งงานเอย ฉันจะให้เธออยู่เป็นเพื่อนแน่ และถึงไม่อยากช่วยก็ปฏิเสธไม่ได้”

“ไม่มีปัญหา”

นานาทำมือโอเคให้เธอ ไม่โซฟียืนอยู่ที่หน้าประตูตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วถามว่า: “ นานา เธอยังจะไปกินข้าวเที่ยงไหม? ทุกคนกำลังรอเธออยู่”

นานานึกขึ้นได้แล้วพูดว่า: “พวกเธอไปจองที่นั่งกันก่อนเลย เดี๋ยวอันดาและฉันค่อยไปหา”

อันดาหันไปมองโซฟี ทักทายเธอและพูดว่า: “สวัสดีโซฟี เธอยังจำฉันได้ไหม ฉันได้ยินมาว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว”

“จำได้แน่นอน” โซฟีพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม “ดูหน้าเธอมีชีวิตชีวา จะมีข่าวดีๆอะไรใช่ไหม”

นานาชูการ์ดเชิญในมือของเธอและตอบเธอว่า: “เธอจะเป็นเจ้าสาวเร็วๆนี้แล้ว มาส่งการ์ดเชิญโดยเฉพาะ”

“อันดา ยินดีด้วยนะ” โซฟีบอกกับเธอ

นานามองไปที่โซฟี แล้วมองไปที่อันดา เธอนึกอะไรคิดขึ้นแล้วพูดกับอันดาว่า: “หาเพื่อนเจ้าสาวได้ยัง?”

อันดาขมวดคิ้วและพูดว่า: “กำลังกังวลเรื่องนี้อยู่พอดี ฉันก็มีแค่เธอที่เป็นเพื่อนสนิท แต่เธอแต่งงานแล้ว……”

“นี่ไม่ใช่เหรอ” นานาผลักโซฟีไปที่เธอ “เธอให้โซฟีเป็นเพื่อนเจ้าสาวของเธอ และสองสาวน้อยในสำนักงานด้วยก็ได้นะ”

“จริงด้วย ทำไมฉันถึงคิดไม่ถึงนะ ในที่สุดเรื่องเพื่อนเจ้าสาวก็จัดการเสร็จ” อันดายิ้มขึ้นอีกครั้ง

โซฟีกังวลเล็กน้อยและพูดว่า: “ฉันจะเป็นเพื่อนเจ้าสาวได้เหรอ ฉันกลัวจะนำโชคร้ายมาสู่งานแต่งงาน……”

นานาขัดจังหวะเธอทันทีและพูดว่า: “โชคร้ายอะไร เธอโชคร้ายตรงไหน?”

“ใช่แล้ว เธออย่าคิดอย่างนั้นสิ” อันดายังพูดอีกว่า “ตราบใดที่ผู้หญิงยังไม่แต่งงานก็สามารถเป็นเพื่อนเจ้าสาวได้ เธอเป็นคนโตในต่างประเทศอย่าเชื่ออะไรแบบนี้สิ ฉันคิดว่าได้ก็คือได้”

“อืม งั้นฉันจะฟังเธอ ฉันไปร้านน้ำชากับเพื่อนร่วมงานคนอื่นก่อนนะ พวกเธอคุยกันต่อได้เลย” โซฟีออกจากออฟฟิศไป

นานาดึงอันดามา และถามต่อไปว่า: “เรื่องการขอลาของเซทท์เสร็จแล้วใช่ไหม พอจัดงานแต่งแล้วพวกเธอจะไปฮันนีมูนกันที่ไหน?”

“สถานีตำรวจไม่ใช่ว่าขาดเขาไปแล้วก็ดำเนินต่อไม่ได้” อันดาโกรธเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เซทท์มักจะถือว่าสถานีตำรวจเป็นบ้านของเขาตลอด แต่โชคดีที่เขารักษาสัญญาและขอลากับหัวหน้า “ส่วนทริปฮันนีมูน ฉันอยากไปเกาะที่พวกเธอเคยจะจัดงานแต่งงาน”

“อ้อ”

“เกาะนั่นสวยมาก คราวที่แล้วเรารีบร้อนกันมากจนอยู่แค่ไม่ถึงสองวัน และฉันก็คิดถึงมันมาโดยตลอดเวลา” อันดาพูดด้วยความคาดหวัง