บทที่ 694 ฉันไม่ได้เล่นนะ

มาร์ชและเซทท์ตกลงที่จะไปเกาะด้วยกันแล้วถามอีกว่า: “ได้ไปตรวจสอบบาร์ที่โซฟีบอกหรือยัง แล้วเจอปัญหาอะไรไหม?”

“ฉันไม่คิดไม่ถึงจริงๆนะ ว่าเบื้องหลังเจ้าของเดิมของบาร์นั้นจะเป็นกิ่ง ภูผาเป็นคนแรกที่ให้ทุนสนับสนุนเธอเปิดมันในเมืองC และนอกจากนี้ยังเป็นที่ที่ภูผามาเจอกันในช่วงปีแรกๆเป็นการส่วนตัวกับกิ่งที่เมืองC

“เจ้าของเบื้องหลังคนเดิมนั้นหมายความว่าอะไร”

“ตอนที่เราไปตรวจสอบ บาร์นั้นได้ขายไปแล้วและเจ้าของปัจจุบันไม่รู้อะไรเลย แต่ในบาร์มีพนักงานทำความสะอาดที่ทำงานมานานเป็นกว่าสิบปี และถามจากปากคนทำความสะอาดนั้นเราถึงได้ข้อมูลมา”

“ดูเหมือนว่าเราจะรู้เรื่องบาร์นี้ช้าไปหน่อย” มาร์ชรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

เซทท์กล่าวว่า: “ไม่ต้องกังวล ทั้งตำรวจในอุษาคเนย์และฝ่ายของเราจะไม่ยอมแพ้ที่จะจับกุมกิ่ง ไม่ว่าสุนัขจิ้งจอกจะฉลาดแค่ไหน แต่ก็ต้องมีสักครั้งที่หางของมันจะโผล่ออกมา”

“โอเค”

มาร์ชเพิ่งคุยกับเซทท์เสร็จ นานาก็ออกจากห้องน้ำและเห็นว่าเขาไม่ได้จัดการธุระต่อ ก็เดินไปที่หลังเขาแล้วเอาแขนโอบคอพูดว่า: “คุณมาร์ช งานสำคัญแต่สุขภาพก็สำคัญกว่า อยู่บ้านแล้วก็ไม่ต้องยุ่งกับงานแล้ว”

“เธอหมายความว่าให้ฉันอยู่กับเธอ” มาร์ชหันศีรษะและยิ้มอย่างชั่วร้ายให้เธอ

นานาจับใบหน้าของเขาและแสร้งทำเป็นหวาดกลัว: “คุณสามี รอยยิ้มของคุณมันเยิ้มมาก น่ากลัวจริงๆ”

“กล้าพูดว่าฉันเยิ้มงั้นเหรอ ยังมีเรื่องที่น่ากลัวรอเธออยู่อีก” จู่ๆมาร์ชก็ลุกขึ้นอุ้มเธอ โยนเธอลงบนเตียงแล้วกระโจนเข้าใส่เธอ

เธอกลิ้งตัวไปบนเตียงเพื่อหลบและหัวเราะ “คุณสามี คุณแบบนี้ดูตลกมาก”

มาร์ชกดเธอลงและจูบเธออย่างเสน่หา จากนั้นปล่อยเธอแล้วพูดว่า: “ดูสิเธออาบน้ำเสร็จไม่เป่าผมอีกแล้ว ระวังเป็นหวัดด้วย”

นานาคว้าผ้าขนหนูแห้งที่ตกอยู่บนเตียงแล้วพูดว่า: “ฉันอยากใช้ผ้าเช็ดให้แห้ง แต่นายไม่ให้เวลาฉันเช็ดผมให้แห้งเลย”

มาร์ชลุกขึ้นนั่ง หยิบผ้าเช็ดตัวของเธอแล้วเช็ดน้ำออกจากผมของเธอ

นานาโอบแขนรอบเอวของเขาอย่างขี้อ้อน ลูบไล้ที่ขาของเขา หลับตาแล้วพูดว่า: “ตอนฉันอาบน้ำ นายกำลังคุยโทรศัพท์กับใคร?”

“พนักงานในบริษัท มีเรื่องถามอะไรเขาหน่อย” มาร์ชไม่ได้บอกความจริง เพราะเพียงต้องการเซอร์ไพรส์เธอ

นอกจากนี้เขายังสั่งเซทท์ เรื่องนี้พวกเขาก็ต้องเก็บเป็นความลับด้วย

“ดึงขนาดนี้แล้วยังโทรหาพนักงานอีก นายจะไม่ให้เขานอนเลยเหรอ นี่มันมากเกินแล้วนะ”

เมื่อเห็นว่านานาไม่ได้สงสัยเลย เขายิ้มและพูดว่า: “ไม่ว่ายังไงเจ้านายที่ดีอย่างเธอมีน้อยเกินไป เอะอะอะไรก็เลี้ยงอาหารและให้ของขวัญเสมอ พนักงานของเธอคงมีความสุขที่สุด แต่ถ้าทำเหมือนเธอแบบนี้ สำนักงานของเธอสามารถทำกำไรเหรอ ตั้งแต่เปิดมาได้ผลกำไรเท่าไหร่ และแน่ใจนะว่าจะไม่ล้มละลาย”

“นายรู้ได้อย่างไงว่าวันนี้ฉันเลี้ยงพวกเขากินข้าว ใครเป็นคนบอกนาย” นานารู้สึกสบายมากเมื่อได้เอนตัวพิงขาและกอดเอวของเขา เธอรู้สึกง่วงเล็กน้อยแล้วถามว่า “นายแทรกสปายในสำนักงานของฉันหรือเปล่า?”

“โซฟีเลิกงานกลับบ้านมามีความสุขมาก เธอก็บอกฉันทุกอย่างแล้ว จะไปมีสปายอะไรกัน” มาร์ชพูดด้วยรอยยิ้ม

“อ้อ” นานาพูดอย่างง่วงนอน “ก็แค่เลี้ยงพวกเขากินข้าวบางครั้ง จะเสียงเงินสักเท่าไหร่เชียว”

“ฉันว่าให้อันช่วยดูบัญชีของสำนังงานบ้าง เธอก็จะรู้แล้ว” มาร์ชช่วยเธอเช็ดให้แห้ง วางผ้าเช็ดตัวไว้ข้างๆ และพบว่าเธอไม่มีเสียงใดๆแล้ว

เขามองดูเธออย่างระมัดระวัง คราวนี้เห็นได้ชัดว่าเธอหลับไปแล้ว

“นอน นอน นอน พอขึ้นเตียงแล้วก็หลับไปเลยทันที” เขากระซิบด้วยความโกรธ แต่ก็ยังคงเบามือเบาเท้าค่อยๆตั้งตัวเธอให้ตรง แล้วคลุมผ้าห่มผืนบางให้เธอ

เขานอนอยู่ข้างๆเธอ และอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย แต่ก็ไม่อยากที่จะปลุกเธอ เขาถอนหายใจ จูบหน้าผากเธอแล้วพูดเบาๆว่า: “เธอคือมือปราบในโชคชะตาของฉัน ฉันแพ้เธอแล้วจริงๆ”

เขาลุกขึ้นไปอาบน้ำเย็นที่ไปห้องน้ำ