บทที่ 695 ฉันสัญญาว่าจะไม่หนีแล้ว

แต่หลังจากขับรถมาได้ซักพัก อันดาก็ชี้ทางให้เธอและพูดว่า: “ไม่ใช่สนามบินนานาชาติ ตั๋วเครื่องบินที่ฉันกับเซทท์จองนั้นต้องขึ้นเครื่องที่สนามบินสำหรับธุรกิจ

“อะไรนะ ที่นั่นมีเที่ยวบินบินไปต่างประเทศด้วยเหรอ ที่นั่นไม่ใช่เครื่องบินสำหรับธุรกิจและเครื่องบินส่วนตัวขึ้นลงเหรอ” แม้ว่านานาจะขับรถไปตามที่เธอพูด แต่เธอก็รู้สึกแปลกใจมาก ทำไมพวกเขาถึงไปจองเครื่องบินส่วนตัวได้?

อันดารีบปกปิดแล้วพูดว่า: “ช่วงนี้ที่นั่นก็มีเที่ยวบินระหว่างประเทศด้วย แค่เธอไม่รู้”

“ไม่ใช่หรอกมั้ง เมืองC ก็ใหญ่แค่นี้เอง ฉันไม่เคยได้ยินว่ามีเที่ยวบินระหว่างประเทศขึ้นลงที่นั่นเลย” นานารู้สึกว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ จึงถามว่า “เธอกับเซทท์คงไม่ใช่ว่าถูกลอตเตอรี่หรอกนะ ถึงได้จองเครื่องบินสุดหรูแบบนี้”

อันดาพูดว่า: “ก็ไม่แพงเท่าไหร่หรอก ไปถึงแล้วเดี๋ยวเธอก็รู้เอง”

หลังจากที่เธอพูดจบ ไม่รอให้นานาถามคำถามใดๆอีก เธอก็หยุดและพูดว่า: “มองไปข้างหน้า ขับรถระมัดระวังหน่อย และอย่าพูดคุยขณะขับรถ”

เธอหาวขึ้นทันที เอนตัวพิงเบาะนั่งราวกับจะงีบหลับครู่หนึ่ง และหยุดพูดกับนานา

นานากำลังขับรถอยู่ โดยคิดว่าไม่รู้ว่าอันดาคนนี้กำลังทำอะไรอยู่ เธอรู้สึกว่าวันนี้เธอแปลกๆไปเล็กน้อย

เมื่อเธอจอดรถที่สนามบิน นานาช่วยเธอลากกระเป๋าเดินทางของเธอไปที่ลานสนามบิน หลังจากเดินไม่กี่ก้าว เธอเห็นเครื่องบินเจ็ตที่ทาด้วยสีชมพูและน้ำเงินซึ่งสะดุดตามาก

บนลำตัวเครื่องบินที่น่ารักนั้นมีลวดลายการ์ตูนที่วาดด้วยมือมากมาย และส่วนท้ายของเครื่องบินมีตัวอักษรใหญ่ที่โดดเด่น “นานา NO.1”

นานามองเครื่องบินส่วนตัวที่อยู่ไม่ไกลด้วยความประหลาดใจ และสับสนเล็กน้อย

อันดาที่ยืนอยู่ข้างเธอส่งเสียงเชียร์เกินจริงและอุทานว่า: “คราวนี้คุณมาร์ชลงทุนมาก ดูเครื่องบินที่ตั้งชื่อตามเธอสิ!”

“ฉันไม่ได้ตาบอด” นานาอดไม่ได้ที่จะมองเธอแล้วถามว่า “ตกลงกำลังทำอะไรอยู่? พูดมาซะ เธอสมรู้ร่วมคิดกับเขามานานแล้วใช่ไหม”

“ไม่เกี่ยวกับฉันนะ คุณมาร์ชอยากเซอร์ไพรส์เธอ เลยไม่ให้ฉันและเซทท์เปิดเผยกับเธอ” อันดายิ้มและโบกมือให้เธอ ทันใดนั้นมาร์ชและเซทท์ชายหนุ่มรูปงามสองคนก็เดินลงจากเครื่องบิน

อันดาวิ่งไปทางเซทท์ทันทีและตะโกนว่า: “คุณสามี ฉันทำภารกิจเสร็จสมบูรณ์แล้ว และพานานามาด้วย เธอโทษฉันที่ไม่บอกเธอล่วงหน้า นายช่วยฉันอธิบายให้เธอฟังหน่อยสิ”

เซทท์อ้าแขนอุ้มเธอขึ้น แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “เดี๋ยวมีคนอธิบายให้ เราไปขึ้นเครื่องบินรอกันก่อนเลย”

เธอเป็นเหมือนปลาหมึกยักษ์โอบมือและเท้ารัดตัวเซทท์ไว้ แล้วพูดว่า: “คุณสามี ฉันไม่อยากเดินแล้ว นายกอดฉันแบบนี้ไปเลย”

“คุณภรรยาจ๋า เธอหนักกว่าเดิมมาก จนฉันจะอุ้มเธอไม่ไหวแล้ว” เซทท์บ่นอย่างอ่อนหวาน แต่ก็ยังอุ้มเธอขึ้นเครื่องบินด้วยท่าทางที่แปลกๆนี้

นานายังคงยืนอยู่ที่นั่นเฝ้ามองมาร์ชที่กำลังเดินเข้ามาหาเธอ

มาร์ชสวมเสื้อสีน้ำเงินและกางเกงขายาวผ้าลินินที่มีสีเดียวกัน ซึ่งดูสบายตาและดูมีคุณภาพ เขาหล่อมากจนเธอละสายตาจากมันไม่ได้

นานาหันกลับมามองตัวเองที่สวมเสื้อตามสบาย ไม่แต่งหน้า ไม่มีเครื่องประดับ และลืมดูแลจัดผมก่อนออกไปข้างนอก

เมื่อมาร์ชเข้าใกล้ เธอหันหลังกลับอย่างรวดเร็วเพื่อต้องการกลับไปแต่งตัวอีกครั้ง

แต่มาร์ชคว้าเธอไว้และพูดอย่างเย็นชาว่า: “มีนา! เธอจะไปไหน เธอไม่ชอบเครื่องบินลำนี้เหรอ?”

นานาต้องการดิ้นรนออกจากเขา และพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “ดูฉันตอนนี้สิเหมือนป้าในตลาดเลย! เป็นความผิดของนายทั้งหมด ที่ไม่ได้แจ้งให้ฉันรู้ล่วงหน้า เวลาสำคัญแบบนี้ฉันไม่ได้เตรียมตัวอะไรเลย ปล่อยฉันนะ ให้ฉันกลับไป……”

มาร์ชรั้งมือของเธอไว้ไม่ให้เธอขยับ เขากอดเธอไว้ในอ้อมแขนและพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “เธอไม่ต้องเตรียมตัวอะไร ฉันเตรียมพร้อมไว้ให้แล้ว”