บทที่ 696 ทำให้เธอขอร้องฉัน

พวกเขาทั้งหมดอดกลั้นมองมาที่เธอ ทำให้เธอรู้ว่าตอนที่มาร์ชลงโทษเธอ เดาว่าทุกคนคงมองเห็นแล้ว

เธอพูดอย่างเขินอายว่า: “อยู่ที่กันหมดเลยเหรอ”

“นานา รีบมานั่งเร็ว และคาดเข็มขัดนิรภัยด้วย” โซฟีดึงเธอมานั่งข้างๆเธอ “ที่สำนักงานฉันได้บอกเฌอแล้ว เธอไม่ต้องห่วง”

“อ้อ ที่แท้พวกเธอรู้กันแล้ว มีฉันคนเดียวที่ไม่รู้” นานามองทุกคนแล้วพูดขึ้น

ทุกคนพยักหน้าให้เธอด้วยรอยยิ้ม และแก้วพูดอย่างอิจฉา “คุณหญิง เครื่องบินลำนี้ตั้งชื่อตามคุณ คุณชายโรแมนติกมาก คุณต้องมีความสุขมากแน่ๆ”

นานาไม่ซ่อนความสุขที่ล้นเหลือของเธออีกต่อไปแล้วก้มศีรษะตอบเสียงอืม

มาร์ชนั่งกับอธิตรงข้ามกับเธอ มุมปากของเขายกขึ้นและกระพริบตาพร้องกับส่งสายตาอันดึงดูดให้เธอ

นานาเข้าในในทันที แก้มของเธอร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

เขาเริ่มไม่จริงจังมากขึ้นเรื่อยๆแล้ว บนเครื่องบินมีตั้งหลายคน เขายังจะหยอกล้อเธออีก

เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็นและมองไปที่อื่น แต่สายตาอันดึงดูของมาร์ชถูกโซฟีเห็นเข้าแล้ว ซึ่งทำให้เธอสั่นไหวอย่างอธิบายไม่ถูก

จู่ๆโซฟีก็ดูเหมือนจะเข้าใจว่า เธอควรหาผู้ชายแบบไหนในอนาคต น่าจะพยายามหาคนอย่างมาร์ชแบบนี้

……

หลังจากพัวพันกัน มาร์ชก็กอดเธอและนั่งเก้าอี้เลานจ์บนนอกระเบียงห้องชายหาดส่วนตัว

ตอนกลางคืนมีลมกระโชก มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว และเสียงคลื่นซัดสาดไม่ขาดสาย

ค่ำคืนนี้ช่างโรแมนติกจริงๆ นานารู้สึกว่าตัวเองเหมือนนางเอกในละครรักเลย อบอุ่นและหวานแหวนจนไม่สมจริง

“ไม่น่าแปลกใจที่อันดาอยากมาฮันนีมูนที่นี่ ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่นี่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมา” เธอซบหน้าลงที่คอของเขา และหวังว่าเวลานั้นจะหยุดอยู่ชั่วขณะนั้นตลอดไป

“ถ้าเธอชอบ ฉันจะสร้างบ้านที่นี่ อย่างไรก็ตามเรามีเครื่องบินส่วนตัว คราวหน้าเรามาพักผ่อนที่นี่บ่อยๆ” มาร์ชวางคางที่หัวของเธอ แล้วพูดด้วยเสียงที่ต่ำและอ่อนโยน เพราะกลัวจะทำลายบรรยากาศดีๆแบบนี้โดยไม่ได้ตั้งใจ

มือของนานาลูบกล้ามเนื้อที่แข็งแรงของเขา และพึมพำว่า: “นายซื้อเครื่องบินมาจริงๆเหรอ มันจะแพงเกินไปไหม ยาบคงไม่มีเงินซื้อนมของลูกๆแล้วใช่ไหม?”

“ก็แค่เครื่องบินลำเดียว ถึงแม้เธอจะคลอดอีกสิบหรือแปดคน ฉันก็เลี้ยงไหว”

“หา สิบหรือแปดคน นายคิดว่าฉันเป็นตัวอะไรกันแน่”

“ก็เป็นหมูไง เอะอะอะไรก็หลับเหมือนหมูเลย”

นานาทุบตีเขา “ง่วงแล้วก็นอนไม่ผิดนิ นายนั่นแหละเป็นหมู……”

มาร์ชเอื้อมมือจะถอดชุดนอนบนตัวของเธอ และพูดด้วยเสน่ห์ที่ความชั่วร้ายว่า: “ใครเป็นหมูกันแน่ ถ้าพูดอีกเชื่อไหมว่าฉันจะทำให้เธอขอร้องฉัน!“

นานาตอบสนองลุกขึ้นนั่งตัวตรงอย่างรวดเร็ว เธอรัดชุดนอนให้แน่นและต้องการวิ่งกลับห้องไป

แต่ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นและวิ่งไม่ถึงสองก้าว มาร์ชก็กระโดดขึ้นจากเก้าอี้เลานจ์ไล่ตามเธอ

เธอไม่สามารถวิ่งเข้าไปในห้องได้ จึงทำได้เพียงวนรอบเก้าอี้เลานจ์ และในความมืดทั้งสองคนก็เหยียบหาดทรายที่นุ่มๆไล่ตามกันอย่างสนุกสนาน……

พวกเขาไม่ได้ผ่อนคลายและมีความสุขแบบนี้มาเป็นเวลานานแล้ว จึงเล่นกันอย่างบ้าคลั่งไม่สนใจอะไร

วันรุ่งขึ้น นานานอนจนถึงเที่ยง

เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอพบว่าเธอกำลังกอดหมอนของมาร์ช แต่เธอไม่เห็นร่างของมาร์ชเลย