บทที่ 697 เธอหอมมาก

พอยิ่งเธออยู่กับเขาแล้วยิ่งมีความสุข เธอก็ยิ่งกลัวว่าเธอจะเสียเขาไป

แม้ว่าเธอจะมีปากที่แข็งกร้าวต่อหน้าเขาเสมอ ทว่ามีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอรักเขามากแค่ไหน ซึ่งความรักที่เธอมีต่อเขานั้นไม่น้อยหน้าเขาเลย

ในห้องควบคุม นานาจับหางเสือไว้ ส่วนมาร์ชไปควบคุมเครื่องมือที่อยู่ข้างๆ

บนพื้นทะเลคลื่นสงัดลมสงบและเรือยอทช์ของพวกเขาเริ่มออกห่างจากท่าเรือมากขึ้นเรื่อยๆ มุ่งหน้าสู่ทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุด

นานาจับหางเสือไว้และรู้สึกประหม่าจนไม่กล้าขยับ

“ใจเย็นๆ เธอยิ่งจับแน่นยิ่งคว่ำเรื่องได้ง่ายขึ้น” มาร์ชปรับเครื่องมือเสร็จแล้วก็นวดไหล่ของเธอ เพื่อให้เธอผ่อนคลายมากที่สุด

นานารู้สึกเมื่อยมือเล็กน้อย จึงคลายมือลงและหางเสือก็หันไปอีกทางทันที

เธอตกใจมาก คิดว่าเรือยังสามารถหมุนบนทะเลได้ด้วย

แต่มาร์ชใช้มือเพียงข้างเดียวในการหยุดหางเสือไว้ เขายิ้มแล้วผลักไปในทิศทางตรงกันข้ามโดยพูดว่า: “อย่ากังวลไป ตอนนี้ทะเลสงบมาก และยังมีระบบกำหนดตำแหน่งและนำทางอัตโนมัติ หางเสือหมุนไม่กี่ครั้งไม่เป็นไร”

นานาสะบัดมือทั้งสองและพูดด้วยความโล่งใจว่า: “ถ้าฉันรู้ว่าการขับเรือยอทช์นั้นง่ายขนาดนี้ เมื่อกี้ก็ไม่จำเป็นต้องประหม่าขนาดนั้นแล้ว”

มาร์ชยิ้มและพูดว่า: “เธอไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำเถอะ พอถึงทะเลข้างหน้าแล้ว เราสามารถไปว่ายน้ำและดำน้ำได้ ใต้ท้องทะเลที่นั่นมีปะการังที่สวยงามและปลาน้อยมากมาย”

นานาพูดด้วยความหวังว่า: “จริงๆเหรอ แต่ฉันดำน้ำไม่เป็น”

“ไม่เป็นไร ฉันเป็นนิ ฉันจะสอนเธอและพาเธอไปดำน้ำด้วยกัน” มาร์ชกอดเธอ ในทะเลอันกว้างใหญ่ ระหว่างพื้นแผ่นดินและสวรรค์ดูเหมือนจะมีเพียงพวกเขาสองคน

ทันใดนั้น มาร์ชก็เข้าใจดีว่าชีวิตที่เขาต้องการนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่านี้แล้ว ได้ท่องโลกไปกับคนที่รัก เดินทางไปทั่วภูเขาและทะเล เพลิดเพลินกับการชมพระอาทิตย์ขึ้นและพระอาทิตย์ตกด้วยกัน ส่วนชื่อเสียงและอำนาจเหล่านั้นกลายเป็นเมฆที่ลอยอยู่บนอากาศ

นานามองผ่านกระจกห้องควบคุม แล้วเห็นทะเลที่ไร้ขอบเขตภายนอก ซึ่งไม่มีเกาะหรือเรือใดๆให้เห็น มันเหมือนกระจกสีฟ้าใส ที่แท้นี่ก็คือความงามระหว่างทะเลกับท้องฟ้า

มาร์ชจูบคอของเธอและพูดว่า: “ตอนนี้เหลือเพียงเราสองคน ไม่มีใครสามารถมารบกวนเราได้อีกต่อไป……”

นานาสัมผัสได้เพียงลมหายใจของเขา พร้อมกับรสเค็มของลมทะเลที่พัดมายังใบหน้า ทำให้เธอยากที่จะต้านทาน และอาการคันที่คอของเธอยั่วจนเธอไฟลุกไปทั้งตัว

เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตั้งสติ หอบหายใจเบาๆแล้วถามอย่างเย็นชาว่า: “นี่คือทะเลอะไร ไม่มีแม้แต่ผีเลย เรายังจะกลับไปได้ไหม?”

มาร์ชหยุดแล้วเหลือบมองไปยังระบบกำหนดตำแหน่งอัตโนมัติ ซึ่งเรือยอทช์กำลังแล่นไปในทิศทางที่ถูกต้อง “ใกล้ถึงแล้ว……”

นานาใช้โอกาสนี้หลบเขา ออกจากห้องควบคุมและส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา แล้วพูดว่า: “ฉันจะเปลี่ยนชุดว่ายน้ำล่ะ”

“เดี๋ยว อยู่กับฉันก่อน ฉันจะไม่ทำอะไรเธอหรอก……”

“ใครจะเชื่อนาย” นานารีบมุดลงไปใต้ลานทันที

มาร์ชยิ้มให้กับเธอและแสงในดวงตาของเขาเปลี่ยนไป ซึ่งดูเหมือนจะบอกว่าไม่รีบๆ เดี๋ยวค่อยมาทำอีกครั้ง

เมื่อเรือยอทช์มาถึงบริเวณทะเลที่คนในพื้นที่กล่าว มาร์ชหยุดเรือแล้วหยิบชุดประดำน้ำและอุปกรณ์ดำน้ำออกมา

เขาสอนนานาสวมชุดดำน้ำและวิธีดำน้ำ

เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว มาร์ชผูกเชือกรอบเอวของนานามัดกับตัวเขาเอง และผูกปลายเชือกด้านหนึ่งเข้ากับเรือยอทช์อย่างแน่นหนา

เขาดำน้ำเป็นครั้งแรกกับนานาจึงไม่ได้ดำลึกมาก แค่ปล่อยให้เธอชินกับความรู้สึกที่อยู่ใต้น้ำ

ทันทีที่นานาก้าวลงไปในน้ำ เธอคิดว่ามันคงจะเหมือนกับการว่ายน้ำ แต่ความรู้สึกเมื่อดำน้ำกลับแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง