ตอนที่ 698
บทที่ 698 ฉันแค่ต้องการเธอ
October 28, 2026
“อ๊ะ ทำฉันใส่เครื่องปรุงผิดเลย ตอนแรกฉันต้องการเทน้ำมันขิงหัวหอม แต่กลับเทเป็นน้ำมันพริก! นายไปรอด้านข้างเลย ถ้าทำแบบนี้อีกฉันไม่สามารถทำอาหารได้!”
“ไม่เป็นไร ฉันชอบพริกมากกว่า” มาร์ชยังคงยั่วยวนเธอ
นานาสูดอากาศเย็น เธอรู้สึกรำคาญและต้องการผลักเขาออกไป
แต่เขากลับพูดว่า: “คุณมีนา ไม่ต้องทำกุ้งแล้ว ป้อนสามีให้อิ่มก่อน”
เธอยังคงทำกุ้งอยู่ แต่หน้าเธอเริ่มร้อนขึ้น น้ำเสียงของเธอช้าลงและพูดว่า: “คุณมาร์ช รอให้ฉันทำอาหารจานนี้ให้เสร็จก่อน……”
“มองกลับมาทางฉัน”
“มาร์ช!”
“แค่มองกลับมาที่ฉัน”
นานาปิดไฟด้วยลักษณะท่าทางดุดัน หันไปมองเขาและกำลังจะโกรธ “นายมีอะไรน่าดู……”
มาร์ชเอื้อมมือยกคางเธอขึ้น จ้องไปที่ริมฝีปากของเธอ และพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า: “แม้แต่คำพูดของสามีก็ไม่ฟัง แล้วยังจะบอกว่าภายหลังจะเชื่อฟังฉัน และตามใจฉันทุกอย่าง……”
“นายนี่มันไร้เหตุผลจริงๆ ฉันกำลังทำอาหารอยู่ ไม่ใช่บอกไว้ว่าต้องกินอะไรก่อนเหรอ”
“มันไม่สำคัญ ฉันแค่ต้องการเธอ”
นานามองดูร่างกายส่วนบนที่คลุมผ้าเช็ดตัวของเขา และเส้นกล้ามเนื้อที่ราวกับถูกแกะสลัก ทำให้เธอกลืนน้ำลาย
ไม่ใช่ว่าเธอไม่มีความปรารถนาต่อเขา แต่เธอขี้อายกว่าเขาและไม่สามารถแสดงออกอย่างป่าเถื่อนแบบเขาได้
“ฉันกลัวว่าถ้านายกินไม่อิ่มแล้ว นายจะไม่ไหว”
แต่ทันทีที่คำพูดแบบนั้นออกมา เธอก็รู้สึกเสียใจมาก ไม่มีผู้ชายคนไหนชอบผู้หญิงบอกว่าเขาไม่ไหว
ดวงตาของมาร์ชมือลง “จะไหวหรือไม่ เดี๋ยวเธอจะรู้เอง”
หลังจากพัวพันกับเขา เธอก็เหนื่อยจนทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นอนอยู่บนเตียงในห้องไม่อยากขยับ
มาร์ชปรุงกุ้งที่เธอยังไม่เสร็จอย่างใช้ความใส่ใจ แล้วนำมันมาให้เธอ ใช้ส้อมจิ้มกุ้งชิ้นหนึ่งตักเข้าปากเธอ “ที่รัก ลองชิมหน่อย”
นานาหลับตาและอ้าปาก เธอเพิ่งจะกัดเนื้อกุ้ง ก็รู้สึกว่ามันเผ็ดๆเค็มๆ จนเธอเกือบจะอ้วกออกมา เธอทุบเตียงไปทีหนึ่งแล้วพูดว่า: “เสียดายกุ้งที่สดขนาดนี้”
มาร์ชชิมด้วยตัวเองและรู้สึกว่ามันอร่อยดี จึงพูดว่า: “ฉันว่ารสชาติก็โอเคนะ”
นานายังคงนอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง มองดูเขาแล้วพูดว่า: “ประสาทรับรสของนายผิดปกติไปหรือเปล่า”
มาร์ชยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า: “เธอจะนอนขี้เกียจอยู่บนเตียงไปถึงเมื่อไหร่ ยังอยากจะไปดูปะการังและปลาที่ใต้ทะเลอยู่ไหม?”
พอพูดจบเขาต้องการจะไปกินกุ้งให้หมด แต่นานาก็คว้าเขาไว้ไม่ปล่อย “อย่าไป ฉัน เอวของฉัน……”
มาร์ชยิ้มแล้วนั่งข้างเธออีกครั้ง และไม่ลืมที่จะถามว่า: “งั้นตกลงฉันทำได้ไหม”
“ทำได้ ทำได้ดีมากเลย” นานาพูดอ้อนว่า “ฉันยังอยากไปดำน้ำอยู่ แต่เอวฉันเจ็บมาก นายช่วยฉันนวดและกอดฉันหน่อย”
มาร์ชยิ้มแล้ววางจานลง เขาชอบท่าทางที่ขี้อ้อนของเธอ นวดที่เอวของเธอเบาๆ และอุ้มเธอไปที่ห้องครัวแล้ววางสเต็กไว้ข้างหน้าเธอพูดว่า: “สเต็กเป็นของเธอ ส่วนกุ้งเป็นของฉัน”
นานานั่งที่โต๊ะในครัวโดยไม่ขยับ และพูดเหมือนเด็กน้อยว่า: “ฉันเหนื่อยมาก ขยับไม่ได้ คุณสามีป้อนฉันหน่อย”
มาร์ชหัวเราะด้วยเสียงที่ต่ำและพูดว่า: “ฉันไม่คิดว่าเธอจะขี้อ้อนขนาดนี้ ฉันกลัวเธอแล้ว และสัญญาว่าคราวหน้าถ้าเธอกำลังทำอาหารอยู่ จะไม่ทำให้เธอโกรธอีก”
นานายิ้มและพูดต่อ: “หุบปากซะ ป้อนฉันกินสเต็กก่อน อาาา” จากนั้นเธอก็อ้าปากเหมือนเด็กที่รอเขาป้อน