บทที่ 699 ตราบใดที่เราอยู่ด้วยกัน

นานาไม่กล้าที่จะรอช้า เธอรีบลงไปที่ห้องโดยสารทันที ใส่เสื้อคลุมก่อน แล้วก็หยิบเสื้อคลุของมาร์ชไปด้วย จากนั้นก็สะพายเป้ที่มีน้ำสองขวดและอุปกรณ์ปฐมพยาบาล จากนั้นค่อยไปเอาเสื้อชูชีพ

เธอถือเสื้อชูชีพสองตัวและเสื้อคลุมหนึ่งตัว กำลังจะขึ้นไปหามารร์วี เธอรู้สึกว่าตัวเรือเริ่มสั่น

เธอจับราวบันไดไว้ด้วยความยากลำบาก จนในที่สุดก็กลับไปที่ห้องควบคุมและสวมเสื้อคลุมให้กับมาร์ช จากนั้นเธอก็เห็นว่าข้างนอกมีลมแรงและมีฝนตก และทะเลก็ไม่สงบอีกต่อไป คลื่นน้ำที่ซัดมาแต่ละครั้งเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ

มาร์ชบังคับเรือและพูดเสียงดังกับเธอว่า: “รีบสวมเสื้อชูชีพเร็ว”

นานารีบสวมเสื้อชูชีพอย่างเชื่อฟัง แล้วโยกไปมาสวมเสื้อชูชีพให้เขา และถามด้วยความกลัวว่า: “พายุมาเร็วมาก เรายังจะกลับไปที่ท่าเรือได้อีกไหม ทำอย่างไรดี เราต้องส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไหม?”

คำพูดของเธอเตือนสติมาร์ช

มาร์ชจับมือของเธอและต้องการให้เธอถือหางเสือไว้ แล้วพูดว่า: “คราวนี้เธอต้องจับหางเสือไว้ให้แน่น อย่าให้หางเสือหมุน ฉันจะไปส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือที่ลาน!“

“โอเค ไปเถอะ ฉันทำได้!” นานาก้าวไปข้างหน้า เข้าควบคุมหางเสือที่เขาถืออยู่ และควบคุมมันไม่กล้าผ่อนคลาย

มาร์ชเจอสัญญาณไฟขอความช่วยเหลือในห้องควบคุม จัดเสื้อคลุมและเสื้อชูชีพให้เรียบร้อย จากนั้นก็สวมเสื้อกันฝนแบบโปร่งแสงแล้ววิ่งไปที่ลาน เขาหันหน้าไปทางท้องฟ้าที่มืดและมีฝนตกหนัก ดึงสัญญาณไฟขอความช่วยเหลือออกมา

สัญญาณไฟขอความช่วยเหลือนั้นราวกับดอกไม้ไฟสว่างเป็นพิเศษในท้องฟ้าอันมืดมิด

นานาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจับหางเสือในห้องควบคุม เมื่อเผชิญกับคลื่นลูกใหญ่ที่มากขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้สึกว่าเธอไม่สามารถจับมันอยู่ได้อีกต่อไป

ตัวเรือกเริ่มแกว่งไปมารุนแรงขึ้น ซึ่งสามารถพลิกคว่ำเรือได้ทุกเมื่อ

หลังจากปล่อยสัญญาณไฟแล้ว มาร์ชล้มลงบนดาดฟ้าอยู่หลายครั้ง แต่เขาก็ยังพยายามที่จะถอดห่วงชูชีพทั้งหมดบนรางด้านข้าง

เขาไม่สามารถยืนนิ่งได้เลย แม้จากลานถึงห้องควบคุมจะอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่เขาก็เดินสะดุด

เมื่อเห็นมาร์ชกลับมาอยู่ข้างของเธอ นานาอยากโยนหางเสือในมือของเธอแล้วกอดเขาไว้แน่น

แต่เธอรู้ว่าเธอไม่ควรหุนหันพลันแล่นในสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งตัวเธอและมาร์ชต้องสงบสติอารมณ์ไว้ และหาทางเอาตัวรอด

มาร์ชยึดหางเสือในมือของเธอ เขาไม่คิดว่าการออกทะเลที่ดูเหมือนจะไม่มีอันตรายนั้น จะพบกับพายุขนาดใหญ่แบบนี้ และเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพบมาก่อน

เขามองไปที่นานาด้วยสายตาอำลาและพูดว่า: “คุณภรรยา ฉันขอโทษ วันนี้ฉันไม่ควรพาเธออกทะเล……”

นานากอดเขาไว้แน่นโดยไม่รอให้เขาพูดจบ “ตราบใดที่เราอยู่ด้วยกัน ฉันก็จะไม่กลัวอะไร ต่อให้ตายก็ยอมตายไปกับนาย!”

ทันทีที่เธอพูดจบ ก็มีคลื่นยักษ์ซัดจากด้านข้าง จนน้ำทะเลเข้ามาในห้องควบคุม

บนพื้นผิวทะลยังไม่มีเรือลำอื่นที่มาช่วยชีวิตพวกเขาได้

มาร์ชรู้ดีว่าเรือยอทช์ลำนี้ไม่สามารถทนต่อคลื่นขนาดใหญ่เช่นนี้ได้ เรือยอทช์ของพวกเขาจะพลิกคว่ำและจมไปไม่ช้าก็เร็ว

แทนที่จะนั่งรอนายอยู่ในห้องควบคุม กระโดดลงทะเลกับนานายังจะดีกว่า บางทีอาจมีโอกาสรอด

“ใช่ สิ่งสำคัญที่สุดคือมีเธออยู่ข้างฉัน” มาร์ชปล่อยหางเสือ ดึงนานาออกจากห้องควบคุม พวกเขายืนไม่นิ่งอยู่บนลาน และมองดูทะเลที่เต็มไปด้วยคลื่นขนาดใหญ่

เขาถามนานาเสียงดัง “คุณภรรยา กลัวไหม?”

นานาเดาได้แล้วเหมือนกัน เขาจะพาเธอทิ้งเรือแล้วโดดลงทะเล จึงตอบว่า: “ฉันไม่กลัว แต่ถึงตายฉันก็ไม่อยากพรากจากนายไป”

เมื่อเธอเห็นเชือกเส้นหนึ่งที่ผูกไว้กับราวบันไดของเรือยอทช์ เธอจึงแกะมันออกแล้วผูกไว้ที่เอวของเธอ และมอบปลายเชือกอีกข้างให้มาร์ช

มาร์ชรัดปลายอีกข้างไว้ที่เอวโดยไม่ลังเล และก่อนที่พวกเขาจะกระโดดลงทะเลด้วยกัน ก็คลื่นลูกใหญ่ซัดพวกเขาจากบนลานลงสู่ทะเล