บทที่ 700 นายจะไม่ช่วยไม่ได้

โชคดีที่เขาและนานาใช้เชือกมัดติดกัน ทั้งสองถึงไม่ได้ถูกน้ำทะเลพัดพราก

เขาใช้ความพยายามอย่างมากในการแก้เชือกรอบเอว แต่นานายังหมดสติอยู่ แม้จะเรียกยังไงก็ไม่ฟื้น

เขาพบว่าขาข้างหนึ่งของนานาได้รับบาดเจ็บ น่าจะเป็นเพราะไปชนกับโครตหินในทะเลตอนคลื่นซัด

ในขณะที่เขาไม่รู้ว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน แต่โชคดีที่นานายังสะพายกระเป๋าเป้ไว้

เขาถอดเป้บนหลังของเธอ ซึ่งด้านในมีน้ำแร่สองขวดและชุดปฐมพยาบาล โชคดีที่มันถูกเก็บไว้ในถุงกันน้ำจึงไม่เปียกน้ำทะเล

มาร์ชเปิดขวดน้ำแร่และป้อนให้นานาเล็กน้อยก่อน แล้วตัวเองก็ดื่มไปครึ่งขวดในคราวเดียว แต่ไม่กล้าดื่มมากเกินไป เพราะกลัวว่าที่นี่คือเกาะร้างที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ พอเวลาผ่านไปนานแล้วจะขาดน้ำ

เขายังใช้สำลีและยาในชุดปฐมพยาบาลทำความสะอาดบาดแผลที่ขาของนานา

ตอนทำความสะอาดแผลน่าเจ็บปวดมาก นานาฮัมเสียงและกระพริบตาตอบสนอง แต่ยังลืมตาได้เต็มที่เธอก็สลบไปก่อน

มาร์ชพบว่าแผลที่ขาของเธอค่อนข้างใหญ่และหินที่เธอกระแทกโดนนั้นก็ไม่น่าจะเล็ก หากใช้เฉพาะยาปฐมพยาบาลนี้เพียงอย่างเดียวคงไม่สามารถทำความสะอาดบาดแผลได้อย่างสมบูรณ์แน่

และถ้าไม่ทำความสะอาดบาดแผลก็จะเกิดการอักเสบได้ง่าย และเมื่อแผลอักเสบแล้วเป็นหนอง ก็จะยิ่งเป็นปัญหามากขึ้น

เขาแขวนกระเป๋าเป้สะพายหลังไว้รอบคอ แบกนานาไว้บนหลังเดินจากหาดตื้นๆไปยังฝั่ง และมองไปยังป่าที่เต็มไปด้วยต้นมะพร้าวตรงหน้าเขา

ใต้เท้าของเขาเป็นแนวชายฝั่งที่ยาว และโดยรอบก็ไม่มีใครอยู่เลย

เขาเดินไปทางป่ามะพร้าวโดยแบกนานาไว้บนหลัง จนในที่สุดก็พบคนในท้องถิ่นที่กำลังเด็ดมะพร้าวบนต้นมะพร้าวในป่า

ชายผู้นั้นมีผิวดำและตัวเตี้ย สวมแต่กางเกงขาสั้น เมื่อมองแวบแรกก็รู้แล้วว่าเป็นคนในท้องถิ่นที่อาศัยอยู่บนเกาะนี้เป็นเวลานาน

มาร์ชพยายามสื่อสารกับคนๆนี้ แต่ใช้ภาษาสื่อสารกันไม่ได้ จึงต้องสื่อสารกันด้วยท่าทางเท่านั้น

เขาวางนานาลงและให้คนในท้องถิ่นดูแผลที่ขาของนานา อยากรู้ว่าที่นี่มีหมอหรือยาที่รักษาแผลไหม

ชายคนนั้นเข้าใจท่าทางของเขาและพาพวกเขาออกจากดงมะพร้าว

มาร์ชแบกนานาที่ยังคงหมดสติไว้บนหลังของเขา และเห็นบ้านหินที่ตั้งเป็นแถวสองข้าง ซึ่งน่าเป็นที่อยู่อาศัยของคนที่นี่

บ้านของพวกเขากองด้วยหินผาหรือโครตหินขนาดใหญ่ของทะเล ซึ่งมีรูปร่างต่างๆกันไป

ชายคนนั้นพาพวกเขาไปข้างหน้า และในบ้านที่ห่างไกลจากพื้นที่ที่ชาวบ้านอาศัยอยู่รวมกันนั้น มีบ้านสองชั้นที่มีโครงสร้างปกติ ซึ่งมีสไตล์ที่แตกต่างไปจากชาวบ้านคนอื่นๆ

คนที่พาพวกเขาเคาะแหวนเหล็กที่ประตู มองไปที่มาร์ชชี้เข้าไปข้างใน และชี้ไปที่ขาของนานาที่อยู่บนหลังของเขา

มาร์ชจะเข้าใจทันที คนๆนั้นบอกว่าคนที่อยู่ข้างในสามารถรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของนานาได้

เขากล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้ง

ในเวลานี้ มีคนเปิดประตูจากด้านใน และคนที่เปิดประตูก็เป็นคนท้องถิ่นเหมือนกับคนที่พาพวกเขามา ซึ่งสามารถพูดภาษาท้องถิ่นและภาษาอังกฤษได้

ทันทีที่มาร์ชได้ยินว่ามีคนพูดภาษาอังกฤษได้ เขาก็ตื่นเต้นมากแล้วบอกว่าพวกเขาเจอพายุในทะเลและถูกพัดมาที่นี่ จนภรรยาของเขาได้รับบาดเจ็บ เขาขอให้คนที่พูดภาษาอังกฤษช่วยพวกเขา

คนที่พูดภาษาอังกฤษได้บอกเขาว่านี่คือเกาะดึกดำบรรพ์ที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา ในบ้านนี้มีหมออยู่คนหนึ่ง ซึ่งเป็นคนเดียวที่รู้ทักษะทางการแพทย์บนเกาะนี้ โดยปกติคนที่นี่ถ้าป่วยหรือบาดเจ็บต่างมาหาหมอคนนี้คนเดียว