บทที่ 701 มีชีวิตอยู่อย่างตายทั้งเป็น

มาร์ชพยักหน้าอย่างไม่มีทางเลือก และเมื่อขาของมีนาหายดีแล้ว เขาก็จะทำเหมือนไม่เคยเจออลันที่นี่มาก่อน

“คุณสาบานสิ สาบานต่อพระเจ้าบนเกาะนี้” อลันยังคงขอให้เขาสาบาน

มาร์ชทำตามที่เขาพูด เขาจึงรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของมีนา และให้คนบนเกาะออกจากบ้านหินเพื่อให้พวกเขาอาศัยอยู่ชั่วคราว

เขาบอกกับมีนาว่าพวกเขาถูกคลื่นซัดมาที่เกาะ แต่ไม่ได้บอกกับมีนาเรื่องที่ได้พบกับอลัน และอลันได้ช่วยรักษามีนาไว้

บอกแค่ว่าโชคดีที่บนเกาะนี้มีหมอที่ช่วยเธอรักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของเธอ และให้ยาแก้อักเสบเพื่อบรรเทาอาการ เธอจึงไม่เป็นอะไร

อย่างไรก็ตาม อาการบาดเจ็บที่ขาของเธอไม่หายง่ายๆ และเธอต้องพักรักษาตัวสักระยะ

มีนาคิดไม่ถึงเลยว่าเธอกับมาร์ชกลับไม่เป็นอะไร หลังจากที่ต้องเจอกับเรื่องแบบนี้

เธอยังคงมีอาการเจ็บคอ เธอมองดูเขา และถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “คุณได้รับบาดเจ็บไหม คุณโอเคหรือเปล่า?”

“ผมไม่เป็นไร แค่มีแผลนิดหน่อยแต่ไม่นานก็หายดีแล้ว” เขาพูดพลางชี้ไปที่คอของมีนา “มากินยาแล้วนอนซะ ถ้าคอยังไม่หายดีก็อย่าเพิ่งพูดอะไรมาก”

มีนากินยาอย่างเชื่อฟัง เธอนอนอยู่บนเตียงอย่างรู้สึกอ่อนแรง และเมื่อเห็นว่ามาร์ชออกไปข้างนอกอีกครั้ง เธอก็คว้ามือของเขาทันทีแล้วพูดว่า: “อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว ฉันกลัว”

มาร์ชแตะที่ใบหน้าของเธอแล้วพูดว่า: “ไม่ต้องกลัวนะ สองสามวันมานี้ที่คุณอยู่ในช่วงอาการโคม่า ผมสำรวจมาหมดแล้ว ที่นี่ปลอดภัยมาก”

“อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าฉันจะหลับได้ไหม?” มีนาที่เจ็บคอพูดเบาๆ “ฉันไม่กล้าหลับตา ฉันกลัว”

มาร์ชยิ้ม และลงไปนอนข้างเธอพลางกอดเธอเอาไว้แน่น “ตอนนี้ยังกลัวอยู่หรือเปล่า?”

“ไม่กลัวแล้ว” มีนาสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของเขา เธอหลับตาลงอีกครั้ง อาจเป็นเพราะผลของยา จึงทำให้เธอผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

มาร์มองดูใบหน้าของเธอ หลังจากที่เธอผล็อยหลับไป และคิดว่าหลังจากที่อาการบาดเจ็บที่ขาของเธอหายเป็นปกติ จะรีบออกไปจากที่นี่โดยเร็ว

อลันไม่อยากให้พวกเขาอยู่ที่นี่นานเกินไป เขาคงจะพยายามหาทางช่วยในการทำเรือให้พวกเขานั่งกลับไป และที่สำคัญจะให้มีนารู้ไม่ได้ว่าพลอยู่ที่เกาะแห่งนี้ด้วย

หลังจากที่เขาสัญญากับอลันแล้ว เขายังเสนอเงื่อนไขเล็กๆ น้อยๆ ให้กับอลัน นั่นคือขอให้เขาได้เห็นพลในสภาพปัจจุบัน

เขาสาบานว่าจะไม่เล่าเรื่องของพลบนเกาะนี้ และจะไม่แจ้งตำรวจ เขาแค่ต้องการเห็นด้วยตาของตัวเองว่าพลในตอนนี้ไร้พิษสงอย่างที่อลันบอกจริงๆหรือเปล่า

ซึ่งคำขอนี้ไม่มากเกินไป อลันจึงตอบตกลง

หลังจากจัดการกับอาการบาดเจ็บที่ขาของมีนาเสร็จแล้ว อลันก็พาเขาไปที่หลังบ้าน

ในเวลานั้นพลกำลังนั่งอยู่บนรถเข็น และมองดูทะเลที่อยู่ไม่ไกลด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย

พื้นที่เปิดโล่งนี้ถูกล้อมไว้โดยอลัน เขาปลูกดอกไม้ต้นไม้ รวมทั้งผักและผลไม้ด้วย

มาร์ชเดินไปข้างหน้าพล แต่พลไม่ได้แสดงปฎิกิริยาอะไรตอบสนอง ราวกับว่าไม่เคยรู้จักเขาเลย และพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า: “อย่า.…..ขวาง…...ฉัน.…..”

แต่เมื่อมาร์ชได้เห็นพลอีกครั้ง เขาก็ควบคุมอารมณ์ขุ่นเคืองที่มีต่อพลไม่ได้ จนอยากจะฉีกเขาออกเป็นชิ้นๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น แต่ยังคงขวางพล โดยไม่คิดจะหลีกให้

พลเริ่มตัวสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ และต้องการยกมือขึ้นเพื่อผลักมาร์ชให้หลับ

แต่เขาไม่สามารถยกมือทั้งสองข้างได้เลย ตัวเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาทำได้แค่พูดอย่างไร้ความสามารถต่อไปว่า: “อย่า.…..ขวางฉัน...…”

อลันเดินเข้ามาและผลักรถเข็นของเขาไปอีกทาง เพื่อที่มาร์ชจะได้ไม่บังสายตาของเขาอีกต่อไป