บทที่ 702 อรุณสวัสดิ์ที่รัก

มาร์ชลุกขึ้นและพูดว่า: “งั้นผมจะออกไปนั่งกินข้างนอกแล้วกัน กินเสร็จค่อยเข้ามา ผมไม่ได้ตั้งใจ หมอ……บอกกับผมว่า คุณไม่สามารถกินอาหารทะเลได้จนกว่าแผลที่ขาของคุณจะหายดี”

มีนากินข้าวแล้วพูดว่า: “คุณอย่าออกไปนะ ฉันก็แค่พูดเล่น ฉันไม่อิจฉาที่คุณได้กินดีกว่าฉันหรอก”

มาร์ชยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ เธอไม่รู้ว่าอาหารทะเลบนเกาะนั้นมีค่าน้อยที่สุด และข้าวกเป็นสิ่งที่หามาได้ยากที่สุด

เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาปีนต้นมะพร้าวไปกี่ต้นในบ่ายวันนี้ และใช้มะพร้าวกี่ลูกจึงแลกข้าวพวกนี้มาได้

มีนาอยากจะออกไปข้างนอกจริงๆ เธออยากเห็นว่าเกาะนี้มันเป็นยังไง จึงถามว่า “ที่รัก เมื่อไหร่ฉันถึงจะออกไปเดินเล่นได้"

“รอให้แผลที่ขาของคุณหายเจ็บก่อน เดี๋ยวคุณก็เดินไปรอบๆได้อย่างอิสระแล้ว” มาร์ชยื่นน้ำกะทิให้เธอ

เธอตอบอืม และดื่มกะทิเข้าไปจนอิ่ม

“จริงสิ หลังจากเรือยอร์ชเกิดอุบัติเหตุ อันดากับเซทท์รู้หรือยังว่าพวกเราไม่เป็นไร? คุณได้ติดต่อหาพวกเขาบ้างไหม พวกเขาจะได้รออยู่ที่เกาะอย่างไม่ต้องเป็นกังวล”

“ผมเองก็อยากจะติดต่อพวกเขาเหมือนกัน แต่น่าเสียดายที่อุปกรณ์สื่อสารที่นี่เสีย ต้องใช้เวลาในการซ่อมแซม ตอนนี้ที่นี่เป็นเกาะที่โดดเดี่ยวอย่างสมบูรณ์” มาร์ชพูดอย่างช่วยไม่ได้

หากมีวิธีอื่นเขาคงจะไม่ยอมประนีประนอมกับอลัน และสัญญาว่าจะไม่บอกใครเรื่องที่พลซ่อนอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน

“อ่า แบบนี้นี่เอง งั้นพวกเราจะกลับไปหาพวกเขาได้ยังไง” มีนาถามอย่างกังวล

มาร์ชเคยได้ยินคนในท้องถิ่นที่รู้ภาษาอังกฤษบอกว่า ทั้งเกาะนี้มีเรือแค่สองลำ และในบางครั้ง พวกเขาจะขับเรือไปยังเมืองใหญ่เพื่อซื้อของให้คนบนเกาะ

เดิมทีชาวบ้านบนเกาะสามารถพึ่งพาตนเองได้ และการออกไปซื้อของไม่มีอะไรที่จำเป็นมากนักนอกจากยากับของใช้ในชีวิตประจำวัน

“ไม่ต้องห่วง เมื่อขาของคุณดีขึ้นแล้ว ผมจะไปหาคนท้องถิ่น และบอกให้พวกเขาใช้เรือเพื่อพาพวกเรากลับไปส่ง”

“ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน ถ้าหากฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ พวกเราคงจะกลับไปได้แล้ว ถ้าหากพวกเขาหาพวกเราไม่พบ และไม่มีข่าวคราวจากเรา พวกเขาคงจะเป็นกังวลมากแน่ๆ”

มาร์ชมองไปที่ขาของเธอที่ได้รับบาดเจ็บ มันไม่แดงไม่บวม และเริ่มแห้งเป็นรอยแผล

“อีกสองสามวันขาของคุณก็ดีขึ้นแล้ว อย่ารีบร้อน พักรักษาตัวก่อน การที่พวกเขาไม่ได้รับข่าวคราวจากพวกเรานั่นยังเป็นข่าวดี” มาร์ชจับมือเธอแล้วยิ้ม

เมื่อมีมาร์ชอยู่เคียงข้างเธอ มันทำให้มีนารู้สึกสบายใจมาก

ในวันต่อๆมา มาร์ชออกไปเก็บมะพร้าวแต่เช้าตรู่กลับบ้านเย็นทุกวัน โดยอาศัยแรงงานของตนเองกับชาวบ้านแถวนั้นเพื่อแลกกับอาหารและเครื่องดื่ม ซึ่งมันทำให้เขายังมีโอกาสได้นั่งเรืออีกด้วย

จนกระทั่งตกเย็น เมื่อเขากลับมา เธอก็เห็นว่าที่เท้าของเขามีแผลพุพองและมักจะมีรอยแผลเป็นเล็กๆ อยู่ที่แขนเสมอ ดังนั้นเธอจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล

ขาที่ได้รับบาดเจ็บของมีนายังคงรู้สึกเจ็บเล็กน้อยเมื่อเธอขยับ แต่ทุกครั้งที่มาร์ชกลับมาจากข้างนอก เธอก็จะยืนกรานที่จะไปต้อนรับเขาที่ประตูเสมอ

ให้มาร์ชพักผ่อนหลังจากวันอันเหน็ดเหนื่อย แล้วเธอก็จะจัดการส่วนที่เหลือเอง

แม้ว่าเธอจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่เธอก็ไม่อยากจะเป็นภาระของเขา

มาร์ชจะปล่อยให้เธอทำงานโดยที่ขายังหักอยู่ได้อย่างไร หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จเขาก็คว้าตะเกียบและช้อนมาจากมือของเธอ ก่อนจะพาเธอไปที่เตียง