บทที่ 703 ตอนจบ

มีนาหยิบโน้ตขึ้นมาจูบ และพูดกับโน้ตนั้นว่า: “ที่รัก ฉันก็รักคุณเหมือนกัน”

หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ เธอไม่อยากนอนบนเตียงแล้ว เธอรู้สึกเพียงแค่ว่าการอยู่แต่ในบ้านแบบนี้มันแทบจะทำให้เธอขึ้นราแล้ว

เธอใช้เก้าอี้ในบ้านเป็นไม้ค้ำ และจัดเก็บกระท่อมแบบเรียบง่ายเพื่อให้ดูเป็นระเบียบเรียบร้อย

หลังจากทำเสร็จ เธอก็รู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างขาดหายไป เธอหันมองไปที่นอกหน้าต่าง ก็พบว่ามีสวนมะพร้าวอยู่ไม่ไกล และถัดจากสวนมะพร้าวเป็นพื้นที่สีเขียวที่ล้อมรอบไปด้วยดอกไม้ที่สดใสสวยงาม

ดอกไม้นั่นดูน่าหลงไหลมาก มีนาจึงพยายามเดินออกจากบ้านหินไปยังพื้นที่สีเขียว

ในขณะที่เธอถูกล้อมรอบไปด้วยดอกไม้ และกำลังลังเลอยู่ว่าจะเอากลับไปกี่ดอก เสียงที่มีความสุขของมาร์ชก็ดังขึ้นจากทางข้างหลังเธอ

“มีนา ผมไปถามมาแล้วเรื่องเรือ เร็วที่สุดคือพรุ่งนี้ และช้าที่สุดคือสองสัปดาห์หน้า”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มีนาจึงหันไปหามาร์ชและถามด้วยความดีใจ “จริงหรือ?”

“จริงสิ” มาร์ชมองไปรอบๆ “คุณไม่ได้อยู่ในบ้านรอผมเหรอ นี่คุณออกมาทำอะไร?”

“ฉันอยากเก็บดอกไม้”

“อาการบาดเจ็บของคุณยังไม่หายดี อย่าเดินไปทั่วสิ หลีกเลี่ยงการทำร้ายตัวเองทางอ้อมได้แล้ว ผมเป็นห่วง”

“ไม่เป็นไร! ฉันแค่รู้สึกว่าบ้านมันจืดชืดเกินไป ฉันเลยอยากเก็บดอกไม้มาตกแต่งเฉย”

เมื่อคำพูดของมีนาจบลง สายลมก็พัดผ่านไป

ทันใดนั้น ดอกไม้ก็โบกไปมาเป็นคลื่น มันสวยงามมาก

มาร์ชมองไปที่ผู้หญิงซึ่งอยู่ตรงหน้าเขา และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ: “การมีคุณอยู่ที่บ้านด้วย มันไม่จืดชืดเลยสักนิด”

……

สามวันต่อมา ในที่สุดก็มีเรือมารับมีนากับมาร์ชออกไปจากที่นี่

ในตอนพระอาทิตย์ตก เรือแล่นไปที่ท่าเรือบนเกาะที่พวกเขามาพักผ่อนกัน

อันดากับโซฟีที่ได้รับข่าวแต่เช้าต่างก็ตั้งหน้าตั้งตารอที่ท่าเรือ เมื่อเห็นเรือแล่นมาทางนี้จึงกระโดดโลดเต้นและโบกมือให้เรือ

มีนาเดินออกจากห้องโดยสารมายังดาดฟ้าเรือ พลางตะโกนและโบกมือให้พวกเธอ

หลังจากที่เรือของพวกเขาเทียบท่าอย่างปลอดภัย มีนากับอันดาก็กอดกันแน่นด้วยน้ำตาแห้งความปิติยินดี

อันดาตบหลังเธอเบาๆ “ฉันกลัวแทบตาย ตอนที่รู้ว่าเรือของพวกเธอล่ม ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจอเธออีก……”

“ฉันก็คิดว่าฉันจะตายในทะเลแล้ว” ตอนนั้นเองที่มีนารู้สึกว่าเธอได้กลับสู่โลกปกติแล้ว

โซฟีก็อยากกอดมีนาเช่นกัน แต่เมื่อเห็นว่าคนแรกที่เธอกอดคืออันดา เธอก็มองไปทางมาร์ชด้วยรอยยิ้มและพูดว่า: “คุณมาร์ช ดีมากที่พวกคุณไม่เป็นไร พวกเราไม่เคยยอมแพ้ที่จะค้นหาพวกคุณ ตื่นตระหนกกันแทบตาย”

“ทำให้พวกคุณกังวลซะแล้วสิ” มาร์ชยิ้มให้เธอเบา ๆ แล้วมองไปที่เซทท์พลางพูดว่า “ฉันเองก็ไม่คิดว่าพายุจะเข้า จนทำลายฮันนีมูนของพวกคุณ ฉันจะจ่ายค่าฮันนีมูนให้พวกคุณอีกครั้ง อยากไปที่ไหนบอกมาได้เลย แล้วผมจะจองแผนการเดินทางที่หรูหราที่สุดให้คุณเอง”

เซทท์ยิ้มและตบไหล่ของเขา “ช่างมันเถอะ การมีฮันนีมูนแบบนี้สักครั้งมันก็ทำให้จดจำไปได้ชั่วชีวิตเลยนะ ไม่ต้องมาชดเชยหรอก พวกคุณไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม? ต้องการให้ผมพาคุณไปโรงพยาบาลของเกาะเพื่อตรวจสุขภาพก่อนไหม?”