บทที่ 81 แค่ผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้นเอง

มาร์ชลุกขึ้นนั่งทันทีที่ลืมตา ไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงนอนอยู่บนเตียงห้องนอน

ก่อนหน้าที่จะหมดสติไปรู้สึกว่ามีคนตีท้ายทอยของเขา คนคนนั้นตีเขาทีเดียวจนหมดสติ คงต้องเคยฝึกเทควันโดหรือศิลปะการต่อสู้มาก่อนอย่างแน่นอน และรู้วิธีที่จะทำให้หมดสติได้ในท่วงท่าเดียว

ในคฤหาสน์ของตระกูลธวัชพลังกรยังมีคนแบบนี้อยู่ด้วย ทำให้เขาคิดไม่ถึงจริงๆ

“มีนาล่ะ?”ตอนนี้เขาไม่มีเวลาไปค้นหาว่าคนคนนี้เป็นใคร การตามหามีนาต่างหากที่สำคัญที่สุด ก็ไม่รู้ว่าตัวหมดสติไปนานแค่ไหน

ถ้าเธอออกจากเมือง Cแล้ว ถ้าอย่างนั้นเกรงว่าไปไกลแล้ว ยังจะตามหายังไงไล่ตามยังไง!

เขากำลังจะพลิกตัว พบว่าคุณย่านั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างกาย ใช้มือข้างหนึ่งเท้าหัวนอนหลับอยู่ ในห้องนอนไม่เห็นป้าเค้ก

คุณย่ามีสุขภาพไม่ดี ยังเฝ้าเขาอยู่คนเดียว

เขาหยิบเสื้อโค้ตขึ้นมาแล้วคลุมไว้บนตัวของคุณย่าเบาๆ เมื่อนึกถึงตอนที่ตัวเองค้นพบว่ามีนาหายไปเมื่อกี้นี้ เหมือนกับคนบ้าที่พุ่งไปตรงหน้าของครีม ท่าทางบีบคอของเขาจะต้องน่ากลัวมาก ทำให้คุณย่าพวกเธอตกใจกลัว

เดิมทีนายท่านก็นอนไม่ค่อยหลับ มาร์ชคลุมเสื้อให้กับเธอ เธอก็รู้สึกว่ามีการเคลื่อนไหว ก็ตื่นขึ้นมา

“มาร์ช หลานตื่นแล้ว ไม่เป็นไรใช่มั้ย?”

มาร์ชจึงต้องนั่งลงข้างเตียง ขยับคอของตัวเองแล้วพูดว่า: “คุณย่า ผมไม่เป็นไร ใครเป็นคนตีผม? ทำไมย่าถึงอยู่ที่นี่ได้ ป้าเค้กล่ะ?”

นายท่านหยิบเสื้อผ้าบนตัวออก คลุมไว้บนขาแล้วพูดว่า: “หลานไม่เป็นไรก็ดี นาบุญกลัวว่าหลานจะฆ่าครีม ถึงได้จำใจลงไม้ลงมือ ป้าเค้กตามย่าไปร่วมงานแต่งงานก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ย่าให้เธอไปพักผ่อน”

มาร์ชหลุบตาลง และพูดอย่างเศร้าใจ: “ผมหมดสติไปนานแค่ไหน? กลัวว่ามีนาจะออกจากเมือง Cไปแล้ว อยากจะตามหาเธออีกก็ยากมาก”

“ตอนที่หลานรู้ตัวก็น่าจะสายไปแล้ว ใจของเธอไม่อยู่ที่นี่ไม่อยู่กับตัวของหลาน เกรงว่าเรื่องจากไปก็แค่ไม่ช้าก็เร็ว”นายท่านอยู่มาถึงปูนนี้ มองอะไรก็เข้าใจละเอียดลึกซึ้ง

“ผมมันไร้ประโยชน์ ผมโง่เกินไป เดิมทีเธอก็ไม่อยากแต่งงานกับผม”มาร์ชมองไปทางนายท่าน และพูดด้วยสีหน้าโศกเศร้า

นายท่านส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม: “หลานโง่เหรอ? หลานเกือบจะหลอกคนแก่อย่างย่าไปแล้ว รักษาหายตั้งแต่เมื่อไหร่ หายดีอยู่ในโรงพยาบาลต่างประเทศนั้นเหรอ?”

มาร์ชรู้ดีว่าไม่สามารถแกล้งต่อไปได้ พบว่ามีนาแอบหนีไป เขาก็สูญเสียการควบคุมตัวเองไปทั้งหมด พุ่งไปถามครีมต่อหน้าผู้คนมากขนาดนั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มองออกแล้วเหรอ?

คุณย่าคิดได้ว่าก่อนหน้านี้เขากำลังแกล้งโง่ ถ้าอย่างนั้นวรรณก็จะต้องคิดได้เหมือนกัน

ดูเหมือนว่าเขาไม่จำเป็นต้องแกล้งทำท่าทางโง่ๆอีก แบบนี้ก็ดี ใช้ท่าทางเดิมของตัวเองเผชิญหน้ากับคนในบ้าน ไม่เหนื่อยขนาดนั้น

“คุณย่า ขอโทษด้วย ตอนแรกผมกลัว กลัวว่าจะมีคนทำร้ายผมอีก ถึงได้คิดแกล้งโง่ ต่อมาแกล้งไปแกล้งมาชินไปแล้ว รู้สึกว่าไม่มีอะไรไม่ดี สามารถที่ได้รับการดูแลจากย่า หลีกเลี่ยงปัญหาบางอย่าง…….”

“เด็กโง่ ไม่ว่าหลานจะเป็นคนโง่ หรือว่าคนปกติ ก็เป็นหลานชายคนโปรดของย่า แต่หลายปีที่หลานแกล้งโง่ก็ลดปัญหาได้มากจริงๆ ทำให้ตัวเองเติบโตมาอย่างปลอดภัย นี่จะไม่ใช่ความฉลาดอย่างหนึ่งได้ยังไง”นายท่านจับมือของเขาไว้“อันที่จริงรู้ว่าหลานเป็นคนปกติ ย่าก็ดีใจมากที่สุด จะโทษหลานได้ยังไง เรื่องดี เรื่องดีนะ!”

นายท่านพูดอยู่ คิดอะไรขึ้นมาได้ก็ถามว่า: “มีนารู้มานานแล้วว่าหลานไม่ได้โง่เลยสักนิดเหรอ?”

มาร์ชพยักหน้า

นายท่านถอนหายใจ: “งั้นหลานก็ยังโง่อยู่ แต่ไหนแต่ไรมาย่าเห็นว่าหลานไม่เคยแตะต้องเพศตรงข้ามมาก่อน ไม่รู้ว่าจะทำให้ผู้หญิงมีความสุขยังไง จะรักปกป้องผู้หญิงที่ตัวเองรักยังไง ดังนั้นยังรั่วเธอเอาไว้ไม่ได้!”

“ผมไม่ได้หย่ากับเธอ ไม่ว่าเธอจะหนีไปอยู่ที่ไหน เธอยังเป็นคนของผม! ต่อให้สุดขอบฟ้าสิ้นมหาสมุทรผมก็จะจับตัวเธอกลับมา!”มาร์ชกัดฟันพูดอย่างหนักแน่น

“ย่าจับพลัดจับผลูพวกเธอมาแต่งงานกัน แต่หลานกลับชอบเด็กสาวคนนี้จริงๆ…….”