บทที่132 ไม่โทษเขาหรอก

หลังจากมีนาลงมาชั้นล่างแล้ว ก็เห็นป้าโบว์เอาผลไม้กับดอกไม้สดวางหน้ารูปมิ้ม

ป้าโบว์ยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมนัยน์ตาที่แฝงไปด้วยน้ำตาอยู่ มีนาเดือนเข้าไปเบาๆ แล้วประคองไหล่ป้าโบว์เอาไว้

" ป้าโบว์ วันนี้เราไปหลุมศพกันเถอะค่ะ วันนี้ฉันกับมาร์ชไม่ไปทำงานแล้ว "

ป้าโบว์กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตบไปที่หลังมือเธอเบาๆ : " เมื่อคืนคุณชายคงกลับมาดึกใช่ไหมคะ? แกได้ดื่มไหม? "

" รุ่งเช้าพึ่งจะกลับมาค่ะ ดื่มไปไม่น้อยเลย ตอนนี้ยังหลับอยู่เลยค่ะ " มีนาเงยหน้ามองรูปของมิ้ม ในใจก็ไหว้เคารพอย่างเงียบๆ

มีนาคิดว่าหากวิญญาณของมิ้มที่อยู่บนสวรรค์ ก็คงไม่อยากให้ลูกชายของตนต้องมาเจ็บปวดกับเรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้นอยู่ตลอด

ดวงวิญญาณของเธอบนสวรรค์คงขอพรให้มาร์ชก้าวผ่านความรู้สึกผิดภายในเร็ววัน และสามารถกลับมามองโลกใบนี้ได้อย่างปกติเสียที

ป้าโบว์ส่ายหัวด้วยความโศกเศร้า: " นายหญิง คุณอย่าไปโทษคุณชายเลยนะคะ วันครบรอบวันตายของคุณหญิงทุกปี สภาพจิตใจของเขามักจะตกต่ำ ได้แต่พึ่งแอลกอฮอล์ให้ตัวเองมอมเมาไป "

" ฉันรู้แล้วค่ะ ไม่โทษเขาหรอก " มีนาถอนหายใจ " แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เขาจะเดินออกจากมันมาได้ "

ป้าโบว์พูด: " อย่าว่าแต่แกเลย ตัวฉันเองก็เดินออกมาไม่ได้ คุณผู้หญิงช่างน่าสงสารเหลือเกิน ตอนที่เกิดเหตุรถชน เธอใช้ร่างกายของเธอกำบังคุณชายเอาไว้ คุณชายถึงรอดปลอดภัย แต่ตอนนั้นคุณผู้หญิงยังท้องอยู่ ถึงคุณชายจะไม่เป็นอะไร แต่ในร่างนั้นที่เสียไปมีถึงสองชีวิต..... "

" หา " มีนาตกตะลึง " ตอนนั้นที่เธอตั้งท้องอยู่ แสดงว่าลูกคือ..... "

เดิมทีเธอจะถามว่าเด็กคนนั้นคือลูกของใคร แต่ก็หยุดไว้ก่อน เพราะกลัวว่าจะทำให้ป้าโบว์ไม่พอใจ

เท่าที่เธอรู้ ตอนนั้นความสัมพันธ์ของมิ้มกับณนนไม่ค่อยดีเสียเท่าไหร่ หรือถ้าตอนนั้นตั้งท้องลูกของณนนจริงๆ เธอก็น่าสงสารเหลือเกิน

ป้าโบว์กลับไม่รู้สึกแย่อะไร ถอนหายใจแล้วจึงเล่าว่า: " แน่นอนว่าต้องเป็นลูกของณนน คุณผู้หญิงไม่ใช่คนที่จะทำตัวฉีกจารีตประเพณีหรอก ในตอนนั้นเธอยังเป็นภรรยาของณนน เธอคงไม่ไปมีสัมพันธ์กับชายอื่น แต่ในตอนนั้นคนในตระกูลธวัชพลังกร ก็ยังสงสัยว่าลูกในท้องของแกคือลูกของชายอื่น ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้คุณหญิงอยากกำเนิดเด็กคนนี้ เพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเอง แต่น่าเสียดายที่เด็กที่ยังไม่ได้เกิดมาคนนั้นกับคุณหญิงต้องจากไปพร้อมกัน "

เมื่อมีนาจินตนาการถึงสภาวะที่มิ้มต้องเจอ สามีไปมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นข้างนอก ตัวเองต้องตั้งท้อง แล้วยังถูกคนตระกูลธวัชพลังกรสงสัยหวาดระแวงอีก ไม่แปลกเลยที่มาร์ชไม่สามารถข้ามผ่านหลุมนั้นมาได้

" ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง ตอนนั้นแต่ละวันของคุณน้าคงผ่านไปยากมากแน่ๆ "

ป้าโบว์รีบให้เธอพูดแก้ " นายหญิง ควรจะเรียกว่าแม่นะคะ ไม่ควรเรียกคุณน้า "

" อ๋อค่ะๆ " ถึงแม้มีนาจะตอบรับไปแบบนั้น แต่ภายในใจก็รู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์จะไปเรียกมิ้มว่าแม่ คงเรียกไม่เต็มปากหรอก

เธอเห็นใจในสิ่งที่มาร์ชต้องเจอมา แต่ก็ไม่อยากจะยอมรับในวิธีที่มาร์ชกำลังรับมือ

ในชีวิตคนเราทุกคนไม่ได้ราบรื่นไปเสียหมด ใครที่ไม่เคยพบเจอเรื่องยากลำบาก หรือเรื่องที่ไม่สุขใจ ก็สามารถเลือกวิธีแก้ไขมันได้มากมาย แต่วิธีที่มาร์ชเลือกนั้นมันแย่มากๆ

" พวกคุณคุยอะไรกันอยู่? " จู่ๆ มาร์ชก็โผล่มาตรงปากบันได เสื้อผ้าเปลี่ยนเป็นชุดนอน และผมเผ้ายุ่งเหยิง

มีนาเงยหน้ามองเขา " ไม่ได้พูดอะไรนี่ " เมื่อเห็นว่าสีหน้าเขาไร้อารมณ์ ดูเย็นชาขีดสุด

ป้าโบว์ตบๆ ปัดๆ ไปที่ผ้ากันเปื้อนแล้วพูดว่า: " ข้าวเช้าเตรียมเรียบร้อยแล้ว เดี๋ยวฉันขอไปดูที่ครัวก่อนนะคะ "

มาร์ชพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินลงมาจากบันได จากนั้นก็เดินมาหยุดตรงหน้ามีนา แล้วถามกับมีนาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์: " คุณไปบอกกับชาร์วีแล้วเหรอ ว่าวันนี้ผมไม่เข้าบริษัท ลาหนึ่งวัน? "

" ใช่ วันนี้ไม่ใช่วันครบรอบวันตายของคุณน้าหรอกเหรอ? จะไปไหว้คุณน้า แน่นอนว่าคุณคงไม่ไปบริษัทหรอก "

" ตอนนี้คุณเป็นใหญ่ในบ้านผมแล้วหรือไง " มาร์ชยังคงพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

มีนาชะงัก หรือว่าตัวเองไม่ควรช่วยเขาลาหยุดกันนะ พอคิดว่าจะพูดอะไรไป